tag:blogger.com,1999:blog-3722936231116134342012-02-15T07:10:05.293-08:00Απόστολος Σαμπαζιώτηςhttp://www.blogger.com/profile/01215347258011853268noreply@blogger.comBlogger451100tag:blogger.com,1999:blog-372293623111613434.post-62073310059604601382012-02-07T07:42:00.000-08:002012-02-07T07:42:51.438-08:00<iframe width="459" height="344" src="http://www.youtube.com/embed/jgTF9_E23uE?fs=1" frameborder="0" allowFullScreen=""></iframe><br /><br />Ένα ωραίο ντοκυμαντέρ για έναν τυφλό ψαρά, που επιβιώνει ψαρεύοντας όλες τις εποχές, την μέρα και την νύχτα και καταφέρνει να ασθάνεται ευτυχία. Δεν φοβάται, ούτε την μοναξιά, ούτε τίποτα. Ψαρεύει και ζει. <br /><br />Θαυμασμό προκαλεί η στάση του, γεμάτη πίστη, εστίαση, μέσα σε μια απλά δοσμένη καθημερινότητα. Βοηθάει, ενδεχομένως, να πάρουμε απαντήσεις πάνω σε ερωτήματα, <br />όπως τώρα που είμαστε 'τυφλοί', που πάμε, πώς θα τα καταφέρουμε?<br />Πως θα βρούμε την ευτυχία μας? Πως θα δομήσουμε την νέα μας πραγματικότητα?<br /><br />Ο καθένας μας παίρνει τις δικές του απαντήσεις, μέσα από το ευγενικό, ανθρώπινο μοίρασμα του ψαρά.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/372293623111613434-6207331005960460138?l=psycho-dromio.blogspot.com' alt='' /></div>Ελευθερία Αραβανήhttp://www.blogger.com/profile/13539647994437428617noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-372293623111613434.post-31040015536585370382012-02-04T06:11:00.000-08:002012-02-06T03:10:55.571-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-aXWLt1pxgVg/Ty0-k1D8t3I/AAAAAAAAADc/XgT9i1K07Jc/s1600/430468_219553388135426_100002422988942_472044_200445933_n.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5705285105388140402" src="http://3.bp.blogspot.com/-aXWLt1pxgVg/Ty0-k1D8t3I/AAAAAAAAADc/XgT9i1K07Jc/s320/430468_219553388135426_100002422988942_472044_200445933_n.jpg" style="cursor: pointer; display: block; height: 320px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 320px;" /></a><br /><div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;">γ<span style="font-family: Verdana,sans-serif; font-size: small;">ια τη ραδιοφωνική εκπομπή <a href="http://www.facebook.com/groups/136074113114816/">ΨΥΧΟΛΟΓΩΝΤΑΣ</a></span><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;">, Ελευθερία Αραβανή</span></span></div><div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Η οικονομική κρίση, από απλά μια λέξη, ένα άκουσμα, έχει γίνει πια η καθημερινότητά μας. Απολύσεις, μειώσεις μισθών, περιορισμένα έσοδα, αυξανόμενα έξοδα. Αγωνία, άγχος, ανασφάλεια. Όλοι μιλάμε για το ‘πώς θα τα καταφέρουμε’. </span></div><div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Αυτό το κοινωνικο/οικονομικο/πολιτικό κλίμα αντανακλάται πια και μέσα στην οικογένεια, η οποία, ως ένας ζωντανός οργανισμός, επηρεάζεται από τις γύρω μεταβολές, διαταράσσεται και καλείται να διατηρήσει την οργάνωσή της, προκειμένου να συνεχίζει να επιβιώνει. </span></div><div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small; font-style: italic;">Θα μπορούσαμε να πούμε ότι:<br />Όταν βιώνουμε μια προσωπική κρίση, θεωρούμε ότι εμείς είμαστε οι κύριοι υπεύθυνοι αυτής της κρίσης και αντλούμε δυνάμεις από τον ίδιο μας τον εαυτό για να την αξιοποιήσουμε και άρα να την ξεπεράσουμε. <br />Η κατάσταση είναι πολύ πιο δύσκολη όταν βιώνουμε μια κρίση, η οποία μας επιβάλλεται από έξω και δεν μπορούμε να κατανοήσουμε τον λόγο που συμβαίνει αυτό ή θεωρούμε όλη αυτή την κατάσταση παράλογη και ότι κάποιοι ‘ασελγούν’ πάνω μας, μας εκμεταλλεύονται. Μη μπορώντας να κατανοήσουμε αυτό που συμβαίνει, είναι δύσκολο να δούμε και πως θα το διαχειριστούμε. <br />Αν μείνουμε σε αυτή τη διχαστική θεώρηση, εμείς και εσείς, θα μπούμε στην θέση του θύματος και θα δώσουμε στους άλλους θέση θύτη. Το θύμα μοιάζει αβοήθητο και ανήμπορο μπροστά στον εξουσιαστή θύτη που έχει την δύναμη. </span></div><div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Άρα, αυτό που μπορεί να μας κινητοποιήσει είναι για αρχή να αλλάξουμε θεώρηση, να εντάξουμε όσα συμβαίνουν σε μια ολιστική, συστημική θεώρηση, όπου υπάρχουν αλληλεπιδράσεις, ρόλοι όχι στάσιμοι, αλλά διαρκώς μεταβαλλόμενοι, ευελιξία και προσαρμοστικότητα. </span></div><div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Κάποτε, η εργασία αποτελούσε μια σταθερά για τον καθένα μας, ήταν κάτι δεδομένο και έφερνε στην οικογένεια ασφάλεια, ικανοποίηση, αποτελώντας σημαντική αξία και δίνοντας μια βάση στο κάθε σπίτι.&nbsp;</span></div><div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Κάποτε καταναλώναμε διαρκώς. Αγοράζαμε, επενδύαμε, ψωνίζαμε από το καθημερινό μας ψωμί μέχρι την χαρά και την ευτυχία μας. </span></div><div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Τώρα, όλα αυτά παύουν να ισχύουν, δεν αποτελούν σταθερές, ούτε δεδομένα.&nbsp;</span></div><div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Η μετάβαση αυτή από το ‘κάποτε’ στο ‘τώρα’, αποτελεί από μόνη της μια κρίση. Φέρνει συγκρούσεις, άγχος, αναστάτωση, αποξένωση και ενδεχομένως παραμέληση αναγκών. Όχι ότι αυτά δεν υπήρχαν στο ‘κάποτε’, υπήρχαν αλλά ήταν κεκαλλυμένα, κάτω από τις σταθερές παραμέτρους της εργασίας, της φαινομενικής ασφάλειας και του ‘έχουμε να ψωνίζουμε’ και του ‘περνάμε καλά’. </span></div><div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Η οικονομική κρίση έφερε στην επιφάνεια προβλήματα της οικογένειας. Όμως, εμείς αποδίδουμε τα πάντα στην κρίση. Συγκρουόμαστε γιατί δεν έχουμε λεφτά, παραμελούμε τα παιδιά μας, γιατί έχουμε στρες, αδιαφορούμε για τον/την σύντροφό μας, αδιαφορούμε για τον εαυτό μας, ασχολούμενοι με ενδεχόμενα αρνητικά σενάρια και δυσοίωνες μελλοντικές προβλέψεις κοκ. Μέχρι πότε;</span></div><div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Η μετάβαση αυτή σιγά σιγά θα ολοκληρωθεί, αλλά χρειάζεται κι εμείς οι ίδιοι να αλλάξουμε. Ένα σύστημα για να καταφέρει να επιβιώσει, όταν δέχεται μια ‘επίθεση’, χρειάζεται να διατηρήσει την οργάνωσή του, αλλάζοντας, όμως, τα δομικά του συστατικά.&nbsp;</span></div><div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Η οικογένεια, λοιπόν, χρειάζεται να στραφεί στον εαυτό της, να επαναπροσδιορίσει ανάγκες, αξίες, πράξεις, να εντάξει τις κοινωνικές αλλαγές με λειτουργικό τρόπο. Να μάθει να μοιράζεται συναισθήματα, να είναι ανοιχτή στην πληροφορία, να επικοινωνεί ανησυχίες και προβληματισμούς. Να λειτουργήσει σαν ένα όλον.&nbsp;</span></div><div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Άλλωστε, κάτι που χάσαμε στο ‘κάποτε’, ήταν η συναισθηματική εγγύτητα, το μοίρασμα και το ‘φτιάχνω με τα χέρια μου’. Αναλογιστείτε, πότε ήταν η τελευταία φορά που κάτι φτιάξατε με τα χέρια σας στο σπίτι σας; </span></div><div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Η μετάβαση που βιώνουμε – η κρίση- μας βοηθάει να ανακαλύψουμε νέες δεξιότητες, να εστιάσουμε στον εαυτό μας και τις πραγματικές μας ανάγκες, να μάθουμε να εστιάζουμε στο καθημερινό μας βίωμα και να προχωράμε με αλλαγές. Έτσι, να μη μας νοιάζει το ‘αν περνάμε καλά’, αλλά να κοπιάζουμε για το ‘να είμαστε καλά’.</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/372293623111613434-3104001553658537038?l=psycho-dromio.blogspot.com' alt='' /></div>Ελευθερία Αραβανήhttp://www.blogger.com/profile/13539647994437428617noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-372293623111613434.post-47597858676787949582012-02-03T11:21:00.000-08:002012-02-06T03:41:00.924-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: right;"><span style="font-size: small;"><b><span style="font-weight: normal;">αναδημοσιεύουμε από το blog του <a href="http://processwork.gr/blog/archives/3044">Process Work</a></span></b></span></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: right;"><br /></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: right;"><span style="font-size: small;"><b><span style="font-weight: normal;">&nbsp;</span></b></span>"..πρέπει να ξαναβρούμε τα συναισθήματά μας τα χαμένα, πρέπει να ξαναβρούμε τον εαυτό μας.."</div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: right;"><br /></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: right;">ο Χρόνης Μίσσιος μιλά για μια γενιά που μπορεί να ανακαλύψει, να απενοχοποιήσει, να χωρέσει, να εκφράσει και να αγαπήσει τα συναισθήματά της.. ό,τι δεν έκανε - ή άφησε μισό - η προηγούμενη γενιά. ευτυχώς το παρελθόν είναι κοντινό ακόμα, ίσως απλά χρειαζόμαστε λίγο χρόνο..<span style="font-size: small;"><span class="messageBody" data-ft="{&quot;type&quot;:3}">&nbsp;</span></span></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: right;"><br /></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: right;"><span style="font-size: small;"><span class="messageBody" data-ft="{&quot;type&quot;:3}">καλό μας βράδυ.</span></span></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><b>Χρόνης Μίσσιος: Είναι επιτακτική η ανάγκη της συνεργασίας…</b></span></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><blockquote><span style="font-size: small;">Ζούμε σ’ ένα σύστημα ανήθικο, παράλογο, αφύσικο και παραπλανητικό” ο Χρόνης Μίσσιος, σ’ αυτό το δεύτερο και τελευταίο μέρος της συνέντευξης, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη τονίζοντας μεταξύ άλλων, ότι “για πρώτη φορά, ίσως, στην ιστορία του κόσμου, είναι τόσο επιτακτική η ανάγκη της συνεργασίας των λαών σ’ ένα παγκόσμιο κίνημα, το οποίο θα φέρει την αλλαγή” και πως “δεν αρκεί, απλώς, να θέλουμε μια άλλη ζωή, πρέπει να την κατακτήσουμε!”</span></blockquote><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-GHLwag3xQMo/Tywy_-Y0v4I/AAAAAAAAAS0/dH5GYFYzaNc/s1600/xm.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="183" src="http://2.bp.blogspot.com/-GHLwag3xQMo/Tywy_-Y0v4I/AAAAAAAAAS0/dH5GYFYzaNc/s320/xm.jpg" width="320" /></a></span></div><br /><div style="color: black; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Η σημερινή αντίσταση, ρωτάς, αν είναι να είσαι ο εαυτός σου; Αυτό είναι το σημαντικότερο. Αλλά κι ο εαυτός προς τα πού; Ε, στις πιο μαύρες ώρες ο άνθρωπος ξεφυτρώνει κάτι κάποια στιγμή, αν νιώθει! Για να έχεις συναισθήματα, όμως, πρέπει να νιώθεις συναισθήματα, να έχεις την απαραίτητη αυτογνωσία. Αλλά η σημερινή ζωή των ανθρώπων όπως είναι οργανωμένη είναι και αποσυναισθηματοποιημένη, ή τα συναισθήματα που νιώθει ο σημερινός άνθρωπος, και ιδίως ο νέος άνθρωπος, είναι κυρίως αρνητικά. Είναι συνεχώς αρνητικά φορτισμένος! Είτε θα δει τον προϊστάμενο, είτε θα δει τον μπάτσο, είτε θα δει οποιονδήποτε μέσα σε κάποιες σχέσεις, οι οποίες είναι αρνητικές.</span><br /></div></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><div style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="font-size: small;">Ζούμε σ’ ένα σύστημα ανήθικο, παράλογο, αφύσικο και παραπλανητικό. Λέει ο Μπορις Βιαν: «σ’ ένα σύστημα που εκθειάζει τον πόλεμο και απαγορεύει τον έρωτα», που θεωρεί τον έρωτα αμαρτία, σ’ ένα σύστημα που καθαγιάζει την εκμετάλλευση του ανθρώπου από άνθρωπο, σ’ ένα σύστημα που δεν σέβεται την προσωπικότητα του ανθρώπου, τον υποτάσσει κάτω από μια εξουσία, σ’ ένα σύστημα που παράγει άχρηστα πράγματα.</span></div><div style="font-family: Verdana,sans-serif;"><br /></div></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Σε ένα σύστημα, που η διαφήμιση, είναι ο τρομακτικότερος οδοστρωτήρας του καταναλωτισμού που ισοπεδώνει την ψυχή του ανθρώπου, το νόημα της ζωής του και μετατρέπει τους πόρους του πλανήτη σε απορρίμματα και που δυστυχώς, κανείς τον δεν καταγγέλλει αυτόν τον καρκίνο που λέγεται διαφήμιση, και που «καβαλάει» σε κάθε δημιούργημα ανθρώπινο, είτε πρόκειται για κάποιο κινηματογραφικό έργο, είτε πρόκειται για κάποια συνέντευξη, διακόπτοντας, για να πλασάρει π.χ. την κυρία που γλύφει το παγωτό! Βλέπεις κάτι και σου βάζουν αυτές τις αηδίες και μετά λες τι να έβλεπα πριν; Έχεις ξεχάσει! Πολτοποιούν το μυαλό του θεατή.</span><br /></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Ο ρατσισμός, δε, εναντίον του θηλυκού γένους μέσα στην ελληνική κοινωνία είναι κυρίαρχο στοιχείο. Τι μου λες, εσύ, για Αλβανούς και γι’ άλλους ξένους. Υπάρχει μεγαλύτερος ρατσισμός από το πώς αντιμετωπίζεται η γυναίκα μέσα στην ελληνική κοινωνία; Είναι φριχτά πράγματα αυτά. Δηλαδή, αν κάτσουμε να μιλήσουμε για το πόσες πλευρές του ανθρώπου αγγίζει αυτό το θέμα, θα καταλάβουμε τι έγκλημα συντελείται σήμερα εναντίον της ανθρώπινης ζωής.</span><br /></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Και το πώς αντιμετωπίζονται τα παιδιά; Εκεί είναι τεράστιο πρόβλημα, άλλο πρόβλημα. Τα βάζουν, ενώ απαγορεύεται να δουλεύουν, και τα εκπορνεύουν από μικρά, και κανείς δεν διαμαρτύρεται αν ένα ανήλικο παιδί διαφημίζει γαριδάκια. Τι έγκλημα είναι αυτό; Τόσο άσχημα είναι τα πράγματα… Είναι, περίπου: ο σώζον εαυτόν σωθήτω. Στο Πήλιο, οι φίλοι μου που έχουν πάει εκεί και ζουν καλλιεργώντας τη γη, βρήκαν ένα σύνθημα που λέει: «Μας σκοτώνουν από δέκα χρονών και μας θάβουν στα ογδόντα». Σκοτώνουμε τα παιδάκια, τα θάβουμε μετά στα ογδόντα και λέμε ότι ο μέσος όρος ζωής αυξήθηκε!</span><br /></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Τους βλέπεις και αραδιάζουν παιδιά σ’ έναν κόσμο ο οποίος είναι εφιάλτης και ταυτόχρονα δεν νοιάζονται για τίποτα. Και αναρωτιέσαι: γιατί το κάνουν αυτό και ταυτόχρονα δεν νοιάζονται για τίποτα; Να διαιωνίσουν μόνο τα γονίδια και το DNA; Και σε όλα αυτά, επίσης, κανείς δεν αντιδρά.</span><br /></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Εγώ, νιώθω πλούσιος επειδή συμμετείχα στα οράματα και στα ιδανικά της εποχής μου, έστω κι αν αυτά εξελίχτηκαν, όπως εξελίχτηκαν. Γιατί δεν είναι δυνατόν να είσαι άνθρωπος ζωντανός και να μην συμμετέχεις στο γίγνεσθαι της εποχής σου! Τότε, δεν είσαι τίποτα, δεν είσαι πολίτης, είσαι υπήκοος, είσαι οπαδός, είσαι ένα «ζώον». Και δυστυχώς, έχουμε γεμίσει από οπαδούς και υπηκόους αντί από πολίτες, διότι η λέξη πολίτης, σημαίνει ότι συμμετέχεις, ότι δρας, ότι σκέφτεσαι, ότι έχεις κριτική σκέψη, ότι έχεις φαντασία, ότι έχεις θέληση…</span><br /></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Όταν μεταλλάσσονται οι άνθρωποι, και παύουν να είναι άνθρωποι, μαθαίνουν να παίρνουν μονάχα και όχι να δίνουν. Και αυτό είναι μια μονοσήμαντη σχέση και αρνητική. Είναι η κυρίαρχη σκέψη του λογοκρατούμενου δυτικού πολιτισμού. Διότι υπάρχει και μια άλλη σκέψη και φιλοσοφία: όταν δίνω κάτι, κερδίζω περισσότερο! Όταν έχω οχτώ και δώσω τα τρία έχω έντεκα, λένε οι σοφοί μας. Ενώ ο λογοκρατούμενος δυτικός πολιτισμός λέει, αντίθετα, ότι όταν έχω οχτώ και δώσω τα τρία, μού μένουν πέντε. Γιατί; Διότι το κεντρικό σημείο της «φιλοσοφίας» τους είναι τα αντικείμενα και όχι τα συναισθήματα.</span><br /></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Αυτό, δηλαδή, που είχε πει ο Επίκουρος πριν δυόμιση χιλιάδες χρόνια: προσέχτε, γιατί οι κτήσεις γίνονται κτήτορες και σας κάνουν δούλους! Ποιος τον άκουσε; Ποιός μπορεί σήμερα να καταλάβει αυτό το… ανώμαλο αριθμητικό σύνολο: 8-3=11;</span><br /></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Κι όμως… Παλιότερα, που έρχονταν οι Αλβανοί και τους αντιμετωπίζαμε σαν εγκληματίες, κλέφτες, φονιάδες, γύριζα από τον Αγ. Στέφανο, ήταν χειμώνας και χιόνιζε στον δρόμο και βλέπω ένα ζευγάρι να περπατάει μέσα στο χιόνι και στο βοριά, η γυναίκα κρατούσε ένα μωρό τυλιγμένο με κουβέρτες στην αγκαλιά της και ο άντρας πήγαινε από δίπλα. Σταμάτησα δίπλα τους και τους ρώτησα που πάτε; Μου λένε -στραβά κουτσά συνεννοηθήκαμε- πάμε στο Κέντρο Υγείας. Τους βάζω, λοιπόν, μέσα στο αυτοκίνητο – αυτοί απόρησαν- και τους πάω στο Κέντρο Υγείας. Κανονίζω, εκεί, να τους δει ο γιατρός… Ε, αυτό το βλέμμα που μου έριξε η γυναίκα, είχε τόση ευγνωμοσύνη, τόσες ευχαριστίες, που εγώ δεν θα το ξεχάσω στη ζωή μου. Κάθε φορά που κάνω μια τέτοια πράξη, ζω πολύ καλά για αρκετό καιρό. Όταν δίνεις κάτι, πάντα κερδίζεις και κερδίζεις τα πιο πολύτιμα. Κερδίζεις τα καλά συναισθήματα.</span><br /></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Πώς να γεμίσεις συναισθήματα τα οποία να γεννήσουν και πράγματα μέσα σου; Περιμένουν οι σύγχρονοι άνθρωποι πότε θα έρθουν οι διακοπές, να πάνε να κάτσουνε είκοσι μέρες να δούνε κανένα ηλιοβασίλεμα! Αλλά, όταν συμβαίνουν όλα αυτά γύρω μας εκείνο το οποίο διαστρέφεται είναι και η αισθητική πλευρά της ζωής μας. Δηλαδή, δεν είναι μονάχα η ποιότητα ζωής, είναι και αυτή η προσέγγιση, η οποία γίνεται κιτς, που βλέπεις στην τηλεόραση, στα σκουπίδια που μας πετάνε στη μάπα…</span><br /></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Γι’ αυτό λέω, κατ΄ αρχήν να σπάσουμε τις μεγάλες πόλεις, να πάμε στα χωριά μας, να πάμε σε μικρές κοινότητες, σε ανθρώπινα μέτρα. Η κοινωνία είμαστε και εμείς. Όταν αλλάζουμε τον εαυτό μας, αλλάζουμε και την κοινωνία. Δεν φεύγουμε απ’ την κοινωνία, συγκροτούμε μια άλλη στην οποία θέλουμε να ζήσουμε. Ανθρώπινη. Όπου θα μπορούμε να κοιταζόμαστε στα μάτια, όπου οι λέξεις θα χουν νόημα, το καλημέρα θα ‘ναι καλημέρα, όπου οι ανθρώπινες σχέσεις, η τρυφερότητα, η αγάπη, ο έρωτας, η δημιουργία, η ζωή, η ανταλλαγή των απόψεων, των ιδεών, της κριτικής σκέψης κι όλα αυτά τα καταπληκτικά πράγματα θα έχουν νόημα. Ξέρετε με πόσα πράγματα όμορφα μπορεί ο άνθρωπος να ζήσει έξω από αυτά που μας υποχρεώνει το σύστημα να κάνουμε;</span><br /></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Θυμάμαι μια φορά, μου έχει πει η γυναίκα μου η Ρηνιώ, παλιά στο Σουφλί τον χειμώνα, οι κοπέλες μαζεύονταν σε μια αποθήκη και ξεκούκιζαν το καλαμπόκι και η μία ήτανε αναγνώστρια, είχε ένα βιβλίο και διάβαζε και οι άλλες ακούγανε. Φαντάζεσαι μια τέτοια συντροφιά μια χειμωνιάτικη νύχτα; Να διαβάζει καλή λογοτεχνία; Πόσες συγκινήσεις, πόσα συναισθήματα ενώνει αυτή την παρέα εκείνη τη στιγμή, πόσο την ανεβάζει σε αισθητικό επίπεδο, πόσο ενδιαφέρον μπορεί να έχει αυτό το πράγμα;</span><br /></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Λοιπόν, μπορούμε να ξαναζήσουμε τέτοιες ανθρώπινες στιγμές, να ξαναβρεθούμε σαν άνθρωποι. Αυτό είναι το σημαντικό, αυτό πρέπει να αναζητήσουμε, το τι θα φάμε και πως θα επιβιώσουμε είναι άλλο πρόβλημα το οποίο επίσης μπορούμε να λύσουμε πάρα πολύ απλά.</span><br /></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Με την τεχνολογία που έχουμε σήμερα, -αφού την πληρώσαμε που την πληρώσαμε πανάκριβα- μπορούμε να κάνουμε τα πάντα από το χωριό μας. Μέσα από το ίντερνετ μπορούμε να κάνουμε τα πάντα, και συγχρόνως να αξιοποιήσουμε και τη γη μας, γύρω γύρω. Όπου να ‘ναι τέτοια θα κάνουμε, θα φυτεύουμε μαρούλια να τρώμε, θα έχουμε και μια κατσίκα που είναι η αγελάδα του φτωχού, γιατί βγάζει τα πάντα: γάλα, τυρί, βούτυρο, ότι θες…</span><br /></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Δεν αρκεί απλώς, να θέλουμε μια άλλη ζωή, πρέπει να την κατακτήσουμε! Πρέπει να ξαναβρούμε τα συναισθήματά μας τα χαμένα, πρέπει να ξαναβρούμε τον εαυτό μας. Είναι δύσκολα τα πράγματα για τους νέους. Για μας ήταν πιο εύκολα, γιατί στους νέους το σύστημα βομβαρδίζει την ψυχούλα τους. Εμάς μας δέρνανε, μας κλείνανε στις φυλακές, μας εκτελούσανε. Εντάξει. Είμαστε ζωντανοί όμως.</span><br /></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Ο πολιτισμός είναι η συμπεριφορά των ανθρώπων και η παιδεία τους. Αυτό είναι πολιτισμός. Δεν είναι τα μάρμαρά μας! Στην Ελλάδα, σήμερα, ποιος παράγει τέχνη και πολιτισμό; Έχουμε βουλιάξει εντελώς. Που είναι οι διανοούμενοι να βγούνε μπροστά; Να δώσουνε διέξοδο, να δώσουνε ελπίδα; Δεν ξέρω.</span><br /></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Κάθε χρόνο βγαίνουν εκατοντάδες χιλιάδες από τα Ανώτατα Εκπαιδευτικά μας Ιδρύματα. Είδε κανένας καμία θετική επιρροή στην κοινωνία από την παιδεία αυτών των εκατοντάδων χιλιάδων νέων ανθρώπων; Ε, δεν βλέπω μέσα στην κοινωνία κάποιον από αυτούς που να ‘χει παιδεία! Άλλοι ‘γιναν υπουργοί, άλλοι ‘γιναν βουλευτές. Η ικανότητα απορρόφησης του συστήματος της αθωότητας και της προσωπικότητας του ανθρώπου στην εποχή μας είναι τρομακτική.</span><br /></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Ό άνθρωπος μεταλλάσσεται συναισθηματικά, ψυχολογικά, βιολογικά, πνευματικά. Πρέπει να το πάρουμε χαμπάρι. Καθημερινά τα πράγματα γίνονται χειρότερα.</span><br /></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Έβλεπα ένα ντοκιμαντέρ του Στέλιου Κούλογλου, αν θυμάμαι καλά, το οποίο μιλούσε για την θηλυκοποίηση των ανθρώπων μέσω της διατροφής που μας επιβάλλουν. Ξέρεις με τι ταχύτητα περνάνε τα χημικά στη διατροφή μας; Ποιος νοιάζεται γι’ αυτούς τους συγχρόνους Φρανκενστάϊν που εν ονόματι της επιστήμης βάζουν τα βρωμοχέρια τους στα μυστικά της φύσης και προσπαθούν να την αντιγράψουν, να την μετατρέψουν σε εργαστήριο, να την ελέγξουν, να την υποτάξουν;</span><br /></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Κι από την άλλη μεριά λέει ο Ελύτης, κάπου, ότι με τα εργαλεία ενός υψηλού ανθρωποκεντρικού τεχνοκρατικού πολιτισμού, προσπαθούμε να διορθώσουμε τις βλάβες που επέφερε στον πλανήτη και στην κοινωνία ένας ανθρωποκεντρικός – τεχνοκρατικός πολιτισμός. Σε αυτόν τον φαύλο κύκλο βρίσκεται σήμερα ο άνθρωπος! Σαν το χαμστεράκι στο κλουβί που γυρίζει συνεχώς στη ρόδα, χωρίς να το οδηγεί πουθενά!</span><br /></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Κι ο Κέφνερ, ένας άλλος μεγάλος πνευματικός άνθρωπος, λέει, ό,τι κάθε επινόημα, κάθε εφεύρεση του ανθρώπινου μυαλού το υιοθετεί το σύστημα, το παίρνουν οι πολυεθνικές. Δες σήμερα, (οι γερμανοί το ‘παν πρώτοι, τότε που είχαμε τα κινήματα της γερμανικής νεολαίας) τα πανεπιστήμιά μας είναι campus, είναι στρατόπεδα που παράγουν ηλιθίους υψηλής τεχνολογίας. Δες και όταν ξεχωρίζουν κάποια μυαλά, πώς τα επισημαίνουν αμέσως από το δεύτερο – τρίτο έτος, οι πολυεθνικές εταιρίες, τα καπαρώνουν και τα παίρνουν…</span><br /></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Τώρα, αν σκεφτεί κάποιος, πως είναι δυνατόν ένας άνθρωπος και μάλιστα ιδιοφυής, ένα εξαιρετικό μυαλό, που μετέχει της παιδείας του εικοστού πρώτου αιώνα, αφού αποφοιτήσει να πάει σε μια πολυεθνική και να κάνει έρευνα για μικροβιολογικούς, χημικούς ή άλλους πολέμους; Αυτό είναι ακατανόητο!</span><br /></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Χρειάζεται κανένα άλλο επιχείρημα για να αποδείξει ότι αυτό που συντελείται σήμερα, στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα, δεν έχει καμία σχέση με την παιδεία; Διότι αν αυτός ο ιδιοφυής άνθρωπος είχε αποκτήσει πραγματικά κάποια παιδεία, δεν θα πήγαινε να διαθέσει τις γνώσεις του για να κάνει έρευνες για χημικούς πολέμους ή για το πώς η εξουσία θα υποδουλώσει π.χ. στην Αφρική για μια ακόμη φορά αυτούς τους λαούς, μέσα από τους οποίους πέρασε η πρωταρχική συσσώρευση του κεφαλαίου και τους κατάπνιξε!</span><br /></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Και φωνάζουμε για τους μετανάστες… Τα λεφτά τους ζητάνε πίσω οι άνθρωποι! Ο δυτικός κόσμος απορρόφησε όλους τους πόρους τους, τους ρήμαξε, τους υποδούλωσε. Κι αντί λοιπόν να πούνε, ρε παιδιά, για καθίστε, να δώσουμε τη δυνατότητα σ’ αυτούς τους λαούς να φτιάξουν την πατρίδα τους έτσι ώστε να εξασφαλίσουν μια αξιοπρεπή ζωή, συνεπώς θα τους δώσουμε κεφάλαια πίσω, ώστε να συγκροτηθούν τα κράτη τους και να ζήσουν οι άνθρωποι στη χώρα τους κι όχι να φεύγουν απ’ την πατρίδα τους και να ζήσουν στα ξένα… Αλλά που να τη βρεις τη λογική;</span><br /></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Βλέπεις όλοι είναι εναντίον της τρομοκρατίας αλλά κανείς δε λέει ότι είναι εναντίον της βίας! Κανένας.</span><br /></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Είμαι εναντίον της βίας, όπως είμαι και εναντίον της εξουσίας. Όταν λοιπόν κάποιος μιλάει για τρομοκρατία δεν μπορεί να αναφέρεται μόνον σε ένα παιδάκι, σ’ έναν Παλαιστίνιο ή κάποιον απ’ αυτές τις χώρες, το οποίο κάτω από την καταπίεση αιώνων του λαού του, που έστω γιατί πιστεύει ότι θα πάει στον παράδεισο, φορτώνεται με δυναμίτιδα και τινάζει στον αέρα την ίδια τη ζωή του «μετά των αλλοφύλων», που λένε και οι Εβραίοι στα Ευαγγέλια.</span><br /></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Αυτός είναι τρομοκράτης, αλλά ο πιλότος που πάει και βομβαρδίζει χωριά, νοσοκομεία, σχολεία σε μια χώρα και την καταστρέφει, παρασημοφορείται και είναι ήρωας; Αυτό, πραγματικά, δεν το καταλαβαίνω! Γιατί να ορίζουμε ως τρομοκρατία την εξωθεσμική βία; Ενώ οι ίδιοι, και με το σύστημα και με τους πολέμους… διότι τι τα θέλουν όλα αυτά τα αεροπλανοφόρα, τα αεροπλάνα, τα τανκς; Λοιπόν, αυτοί είναι οι τρομοκράτες!</span><br /></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Πολλοί, ξαφνικά από επαναστάτες γίνανε πολιτικοί και μπήκανε σε παιχνίδια, τέτοια, που ήταν και άγνωστα και ανήθικα, που δεν τα καταλάβαιναν δηλαδή. Και δεν μπορούσα να βλέπω τους συντρόφους μου… Όμως, οι περισσότεροι από όσους τουλάχιστον ξέρω και έχω επαφή, κυρίως τα παιδιά του Ρήγα Φεραίου που ήμασταν φυλακή μαζί, όλοι είναι ενδιαφέροντες άνθρωποι. Γράφουν, μελετούν, ασχολούνται ακόμα με πράγματα αλλά σε μια άλλη πορεία σκέψης πια…</span><br /></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Γιατί πρέπει να μαθαίνουμε αντί να κοιτάμε, να βλέπουμε, να εμβαθύνουμε σ’ αυτό που βλέπουμε, σ’ αυτό που σκεφτόμαστε. Είναι καλά παιδιά, και όταν συναντιόμαστε, είμαστε πάντα φορτισμένοι από συγκίνηση. Κλαίμε, συχνά, κιόλας. Ναι, κλαίμε.</span><br /></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Εγώ, από την άλλη, όταν συνειδητοποίησα τι συμβαίνει, κι ότι τέλειωσα μ’ αυτή την ιστορία, ήμουν σχεδόν στα πρόθυρα της αυτοκτονίας. Δηλαδή, έλεγα, τώρα τι κάνεις; Τότε η Ρηνιώ πήρε το πρώτο μας σκυλί, την Stormy, ένα λυκόσκυλο. Και αυτή με έμαθε να ξανασκέφτομαι και να βλέπω τις ομορφιές του κόσμου, κι ότι η ζωή είναι όμορφη, είναι πάρα πολύ όμορφη, έχει πάρα πολύ όμορφες στιγμές. Μια μέρα είναι γεμάτη αιωνιότητες. Εάν μπορούμε πραγματικά να καταλάβουμε κάθε στιγμή, ποιοι είμαστε και που είμαστε.</span><br /></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Μέσα από την Stormy, λοιπόν, και την παρέα μαζί της αναζήτησα νέα μονοπάτια σκέψης. Ξέφυγα από τον ορθολογισμό του Μαρξισμού -ντε και καλά- και άρχισα να ανιχνεύω τελικά το ποιός είμαι εγώ και ποιά είναι η φύση που με περιβάλλει. Πώς ήρθα εδώ, τί κάνω, από πού ήρθα, πού θα πάω;</span><br /></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Κι έτσι έγραψα το πρώτο μου βιβλίο «Καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς», οπού ξεμπέρδευα πια με όλο αυτό το άγχος και τους κόμπους που κουβαλούσα μέσα μου. Και μετά έγραψα και το δεύτερο το «Χαμογέλα, ρε… τι σου ζητάνε;» οπού ξέμπλεκα πια με την πολιτική: ότι η πολιτική είναι ένα χυδαίο, ανήθικο και βρώμικο παιχνίδι και δεν μπορεί ένας άνθρωπος να παραμείνει αθώος συμμετέχοντας στην πολιτική. Ξεμπέρδεψα επίσης με την εξουσία, με τη βία και με την οργάνωση. Μετά έγραψα το τρίτο βιβλίο, «Τα κεραμίδια στάζουν», όπου ανιχνεύω τους ανθρώπινους και κάποιους άλλους δρόμους επίσης, και μετά έγραψα «Το κλειδί είναι κάτω απ΄ το γεράνι», που είναι το καταστάλαγμά μου, είναι πρόταση ζωής διαφορετικής. Μετά γράφω τη «Ντομάτα με γεύση μπανάνας» που καταγγέλλω όλον αυτό το θεσμό των λεγομένων επιστημόνων, οι οποίοι ‘κάναν αυτά τα πράγματα… Ε, και στο μέλλον φιλοδοξώ να γράψω ένα τελευταίο βιβλίο.<a name='more'></a></span><br /></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Τώρα, ένα από τα μεγάλα προβλήματα που έχουμε στην Ελλάδα είναι ότι το δημόσιο αποτέλεσε την αποθήκη όλων των ρουσφετιών όλων των πολιτικών. Ρουσφέτι, ρουσφέτι, ρουσφέτι! Άκουγα ότι στη Γερμανία, υπάρχει μονιμότητα αλλά οι δημόσιοι υπάλληλοι, εκεί, απαγορεύεται να απεργήσουν, γιατί ο δημόσιος υπάλληλος είναι κρατικός λειτουργός. Και οι μισθοί τους είναι πολλές φορές χαμηλότεροι από τους μισθούς του ιδιωτικού τομέα. Γιατί; Γιατί ο μισθωτός του ιδιωτικού τομέα, κάθε μέρα πρέπει να αποδείξει την ικανότητα, την παραγωγική του ικανότητα στο αφεντικό για να μπορέσει να παραμείνει. Ενώ ο δημόσιος υπάλληλος από τη στιγμή που διορίζεται, είναι για όλη του τη ζωή.</span><br /></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Εμείς, εγώ με τη Ρηνιώ για παράδειγμα, ξέρουμε τέσσερις- πέντε ανθρώπους -συγγενής μας, όχι στον περίγυρο- που διορίστηκαν χωρίς αξιολόγηση, χωρίς κάποια μόρφωση ιδιαίτερη, λόγω του βουλευτή που ψήφισαν. Για να μην πω για μια ξαδέρφη μου, μέλος του ΚΚΕ, αν και τόσα χρόνια που ήμουν σε εξορίες-φυλακές, δεν είχε εμφανιστεί ποτέ και γι αυτό δεν την είχα γνωρίσει, επικοινώνησε κάποια στιγμή μαζί μου, επειδή νόμιζε ότι είχα επαφές με την Κυβέρνηση, για να μεσολαβήσω, ώστε να διοριστούν οι γιοί της… Που λες; Ανθρωποφύλακες! Ε, τρελάθηκα.</span><br /></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Στο δημόσιο, λοιπόν, στην Ελλάδα, μόνο κρατικοί λειτουργοί δεν είναι, αυτοί οι περίφημοι δημόσιοι υπάλληλοι. Υπάρχουν και άνθρωποι βέβαια που δουλεύουν, αλλά πώς να ξεκαθαρίσουν αυτά τα πράγματα, με τα ρουσφέτια τους; Άσε, που και να μπορούσες, για να τους απολύσεις, θα έπρεπε να τους δώσεις αποζημιώσεις, συντάξεις… Και τι; Να ξαναγίνουμε πλατεία Κλαυθμώνος; Άλλωστε, δεν ξέρουμε με ποιους πολιτικούς έχουμε να κάνουμε; Κάθε φορά που θα έρχεται καινούρια κυβέρνηση θα απολύει τους προηγούμενους δημόσιους υπαλλήλους και θα γυρίζει στους καινούριους και άντε να γίνει δουλειά εκεί μέσα!</span><br /></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Το Σύνταγμα αν είναι να αλλάξει; Εγώ δεν ξέρω, δεν είμαι και μορφωμένος, αλλά γνωρίζω κάτι: Αν θέλουμε να ανοίξουμε ένα δρόμο όπου θα έχει κάποια δυνατότητα ο κόσμος να εκφραστεί, αυτός είναι το εκλογικό σύστημα που λέγεται απλή αναλογική, ώστε να εκφράζονται όλες οι ομάδες μέσα στο κοινοβούλιο και αυτό ίσως υποχρεώσει τελικά, τις όποιες πολιτικές δυνάμεις σε συνθέσεις και συνεργασίες. Κι αυτό, θα σημάνει ένα σημαντικό βήμα προς τον πολιτικό πολιτισμό.</span><br /></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Όταν βλέπεις την Παπαρήγα από τη μια, τον Τσίπρα από την άλλη, τον Αλαβάνο απ’ την άλλη, τον Κουβέλη απ’ την άλλη, ο καθένας να τρέχει και να λέει τα δικά του, και ούτε οι ίδιοι δεν μπορούν να συνεννοηθούν, τι σκατά Κυβέρνηση να κάνουνε; Άντε και να ψηφίσουμε ένα εκλογικό σύστημα απλής αναλογικής, άντε και να βγούνε, θα μπορέσουν να το κρατήσουν; Σ’ ένα μήνα θα το διαλύσουν. Εκεί στηρίζεται και το περίφημο πλειοψηφικό, το οποίο, λέει, θέλουμε σταθερές κυβερνήσεις και κολοκύθια…</span><br /></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Ξέρεις ποια είναι η πεποίθηση μου; Ότι οι άνθρωποι οι έξυπνοι φοβούνται να αντικρύσουν την αλήθεια της ζωής τους. Θα φέρω ένα παράδειγμα: Πριν καιρό ήμασταν καλεσμένοι σε μια γιορτή, όπου ήταν όλοι καθηγητές πανεπιστημίων, επιστήμονες, κλπ. και πήγαμε και τους βρήκαμε πάνω σ’ έναν καβγά. Γιατί λές; Τότε, είχε διοριστεί ο Χριστόδουλος, ο Αρχιεπίσκοπος, και όλη η συζήτηση ήταν σχετικά με αυτόν: και αμάν ο Χριστόδουλος, και δώσ’του ο Χριστόδουλος, και είναι κίνδυνος ο Χριστόδουλος…</span><br /></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Κάποια στιγμή γυρίζω και τους λέω, τι Χριστόδουλος ρε παιδιά, ποιός είναι ο Χριστόδουλος; Από πού κι ως πού αποτελεί κίνδυνο ο Χριστόδουλος για το επαναστατικό κίνημα; Τι λέτε; Δεν βλέπετε τον καταναλωτισμό που μας οδηγεί; Και πετάγεται κάποια και μου λέει: «γιατί είναι κακό πράγμα ο καταναλωτισμός;». Λέω, ναι, γιατί αυτή τη στιγμή τρως τις σάρκες των παιδιών της Αφρικής. Κι όχι μόνον αυτό…</span><br /></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Τους είπα, αν νομίζετε ότι είναι ζωή αυτή που ζείτε με γεια σας και χαρά σας και με τα… τενεκεδένια φέρετρά σας θα ‘στε μια χαρά! Ξέραν την αλήθεια, ξέραν το άσκοπο της ζωής τους, τα ήξεραν, ήταν έξυπνοι άνθρωποι, αλλά φοβούνταν να την αντικρύσουν. Και θα πούνε κάποια στιγμή, τι κάνω ρε μαλάκα, που ζω; Είναι δυνατόν να είναι αυτή η ζωή μου; Πρωί, μεσημέρι, βράδυ… κι όταν τελειώνει η μέρα να λέω «Αχ! Έφυγε ακόμη μια μέρα!». Ένα κεράκι που έσβησε ακόμα ήταν, αυτό ήταν.</span><br /></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Βέβαια, για να αναλάβεις μια ευθύνη για μια χώρα, δεν χρειάζονται μονάχα οι καλές προθέσεις και τα τρυφερά συναισθήματα. Χρειάζεται και μια τεχνογνωσία πάρα πολύ υψηλή για να διαχειριστείς αυτό το φοβερό σύστημα το οποίο έχουν κάνει.</span><br /></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Σήμερα, παραδείγματος χάριν, αν κάναμε μια επανάσταση τύπου Οκτωβριανής, μπολσεβίκικης, και ανατρέπαμε το σύστημα, την επόμενη μέρα θα είχαμε χάος. Χάος! Τίποτα δεν θα μπορούσε να διορθώσει αυτή την καταστροφή. Γι’ αυτό, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε σήμερα είναι να χτυπάμε, να καταργούμε, τις δομές του συστήματος και να το μεταρρυθμίζουμε προς τον άνθρωπο.</span><br /></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Μιλάνε τώρα για πράσινη ανάπτυξη και πράσινα άλογα, μα είναι δυνατόν να μιλάμε για οικολογία και να έχουμε πολεμικές βιομηχανίες; Λοιπόν, υπάρχουν πράγματα θεσμικά που πρέπει να αλλάξουν, αλλά όπως είπα, αυτά πλέον δε με ενδιαφέρουν, όσο δεν βλέπω κάτι να γίνεται. Εγώ μιλάω. Αυτό μπορώ να κάνω, αυτό κάνω, γράφω και κανά βιβλίο, τί άλλο να κάνω;</span><br /></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Είναι και ντροπή, νιώθω, εγώ, ντροπή. Όχι ντροπή, μάλλον νιώθω ένα αίσθημα κινδύνου, διότι υπό μία έννοια είναι και ολίγον φασισμός: εγώ, με το ένα πόδι στον τάφο, να διατυπώνω το όραμα της ζωής που θα ζήσετε εσείς. Δεν είναι φασισμός αυτό το πράγμα; Δηλαδή σ’ έναν κόσμο ο οποίος εξελίσσεται με τόση ταχύτητα τρομακτική, ένας άνθρωπος από το παρελθόν, ο οποίος σήμερα είναι ογδόντα χρονών, να ηγηθεί για τη ζωή των σημερινών παιδιών, η οποία αύριο θα είναι εντελώς διαφορετική;</span><br /></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Υπάρχει, άρα, ένα πρόβλημα ευθύνης. Και μου λέει η Ρηνιώ πολλές φορές, «είσαι απαισιόδοξος και σ’ ακούνε τα παιδιά και είσαι μες στη μαυρίλα!». Τι να κάνω, ρε παιδί μου; Στα ογδόντα μου χρόνια να λέω ψέματα; Είμαι απαισιόδοξος. Δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Εκείνο που μπορώ να υποστηρίξω το υποστηρίζω: ότι ο μόνος δρόμος, ο οποίος δεν μας οδηγεί σε κανένα λάκκο, σε καμιά λακκούβα, σε κανένα κακό συναπάντημα, είναι ο δρόμος της αγάπης, είναι ο δρόμος της τρυφερότητας, είναι ο δρόμος της κατανόησης, είναι ο δρόμος της υπεράσπισης της διαφορετικότητας του άλλου! Αυτός είναι ο μόνος δρόμος. Αν τον ακολουθήσουμε αυτόν τον δρόμο δεν κινδυνεύουμε. Ούτε εμείς ούτε οι συνάνθρωποί μας.</span><br /></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Οποιεσδήποτε άλλες διαδικασίες, η ιστορία πια μας πείθει ότι είναι επικίνδυνες. Σκεφτείτε αυτό το παλικάρι, τον Φιντέλ Κάστρο που πολεμούσε στα βουνά, αυτός ο ρομαντικός, ο ωραίος τύπος… δικτάτορας κατάντησε! Ο Τσε, ευτυχώς, σκοτώθηκε νωρίς, όπως κι ο Ιησούς. Οι δυο αυτοί έσωσαν την αθωότητά τους.</span><br /></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Να ‘σαι άνθρωπος δημιουργικός και ευαίσθητος. Και να αγαπάς. Να αγαπάς! Να μπορείς να μετατρέπεις κάθε μέρα την αγάπη σε αγαπημένο. Η φρέζα μου που είναι εκεί φυτεμένη την αγαπάω, την βλέπω κάθε πρωί, καταλαβαίνεις; Ή έναν συγκεκριμένο άνθρωπο… Όλα τα άλλα… Παρέες, ρε, μπορείς να κάνεις παρέες; Φιλία. Έρωτα! Κάντε έρωτα, αγαπηθείτε κάντε τις παρέες σας, σκεφτείτε, αναπτύξτε την κριτική σας σκέψη.</span><br /></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Η αγάπη είναι κάτι που το ζεις, δεν νομίζω ότι είναι κάτι που μπορείς να του δώσεις έναν ορισμό. Η αγάπη είναι αυτό που αισθάνεσαι. Η λογική έχει όρια στην ερμηνεία της πραγματικότητας, η ψυχοσωματική εμπειρία, όμως, είναι του καθενός. Η αγάπη, είναι ένα συναίσθημα που είναι για τον καθένα ιδιαίτερο και για τον καθένα διαφορετικό επίσης. Δεν μπορείς να το ορίσεις απλώς σαν συναίσθημα. Σαν συναίσθημα το ορίζουμε, αλλά στην πράξη, στη ζωή μέσα στην υπόστασή του, είναι του καθενός εμπειρία. Όπως και ο έρωτας επίσης. Ο έρωτας. Αυτό το καταπληκτικό συναίσθημα, το μοναδικό, το οποίο το έχουν βρωμίσει και το έχουν φορτώσει τόση σκουριά και τόση ανηθικότητα που πραγματικά είναι έγκλημα.</span><br /></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Αλλά αυτή ήταν και η κουλτούρα μας. Δηλαδή, εγώ θυμάμαι τις γυναίκες που κάθονταν στο σκαλοπάτι και βλέπαν ένα ζευγαράκι να πηγαίνει αγκαλιασμένο προς το βουνό απάνω και λέγανε: πάνε να βγάλουν τα μάτια τους! Λοιπόν, για τα παιδιά που μεγάλωναν και άκουγαν αυτά τα πράγματα, ο έρωτας σήμαινε «να πάνε να βγάλουν τα μάτια τους».</span><br /></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Είμαι με τη Ρηνιό από το 62 μαζί και από το 64 παντρεμένοι… Κατ’ αρχήν ο γάμος είναι καταναγκασμός. Τώρα, στον εικοστό πρώτο αιώνα, να παντρεύονται οι άνθρωποι! Τι είναι αυτό; Τι θα πει παντρεύομαι; Από την αρχή λένε ψέματα, από τους όρκους: αιώνια, μια ζωή… Τί λες, βρε μαλάκα! Σε λίγο, σε ένα, δύο, πέντε χρόνια, το σεξ τελειώνει πια, από κει και πέρα τι γίνεται; Θα ζήσετε και οι δυο με έναν έρωτα στη ζωή σας; Αν η σχέση ακουμπάει σε πολύ περισσότερα πράγματα, δηλαδή βρίσκεται σε ένα ίδιο φιλοσοφικό στίγμα, κι έχει πνευματικό ενδιαφέρον, μπορεί το ζευγάρι να ταξιδέψει και σε άλλους δρόμους ερωτικούς και να ξαναγυρίσει, κι όπως λέει ο Καβάφης, να γυρίσει με πλούτη, με φλουριά με καινούρια πράγματα και να εμπλουτίσει αυτή τη σχέση, αλλιώς αυτό το μέλι θα γίνει φαρμάκι και ο ένας θα μισήσει τον άλλον.</span><br /></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Η κατάσταση, δηλαδή, πρέπει να εκτονώνεται! Ο γάμος είναι κατάλοιπο της αντίληψης ότι ο έρωτας είναι αναπαραγωγική διαδικασία και τίποτα περισσότερο. Τέτοια φτώχεια γι’ αυτό το καταπληκτικό συναίσθημα του ανθρώπου που λέγεται έρωτας; Αυτό είναι έγκλημα! Αρκεί να υπάρχει πολιτισμός. Όταν υπάρχει πολιτισμός σε μια σχέση…</span><br /></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Πιτσιρικάς συμμετείχα σε αυτό το όνειρο του κομμουνισμού ολόκληρος, κυτταρικά… και καμιά φορά μες το κελί σκεφτόμουνα μοναχός μου κι έλεγα, εντάξει, θα λύσουμε όλα τα προβλήματα των ανθρώπων αλλά πως θα απαντήσουμε στο πρόβλημα όταν ένα αγόρι αγαπάει ένα κορίτσι και εκείνη δεν τον θέλει ή όταν ένα κορίτσι αγαπάει ένα αγόρι κι εκείνος δεν την θέλει, και βασανιζόμουνα και έλεγα πως θα το λύσουμε ρε παιδί μου αυτό το πράγμα; Πώς θα λύσουμε αυτό τον κόμπο; Και βρήκα, όμως, λύση: λέω, μα θα ‘ναι τόσο ελεύθερη και ανοιχτή η κοινωνία ώστε οι άνθρωποι, το κάθε αγόρι και το κάθε κορίτσι θα χει πολλές επιλογές γύρω του ώστε να μπορεί να ολοκληρώσει και να εκφράσει τις επιθυμίες του.</span><br /></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Ταυτόχρονα, δεν θα υπάρχουν άσχημοι και όμορφοι άνθρωποι, αυτό είναι μια εφεύρεση της ανώμαλης κοινωνικής αισθητικής που εδραιώσαμε. Η προσωπικότητα του κάθε ανθρώπου είναι ομορφιά, ο κάθε άνθρωπος μέσα του έχει ομορφιά, κουβαλάει ομορφιά κι όταν ανακαλύπτεις αυτό το πράγμα, όταν συνδέεσαι με αυτού του είδους την ομορφιά, όταν τέτοιου είδους είναι οι σχέσεις, ε, αυτές δεν κινδυνεύουν. Έστω και αν μπουν στη συνήθεια και στην κούραση, δεν κινδυνεύουν να εκφράσουν κάποια βαρβαρότητα ή δυστυχία κλπ. Θα ‘ναι μια πολιτισμένη πάλι όμορφη συναισθηματική, αγαπησιάρικη δύση αυτής της σχέσης, προσωρινής ή μονιμότερης.</span><br /></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Εγώ, δηλαδή, πιστεύω ότι η ζωή είναι αιώνια και κινείται με κύκλους: ζωή – θάνατος, ηδονή- πόνος, λύπη- χαρά κλπ. Εάν η ζωή δεν είχε αυτές τις συγκρούσεις, αν δεν υποχρέωνε ανά πάσα στιγμή τους ανθρώπους, να περάσουν τα συναισθήματά τους πάνω από την πυρρά, θα ήταν μια ζωή αδιάφορη, γι’ αυτό έχει ενδιαφέρον η ζωή γιατί έχει αυτές τις συγκρούσεις!</span><br /></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Όμως αυτές οι συγκρούσεις πρέπει να στηρίζονται σε ένα υπόβαθρο πολιτισμού, αλληλοσεβασμού, αλληλοεκτίμησης, αναγνώριση της διαφορετικότητας, κατανόησης των αναγκών του άλλου. Και είπα, αν δεν υπάρχουν αυτά τα πράγματα δεν γίνεται τίποτα, γεννάται δυστυχία, πίκρα…</span><br /></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Αν θέλεις να ζήσεις μόνο χαρά στη ζωή σου… Δεν γίνεται αυτό! Σκεφτείτε, ρε, τι βαρεμάρα θα είχε η ζωή να ήταν σαν ένα συριανό λουκούμι που το γλύφεις το πρωί, το γλύφεις το μεσημέρι, το γλύφεις το βράδυ… Ε, δεν λες, αϊ σιχτίρ από δω;</span><br /></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Αλλά εκλογικεύσαμε τελείως την πραγματικότητα. Και αυτός ο Άγγλος ο φιλόσοφος και ποιητής, ο Blake, λέει, ότι η λογική έχει όρια στην ερμηνεία της ρομαντικότητας, η φαντασία είναι δημιουργία. Χωρίς φαντασία δεν μπορεί να πορευθεί ο άνθρωπος. Εδώ ο γαλλικός Μάης είχε μια αντίφαση σε ένα απ’ τα συνθήματά του: «η φαντασία στην εξουσία». Μα, είναι δυνατόν να συνυπάρξουν αυτά τα πράγματα; Φαντασία και εξουσία; Γι’ αυτό τα περισσότερα στελέχη του ‘γίναν μέλη των πολυεθνικών εταιριών.</span><br /></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Για την γενιά του Πολυτεχνείου; Τι να πω ρε παιδί μου; Μια εξέγερση με όνειρα και αιτήματα της νεολαίας εκείνη της εποχής την οποία απορρόφησε το σύστημα, τους έβγαλε υπουργούς, βουλευτές, και τέλειωσε η υπόθεση. Και τα αιτήματα και τα συνθήματα και τα όνειρα. Και το Πολυτεχνείο, έγινε σαν τις μυγοχεσμένες εικόνες του Χριστού που κρέμονται πάνω από τα δικαστήρια. Σουβλάκια έγινε, ότι θες έγινε, εκτός από κείνο που ονειρευόταν.</span><br /></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Γι’ αυτό δεν πάτησα ποτέ σε δεξιώσεις που κάνανε για αντιστασιακούς στο Προεδρικό Μέγαρο. Κάθε χρόνο δεν καλούσανε δαύτους; Του είπα κάποτε του Μίκη Θεοδωράκη, δεν καταλαβαίνεις ότι μ’ όλα αυτά που κάνουν, πως τάχα μου σε τιμάνε και τέτοια, ότι εσύ τους τιμάς; Τους τιμάς, δε σε τιμάνε! Όταν ένας άνθρωπος έχει μια ασφάλεια και μια καθαρότητα και πάει κάπου, ε, καθαρίζει και τους άλλους.</span><br /></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Δεν πήγα ποτέ σε προσκλήσεις. Εδώ, ανάβω το τζάκι μου. Και παράσημο μου είπαν να μου δώσουν, τους είπα να το βάλουν στον κώλο τους. Πήγα, μόνο, να μου δώσουν τα ένσημα, διότι ειδικά για τα 6 χρόνια που κάναμε φυλακή στη χούντα, μας δώσανε ένσημα, λες και δουλεύαμε! Ευτυχώς, όμως, γιατί έτσι πήρα μια αναπηρική σύνταξη.</span></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Και τους χουντικούς τους δικάσανε. Αυτούς εδώ, ποιος θα τους δικάσει; Η ιστορία; Σίγουρα υπάρχουν άνθρωποι να την γράψουν ακόμα, αν υπάρχουν άνθρωποι, γιατί τα πράγματα είναι πάρα πολύ δύσκολα. Σε πενήντα χρόνια τα νερά του πλανήτη δε θα πίνονται! Αυτά λένε οι επιστήμονες με τον τρόπο που πάμε και καταστρέφουμε συνεχώς υδροφόρους ορίζοντες, τα ποτάμια, τις λίμνες, οι όξινες βροχές, κι όλα αυτά.</span><br /></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Θέλω να πω, ότι είμαι απαισιόδοξος. Γιατί; Επειδή είμαστε σ’ έναν κόσμο, ο οποίος είναι, πια, μια γειτονιά. Μια γειτονιά μικρή. Έχουνε μηδενιστεί σχεδόν οι αποστάσεις, συνεπώς και ο εφιάλτης των καταστροφών είναι κοινός.</span><br /></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Για πρώτη φορά ίσως στην ιστορία του κόσμου είναι τόσο επιτακτική η ανάγκη της συνεργασίας των λαών σ’ ένα παγκόσμιο κίνημα το οποίο θα φέρει την αλλαγή. Μια χώρα μόνη της, έστω κι αν καταφέρει τελικά να διαμορφώσει ένα διαφορετικό ανθρώπινο σύστημα, μια άλλη ποιότητα ζωής για τον λαό της, δεν είναι σίγουρη για το μέλλον όταν π.χ. στην Αλβανία χτίζεται πυρηνικό εργοστάσιο, στη Βουλγαρία το ίδιο, στη Ρουμανία πυρηνικό εργοστάσιο, στην Τουρκία πάνω στο σεισμογενές ρήγμα πυρηνικό εργοστάσιο…</span><br /></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Ο άνθρωπος υποτάχθηκε στην τεχνολογία αλλά δεν μπορεί να την ελέγξει. Παραδείγματος χάριν, τι πιο φυσικό θα ήταν, αφού τα πυρηνικά εργοστάσια αποδείχθηκαν ότι είναι πυρηνικές βόμβες κάτω από ορισμένες συνθήκες και μπορούν να καταστρέψουν, να μην μπορεί κανείς να χτίσει πυρηνικό εργοστάσιο χωρίς τη σύμφωνη απόφαση των όμορων χωρών.</span><br /></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Διότι αν εκραγεί το περιβόητο εργοστάσιο της Τουρκίας, καταστρέφεται η Ελλάδα, αν εκραγεί το πυρηνικό εργοστάσιο στην Αλβανία καταστρέφεται η Ελλάδα. Τι μέλλον μπορούμε να έχουμε εμείς; Τι μέλλον μπορούμε να διαμορφώσουμε; Κι αν δεν καταφέρουμε να πείσουμε τους Τούρκους, τους Αλβανούς και τους άλλους σε ένα κίνημα μιας άλλης ζωής, ενός άλλου τρόπου ζωής, στην αναζήτηση ενός άλλου τρόπου ενέργειας, π.χ. ηλιακής ή άλλης; Αυτό ακουμπάει κι άλλα προβλήματα και δεν μπορούμε να λύσουμε τέτοιου είδους στοιχειώδη προβλήματα! Που πάμε; Πώς μπορούμε να ονειρευτούμε εμείς σ’ έναν τόπο διαφορετικό αυτή τη στιγμή;</span><br /></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Συνεπώς πρέπει να συναντηθούμε και με τους άλλους λαούς. Δεν μπορούμε να διαμορφώσουμε ένα μέλλον διαφορετικό αν δε διαμορφώσουμε πρώτα μια πολιτισμική ενότητα του κόσμου, διατηρώντας τη διαφορετικότητα του καθενός. Μέσα σε δυο αιώνες έχουμε καταστρέψει εκατομμύρια διαφορετικούς τρόπους ζωής.</span><br /></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Αυτό ήταν πλούτος για την ανθρωπότητα, και τον καταστρέψαμε, τον ισοπεδώσαμε. Πρέπει να βρούμε ότι διασώθηκε και να ξανανταμώσουμε γύρω απ’ αυτά τα πράγματα.</span><br /></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Γι’ αυτό πιστεύω, πάντα, ότι αν υπάρχει μια αισιόδοξη προοπτική αυτή είναι τα πολυεθνικά κοινόβια, δηλαδή, άνθρωποι απ’ όλα τα μέρη της γης οι οποίοι επιχειρούν να συμβιώσουν. Μου λέγε μια φίλη μου η οποία έχει ταξιδέψει πολύ σ’ όλο τον κόσμο κι έχει ζήσει σε τέτοιου είδους κοινόβια «Χρόνη, δεν μπορείς να φανταστείς τι θαύμα ήταν η ζωή. Διαφορετικά φαγητά, διαφορετικό φλερτ, διαφορετική έκφραση και συμπεριφορά του καθενός, διαφορετικές γιορτές, διαφορετικά γλέντια ακόμη και διαφορετικό φιλί!” Ίδια συναισθήματα όμως…</span><br /></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Ένας πλούτος, στον οποίο ζούσαν οι άνθρωποι, ούτε έπληττες, ούτε τίποτα, ο καθένας έκανε τη δουλειά του… Ε, μόνο έτσι θα καταφέρουμε να επικοινωνήσουμε, αλλά αυτά είναι πολύ δύσκολα πράγματα. Επιχειρήθηκαν στην αρχή με το μεγάλο χίπικο κίνημα, το οποίο το σακατέψανε με τα χημικά ναρκωτικά και τα ρέστα, και το τσακίσανε, το δυσφημίσανε, και βέβαια μετά το έκανε και μόδα το σύστημα. Είναι δύσκολα αυτά.</span><br /></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Όπως είναι και δύσκολο -επειδή όλοι μας, από την κούνια μας εισπράττουμε αυτή την κουλτούρα- να συνυπάρξουμε χωρίς προβλήματα, γιατί είναι φυσικό σε μια κοινότητα να υπάρχουν και τα ανθρώπινα προβλήματα, που τα περιγράφω και στο «κλειδί» με έναν τρόπο.</span><br /></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Πολλοί νέοι, μου στέλνουν οι περισσότεροι ποιητικές συλλογές… Το ενενήντα εννιά τοις εκατό των Ελλήνων είναι ποιητές! Και έρχονται και παιδιά που με ρωτάνε, πώς γράφεται ένα βιβλίο; Εγώ τους απαντάω το εξής: Βάλτε μια λευκή κόλλα μπροστά σας και πάρτε και ένα μολύβι και καθίστε. Δεν χρειάζεται τίποτε άλλο. Αν έχετε να βγάλετε κάτι θα το βγάλετε, κι αν έχετε να γράψετε κάτι θα το γράψετε. Λευκό χαρτί και μολύβι! Τα άλλα όλα είναι εκ του περισσού. Αν θες να γράψεις με το συναίσθημά σου, με αυτό που πιστεύεις, με αυτό που σε συνεπαίρνει αυτή τη στιγμή, δε χρειάζεσαι τίποτα. Ούτε καμιά οδηγία, ούτε καμιά τεχνική. Καλύτερα άσε την κόλλα άσπρη μέχρι να σου ‘ρθει!</span><br /></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Καμιά φορά διαβάζω συγγραφείς που βλέπω πίσω στο βιογραφικό τους ότι πήγαν στην τάδε σχολή συγγραφέων… Εγώ έμαθα γράμματα απ’ την λογοτεχνία, από κει έμαθα και μαρξισμό, από κει έμαθα και κοινωνιολογία, από κει έμαθα και οικονομία. Διάβασα όλη τη Ρώσικη κλασσική και σοσιαλιστική λογοτεχνία, διάβασα όλη τη γαλλική λογοτεχνία, η οποία είναι καταπληκτική, διάβασα σύγχρονη αμερικάνικη λογοτεχνία. Μέσα από τη λογοτεχνία μαθαίνεις τη γλώσσα, μαθαίνεις να μιλάς, παίρνεις γνώσεις τρομακτικές από όλους τους χώρους… </span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/372293623111613434-4759785867678794958?l=psycho-dromio.blogspot.com' alt='' /></div>Απόστολος Σαμπαζιώτηςhttp://www.blogger.com/profile/01215347258011853268noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-372293623111613434.post-79670724232149433372012-01-30T01:31:00.000-08:002012-01-30T10:14:13.881-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: right;">«Τη ζωή μου ζω σε κύκλους που όλο αυξαίνουν,<br />που πάνω απ’ τα πράγματα όλο αυξαίνουν,<br />τον τελευταίο μπορεί να μην τον κλείσω,<br />μα θα το προσπαθήσω»</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><b>Ράινερ Μαρία Ρίλκε, ειπωμένο στην ταινία<br />«Το βλέμμα του Οδυσσέα»</b></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><object class="BLOGGER-youtube-video" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0" data-thumbnail-src="http://1.gvt0.com/vi/LR58mgiJPtk/0.jpg" height="266" width="320"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/LR58mgiJPtk&fs=1&source=uds" /><param name="bgcolor" value="#FFFFFF" /><embed width="320" height="266" src="http://www.youtube.com/v/LR58mgiJPtk&fs=1&source=uds" type="application/x-shockwave-flash"></embed></object></div><br /><span style="font-size: x-small;">Στο βίντεο παρουσιάζονται με χρονολογική σειρά (εξαιρείται ο Μονόλογος του Θανάση Βέγγου καθώς και το τέλος του βίντεο με τον Χάρβευ Κειτέλ που ανήκουν στο Βλέμα του Οδυσσέα) οι ταινίες: <br />1975 Θίασος ( The Travelling Players)<br />1977 Οι Κυνηγοί (The Hunters)<br />1980 Μεγαλέξανδρος ( Alexander the Great )<br />1984 Ταξίδι στα Κύθηρα ( Voyage to Cythera )<br />1986 Ο Μελισσοκόμος ( The Beekeeper )<br />1988 Τοπίο στην ομίχλη ( Landscape in the Mist )<br />1991 Το Μετέωρο βήμα του πελαργού ( The Suspended Step of the Stork )<br />1995 Το βλέμμα του Οδυσσέα ( Ulysses' Gaze )<br />1998 Μια αιωνιότητα και μια μέρα ( Eternity and a Day )<br />2004 Το Λιβάδι που δακρύζει ( Weeping Meadow )<br />2008 Η σκόνη του χρόνου ( Dust of Time )</span><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/372293623111613434-7967072423214943337?l=psycho-dromio.blogspot.com' alt='' /></div>Απόστολος Σαμπαζιώτηςhttp://www.blogger.com/profile/01215347258011853268noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-372293623111613434.post-15424745604203691632011-12-31T02:25:00.000-08:002011-12-31T02:25:54.959-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-xVkn4JnsC8Y/Tv7i9FhMWjI/AAAAAAAAASg/3w7-YBNVIZY/s1600/%25CE%2595%25CE%25B9%25CE%25BA%25CF%258C%25CE%25BD%25CE%25B10197.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://1.bp.blogspot.com/-xVkn4JnsC8Y/Tv7i9FhMWjI/AAAAAAAAASg/3w7-YBNVIZY/s320/%25CE%2595%25CE%25B9%25CE%25BA%25CF%258C%25CE%25BD%25CE%25B10197.jpg" width="240" /></a></div>ένας κύκλος κλείνει, ένας νέος ανοίγει....αποχαιρετάμε τον παλιό χρόνο με αρώματα, γεύσεις, μυρωδιές μέσα σε ένα περιβάλλον ζεστό, σ' ένα περιβαλλον σχέσεων...<br /><br />αναλογιζόμαστε τον εαυτό μας και τους άλλους τη χρονιά που πέρασε..<br /><br />προσδοκίες, στόχους φτιάχνουμε, κάτι περιμένουμε 10,9,8.....,3,2,1....ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!!<br /><br />φαίνεται να ανοίγει ένας νέος κύκλος, κάτι νέο γίνεται στον εαυτό μας και γύρω μας.. στον πλανήτη..<br />μιας και καταλαβαίνουμε ότι σε αυτόν τον κύκλο δεν υπάρχει καμία στατικότητα και τα πάντα ρέουν...η ευχή μας για μας και τη μοιραζόμαστε μαζί σας, είναι να γνωρίσουμε ποιοί είμαστε, πού βρισκόμαστε, πού μπορούμε να πάμε.. να γνωρίσουμε πώς στεκόμαστε στην κοινωνία, πώς σχετιζόμαστε με τους άλλους...&nbsp; <br /><br />για να ονειρευτούμε, να οραματιστούμε, να χτίσουμε και να καλλιεργήσουμε, να δημιουργήσουμε εμείς τις προσδοκίες μας και .. να γεμίσουμε την καρδιά μας...<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;<br /><br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Ελευθερία - Αποστόλης<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/372293623111613434-1542474560420369163?l=psycho-dromio.blogspot.com' alt='' /></div>Απόστολος Σαμπαζιώτηςhttp://www.blogger.com/profile/01215347258011853268noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-372293623111613434.post-77531480848346310132011-12-23T01:56:00.001-08:002011-12-23T01:56:45.990-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><object width="320" height="266" class="BLOGGER-youtube-video" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0" data-thumbnail-src="http://1.gvt0.com/vi/5Yw3ZWnyAb0/0.jpg"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/5Yw3ZWnyAb0&fs=1&source=uds" /><param name="bgcolor" value="#FFFFFF" /><embed width="320" height="266" src="http://www.youtube.com/v/5Yw3ZWnyAb0&fs=1&source=uds" type="application/x-shockwave-flash"></embed></object></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/372293623111613434-7753148084834631013?l=psycho-dromio.blogspot.com' alt='' /></div>Απόστολος Σαμπαζιώτηςhttp://www.blogger.com/profile/01215347258011853268noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-372293623111613434.post-92129931905364427232011-10-03T15:30:00.000-07:002012-02-04T10:21:02.641-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div><span style="font-family: inherit; font-size: small;">του Απόστολου Σαμπαζιώτη, ψυχολόγου</span></div><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;"><br /></span><br /><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-family: inherit; font-size: small;">Νεύρωση. Μία λέξη με ιστορία 250 ετών.&nbsp; Άγχος, φοβίες, κατάθλιψη, υποσυνείδητο κι άλυτες συγκρούσεις.. Ο <span class="hps">Freud κι ο Jung</span> <span class="hps">μας μίλησαν πολύ τον 20^ο αιώνα για τη νεύρωση. Κάποια στιγμή οι ψυχίατροι του </span><span class="hps">DSM</span><span class="hps"> αποφάσισαν να μη χρησιμοποιούν πια τη συγκεκριμένη λέξη στην ψυχιατρική</span> <span class="hps">διάγνωση. </span></span></div><span style="font-family: inherit; font-size: small;"> </span><br /><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;"><span style="font-size: small;">Τι εννοούμε όταν μιλάμε (ή μιλούσαμε) για νεύρωση, όμως; Μπορεί να αναφερόμαστε σε μια κρίση άγχους, μια κρίση πανικού, μια εμμονή. Μήπως όμως η νεύρωση δεν είναι απλά μια ταμπέλα που αφορά τους «άλλους»;&nbsp; Ίσως κανείς μπορεί να αναγνωρίσει στη λειτουργία της νεύρωσης, κοινά στοιχεία και με καταστάσεις και καθημερινά βιώματα που αντιμετωπίζουμε όλοι, διαγνωσμένοι και μη.&nbsp; Υπάρχουν ίχνη, πτυχές, αίσθηση νεύρωσης στην καθημερινότητα όλων μας.&nbsp; Ας μη χαρίσουμε τη νεύρωση στην ψυχιατρική, λοιπόν. Άλλωστε, αυτά τα χρόνια στο ΨυχοΔρόμιο συνειδητά έχουμε αποφύγει να χρησιμοποιήσουμε με έναν εύκολο τρόπο διαγνωστικές ταμπέλες και ονόματα που δαιμονοποιούν τον ψυχικό πόνο.&nbsp;</span><span style="font-size: small;">&nbsp;</span></span></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-family: inherit; font-size: small;">Ας δούμε κάποια από τα χαρακτηριστικά της νεύρωσης, για παράδειγμα τη διαταραχή πανικού.</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;"><span style="font-size: small;">-&nbsp; </span><span style="font-size: small;">Τα συμπτώματα των κρίσεων πανικού <b>εκδηλώνονται ξαφνικά</b>, σε ουδέτερο χρόνο και χώρο και εκεί που δεν τα περιμένουμε. Βιώνεται ως μία κατάσταση, ένα αίσθημα στον οργανισμό το οποίο εισβάλλει στη ζωή μας από το πουθενά.&nbsp;</span><span style="font-size: small;"> </span><span style="font-size: small;">&nbsp;</span></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-family: inherit; font-size: small;">- Τα συμπτώματα έχουν τα <b>χαρακτηριστικά φυσικού φαινομένου</b>. Πολλές φορές περιγράφονται σαν ένας σεισμός. Δεν μπορείς να προβλέψεις πότε και πώς θα εκδηλωθούν και νιώθεις ότι δε μπορείς να κάνεις τίποτα για αυτό, ότι σε ξεπερνά.</span></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-family: inherit; font-size: small;">Σχολιάζοντας παλιότερη ανάρτησή μας <a href="http://psycho-dromio.blogspot.com/2009/10/blog-post.html">για τη διαταραχή πανικού,</a> αναφέρει μια αναγνώστρια: είναι ένα βασανιστικό συναίσθημα, που έρχεται κατά καιρούς και ανατρέπει τη ζωή μου!!!</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-family: inherit; font-size: small;">- Για να μπορέσεις να διαχειριστείς αυτό που σου συμβαίνει, αναγκάζεσαι να αλλάξεις συνήθειες και συμπεριφορές.. <b>να φορέσεις μια μάσκα</b>, να αλλάξεις πρόσωπο,&nbsp;</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-family: inherit; font-size: small;">Χαρακτηριστική είναι η ακόλουθη μαρτυρία: «Όταν μου πρωτοσυνέβη, άρχισα να μην πηγαίνω πουθενά από το φόβο ότι θα με ξαναπιάσει κρίση, αποκόπηκα από φίλους και συνήθειες..&nbsp; άρχισα να βλέπω τη ζωή μου να καταρρέει.»</span></div><div style="text-align: justify;"></div><h6 style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-family: inherit; font-size: small;"><span style="font-weight: normal; line-height: 150%;">- Και τέλος, αυτά τα συμπτώματα καταφέρνουν να </span><span style="line-height: 150%;">μας κλέβουν το χρόνο</span><span style="font-weight: normal; line-height: 150%;">. Να μη μας αφήνουν να ζήσουμε στο παρόν και να απολαύσουμε αυτό που έχουμε, να χαρούμε. Αντίθετα, ζούμε περιμένοντας πότε θα μας περάσει, πότε θα είναι καλύτερα τα πράγματα. </span></span></h6><div style="text-align: justify;"></div><h6 style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: inherit; font-weight: normal; line-height: 150%;">Αντιγράφω άλλο σχόλιο στην προηγούμενή μας ανάρτηση: «..επειδή για 9 χρόνια έκανα το λάθος να μη απευθυνθώ σε ειδικούς λόγω ντροπής, έχασα τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου!!!»</span></span></h6><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-family: inherit; font-size: small;">Ας αναλογιστούμε για λίγο.. μπορούμε να αναγνωρίσουμε αντίστοιχα χαρακτηριστικά με αυτά της νεύρωσης, για παράδειγμα στο εργασιακό μας περιβάλλον, ιδίως τον τελευταίο ενάμιση χρόνο; Η συνεχής ανασφάλεια για το αύριο, η αγωνία αν θα έχεις τα απαραίτητα για να ζήσεις, το διαρκές για κάποιους πια άγχος της απόλυσης και της ανεργίας, η απογοήτευση στην διεκδίκηση εργασίας, ο πόνος, η ματαίωση, οι εργασιακές συνθήκες σκλαβιάς .. Πόσο εύκολο είναι να αναγνωρίσει κανείς ομοιότητες με τα χαρακτηριστικά μιας «νεύρωσης» που έρχεται από το πουθενά και κατακλύζει τα πάντα, απέναντι στην οποία νιώθει κανείς αβοήθητος;</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-family: inherit; font-size: small;">Κάποιες φορές, δεν αναγκάζεται άραγε κανείς να φορέσει μια μάσκα, να υποδυθεί ένα ρόλο, όταν έρχεται αντιμέτωπος με τη δυναμική μιας σχέσης ή μιας κατάστασης παγιωμένης χρόνια, όταν πχ ενήλικος πια βρίσκεσαι με τη γονεϊκή σου οικογένεια και βιώνεις καταστάσεις που σε κάνουν να ξανανιώθεις αβοήθητος σαν το μικρό παιδί που ήσουν χρόνια πριν και να μη μπορείς να ξεφύγεις από αυτό;&nbsp;</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-family: inherit; font-size: small;">Νεύρωση μπορεί να είναι αυτό που νιώθει κανείς χρόνια εγκλωβισμένος σε μία σχέση που δεν του κάνει καλό, που τον κακοποιεί, τον πληγώνει.. Νεύρωση μπορεί να είναι να κουβαλάς αυτά που πιστεύουν και σκέφτονται και περιμένουν οι άλλοι για σένα, οι γονείς, οι δάσκαλοι, οι σύντροφοι, τα παιδιά, η κοινωνία, το αφεντικό σου.. Νεύρωση μπορεί να είναι να υπομένεις την κακοποίηση, να ρουφιέσαι από τον παραλογισμό του εργοδότη, του υπουργού, της αστυνομίας, της τρόικας, του γείτονα, του γονιού..&nbsp;</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-family: inherit; font-size: small;">Όλες αυτές οι καταστάσεις, ό,τι όνομα και να τους δώσουμε, και σε μεγάλο βαθμό αυτό που ζούμε τον τελευταίο καιρό στην Ελλάδα και ίσως σιγά σιγά σε όλο τον «δυτικό κόσμο», μοιάζει με ένα φυσικό φαινόμενο, το οποίο εισβάλλει στη ζωή μας ξαφνικά από το πουθενά και την ανατρέπει, χωρίς να νιώθουμε ότι μπορούμε να κάνουμε κάτι. Και μας κάνει να φοράμε μια «μάσκα», να αλλάζουμε κι ακόμα μας κλέβει το χρόνο.. δεν ευχαριστιόμαστε, αλλά περιμένουμε αν και πότε θα περάσει. </span></div><div style="text-align: justify;"></div><h6 style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: inherit; font-weight: normal; line-height: 150%;">Στην ψυχοθεραπεία, ο θεραπευόμενος οδηγείται στο να ανακαλύψει μέσα του τις πηγές που μπορούν να τον βοηθήσουν να αναπλαισιώσει το «πρόβλημά του», τις συμπεριφορές του, τον εαυτό του.. Να ξαναδιαβάσει, όπως λέμε, την ιστορία του. Θα μπορούσε άραγε κάτι αντίστοιχο να μας βοηθήσει τώρα που βρισκόμαστε ενώπιον μιας συλλογικής – όχι κλινικά διαγνωσμένης – «νεύρωσης»;<a name='more'></a></span></span></h6><div style="text-align: justify;"></div><h6 style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: inherit; font-weight: normal; line-height: 150%;">Ένα από τα πρώτα βήματα στη θεραπευτική διαδικασία είναι αυτό που ονομάζουμε «στροφή στον εαυτό», να μπορέσει κανείς να κοιτάξει μέσα του. Όσο δύσκολο κι αν είναι, αυτή την περίοδο, το να κοιτάξω μέσα μου, να αναρωτηθώ τι θέλω, τι νιώθω, πώς θέλω να ζω, να δουλεύω.. ποιο είναι το προσωπικό μου νόημα στις επιλογές μου, με βοηθάει να μπορώ να διαχωριστώ από όλο αυτό που συμβαίνει τριγύρω μου.. Πόσο δικά μου είναι αυτά που κάνω, οι επιλογές μου, τα θέλω μου, ή πόσο είναι κάτι που μου έχει «φορεθεί» ή που έχω μάθει να το κάνω τόσα χρόνια ή που κάποτε κάτι εξυπηρετούσε να το κάνω και τώρα μπορώ να το αλλάξω. Να δει κανείς τα δικά του όρια,&nbsp; τι απολαμβάνει, τι μπορεί να κάνει για τον εαυτό του. Να διαφοροποιηθεί. </span></span></h6><div style="text-align: justify;"></div><h6 style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: inherit; font-weight: normal; line-height: 150%;">Είτε αυτό σημαίνει να αναζητήσω το νόημα στο να κάνω τη δουλειά μου όσο σωστά την κάνω και τώρα που είμαι απλήρωτος ή κακοπληρωμένος.. </span></span></h6><div style="text-align: justify;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-family: inherit; font-size: small;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-5a-YymUhhWI/Too3GzIvj6I/AAAAAAAAALA/RAMT-UwFXGQ/s1600/%25CE%2591%25CE%259D%25CE%2595%25CE%25A1%25CE%2593%25CE%2597+%25CE%2591%25CE%25A0%25CE%259F+%25CE%2592%25CE%2591%25CE%2598%25CE%25A5%25CE%25A0%25CE%25A1%25CE%2591%25CE%25A3%25CE%2599%25CE%259D%25CE%259F.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-5a-YymUhhWI/Too3GzIvj6I/AAAAAAAAALA/RAMT-UwFXGQ/s1600/%25CE%2591%25CE%259D%25CE%2595%25CE%25A1%25CE%2593%25CE%2597+%25CE%2591%25CE%25A0%25CE%259F+%25CE%2592%25CE%2591%25CE%2598%25CE%25A5%25CE%25A0%25CE%25A1%25CE%2591%25CE%25A3%25CE%2599%25CE%259D%25CE%259F.jpg" /></a></span></div><h6 style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: inherit; font-weight: normal; line-height: 150%;">Είτε σημαίνει ακόμα κι αν μείνω άνεργος να ξέρω τι είναι αυτό που μου δίνει νόημα να κάνω, με τι θέλω να γεμίσω τη μέρα μου, τη ζωή μου και κατά πόσο με καταβάλλει η απογοήτευση και η απελπισία..</span></span></h6><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-family: inherit; font-size: small;">Κι όπως και στη νεύρωση, προσπαθούμε να αποβάλλουμε αυτό το προσωπείο που αναγκαζόμαστε να φορέσουμε, για παράδειγμα του υποχόνδριου που δεν μπορεί να ακουμπήσει σε μια «άγνωστη» επιφάνεια, ή του αγοραφοβικού που αναγκάζεται να κλείνεται στο σπίτι και να σταματάει η κανονική ροή της ζωής του.. έτσι και στην περίπτωση αυτής της συλλογικής νεύρωσης χρειάζεται αυτή η προσπάθεια να αλλάξουμε αυτό το προσωπείο της συλλογικής κατάθλιψης που μας φοριέται.. σίγουρα αυτές οι αλλαγές που συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό μας έχουν σοκάρει, μας πονάνε, μας ακινητοποιούν.. ωστόσο είναι στο χέρι μας να αναρωτηθούμε: αυτό το προσωπείο του «καταθλιπτικού έλληνα της κρίσης» είναι δικό μου; Έτσι θέλω να ζω; Μπορώ να βγω από αυτό;&nbsp; Μπορώ μόνος μου να αμφισβητήσω τη «νεύρωση», να σταματήσω να ρουφιέμαι από αυτήν και να πιστέψω ότι μπορώ να κάνω κάτι για αυτό; Κι αν δεν μπορώ, ποιος μπορεί να με βοηθήσει να διαμορφώσω τις συνθήκες;</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-family: inherit; font-size: small;">Φτωχαίνω, έχασα τη δουλειά μου..δεν έχω να πληρώσω χαράτσια και λογαριασμούς,<b> </b>παντού ακούω πόσο άσχημα είναι τα πράγματα και πόσο χειρότερα θα γίνουν.. τι μπορώ να κάνω; Για τον καθένα αυτό είναι διαφορετικό κι έχει να κάνει με τα θέλω του, με τις δυνατότητές του, με το προσωπικό του νόημα στη ζωή.. μπορεί να είναι από το να αναζητήσω μια άλλη δουλειά, να αλλάξω τρόπο ζωής, να επιλέξω από πού ενημερώνομαι, τι συζητάω και με ποιους.. μέχρι το να πάω να ζήσω σε έναν άλλο τόπο, να μεταναστεύσω, να μάθω να ζω με λιγότερα, να αναζητήσω άλλους ανθρώπους που περνούν το ίδιο με μένα, να διεκδικήσω, να βγω στο δρόμο, να συναντήσω κόσμο.. να κάνω κάτι …&nbsp;</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;"><span style="font-size: small;">Η </span><span style="font-size: small;"><span style="font-weight: normal; line-height: 150%;">περίοδος που περνάμε, μέσα στη δυσκολία της, μας προσφέρει μια μοναδική ευκαιρία να απευθυνθούμε στους ανθρώπους γύρω μας, μιας και η δυσκολία, ο πόνος αφορά όλο και περισσότερους πια. Είναι ευκαιρία να συναντηθούμε: βλέπει κανείς ολοένα και περισσότερα δίκτυα να αναπτύσσονται, είτε σε πλατείες είτε σε χώρους εργασίας είτε σε πανεπιστήμια και γειτονιές, ακόμα και διαδικτυακά. Και την ίδια στιγμή, η πείνα, η ανέχεια, η ανεργία, ο τρόμος απέναντι στη νεύρωση, είναι φορές που δυναμώνει την αλληλεγγύη, σφυρηλατεί τις σχέσεις..&nbsp;&nbsp;</span></span></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-family: inherit; font-size: small;">Τώρα που χάνουμε πολλά, ας προσπαθήσουμε να κρατήσουμε τον εαυτό μας και να τον φροντίσουμε, διαφορετικά το «κλουβί της νεύρωσης», ατομικής και κοινωνικής μπορεί να μας παγιδέψει, χάνοντας έτσι την ζωή μας. </span></div><div style="text-align: justify;"></div><h6 style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: inherit; font-weight: normal; line-height: 150%;">&nbsp;</span></span></h6></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/372293623111613434-9212993190536442723?l=psycho-dromio.blogspot.com' alt='' /></div>Απόστολος Σαμπαζιώτηςhttp://www.blogger.com/profile/01215347258011853268noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-372293623111613434.post-54328454493008588992011-09-06T02:59:00.000-07:002011-09-06T02:59:00.059-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div align="center"><strong>Δελτίο Τύπου </strong></div><div align="center"><strong>σχετικά με τις περικοπές στο χώρο της υγείας και της ψυχοκοινωνικής φροντίδας</strong></div><div align="center"><br /></div><div style="text-align: justify;">Η πρωτοφανής και πραξικοπηματική απόφαση της πολιτικής ηγεσίας, για περικοπή του προϋπολογισμού του ΚΕΘΕΑ, του ΟΚΑΝΑ, των Κέντρων Πρόληψης και των μονάδων του Προγράμματος Ψυχαργώς σε μη βιώσιμο επίπεδο, η οποία υπερβαίνει ακόμα και τις διατάξεις που περιλαμβάνονται στον εφαρμοστικό νόμο, παρά τις μεγαλόστομες εξαγγελίες για υποστήριξη των οργανισμών ψυχικής υγείας, θα οδηγήσει σε συρρίκνωση το σύνολο των υπηρεσιών ψυχικής υγείας και αντιμετώπισης της εξάρτησης στη χώρα.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Οι βάρβαρες περικοπές στις ήδη πετσοκομμένες κρατικές επιχορηγήσεις αποτελούν την ταφόπλακα του κράτος πρόνοιας. Αποτελούν&nbsp; συνέχεια μιας αντικοινωνικής πολιτικής που στοχεύει στην αποσάθρωση των υπηρεσιών κοινωνικής αλληλεγγύης και στην εξαθλίωση των ευαίσθητων κοινωνικών ομάδων και των ανθρώπων που ήδη βιώνουν το καθεστώς του κοινωνικού αποκλεισμού, με πρόσχημα την εξοικονόμηση πόρων σε βάρος της ανθρώπινης ζωής.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Καταδικάζει τους εξυπηρετούμενους των υπηρεσιών να μείνουν κυριολεκτικά στο δρόμο και να φλερτάρουν με την υποτροπή, ενώ υποχρεώνει τους εργαζόμενους να επιτελέσουν το τόσο σημαντικό έργο τους σε συνθήκες ανασφάλειας και αβεβαιότητας.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Όλοι εμείς οι εργαζόμενοι στο κοινωνικό κράτος θα ενεργοποιήσουμε όλες τις δυνάμεις μας στον αγώνα για το δικαίωμα στη ζωή και την αξιοπρέπεια. Θα πρέπει να βάλουμε ένα τέλος στην πολιτική εγκατάλειψης των πολιτών οι οποίοι χρειάζονται θεραπεία, στην τύχη τους. Θα αγωνιστούμε ενωτικά, συλλογικά και δυναμικά, συντονίζοντας τη δράση και τους αγώνες μας, ώστε να μη χαθεί ούτε ένα ευρώ για τις υπηρεσίες μας και τους εξυπηρετούμενους.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ήδη, το Σάββατο 3/9 έγινε μια πρώτη συνάντηση εκπροσώπων των σωματείων αλλά και εργαζομένων και σωματείο ληπτών υπηρεσιών ψυχικής υγείας, &nbsp;με μεγάλη συμμετοχή, όπου αποφασίστηκε</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">-&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;να προχωρήσουν όλα τα σωματεία σε γενικές συνελεύσεις με στόχο την κλιμάκωση των κινητοποιήσεων</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">-&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;συμμετοχή στην κινητοποίηση την Τετάρτη 7/9 έξω από το Υπουργείο στις 10.00</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">-&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;νέα ανοιχτή συνάντηση εκπροσώπων των σωματείων και των εργαζομένων για συντονισμό της δράσης μας την Κυριακή 11/9 σε ώρα και χώρο που θα ανακοινωθούν</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><strong>Ζητάμε το αυτονόητο:</strong></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><strong>Να καταργηθεί η απόφαση περικοπής των προϋπολογισμών.</strong></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><strong>Να μην μείνει κανένας ψυχικά ασθενής κι εξαρτημένος στο δρόμο.</strong></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><strong>Να μην μείνει κανένας άνεργος στην ψυχική υγεία.</strong></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><strong>Σας καλούμε όλους και όλες στην κινητοποίηση την Τετάρτη 7/9 έξω από το Υπουργείο Υγείας&nbsp; στις 10.00.</strong></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><span style="text-decoration: underline;">Οι υπογράφοντες </span><br /><br />ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΤΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΗΜΕΡΑΣ ΕΦΗΒΩΝ ΜΕ ΑΥΤΙΣΜΟ ΣΤΗ Δ. ΑΤΤΙΚΗ «ΣΤΗΝ ΑΥΛΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ», ΤΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΚΑΙ ΕΦΗΒΟΥ<br /><br />ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΤΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΗΜΕΡΑΣ ΒΑΒΕΛ ΤΗΣ Α.Μ.Κ.Ε. ΣΥΝ-ΕΙΡΜΟΣ<br /><br />ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΤΩΝ ΞΕΝΩΝΩΝ ΤΟΥ ΕΠΙΨΥ<br /><br />ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΣΤΑ ΚΕΝΤΡΑ ΗΜΕΡΑΣ ALZHEIMER ΤΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΝΟΣΟΥ ALZHEIMER &amp; ΣΥΝΑΦΩΝ ΔΙΑΤΑΡΑΧΩΝ ΑΘΗΝΩΝ<br /><br />ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΚΕΘΕΑ<br /><br />ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΟΚΑΝΑ<br /><br />Δ.Σ. ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΟ ΠΕΡΙΒΟΛΑΚΙ<br /><br />Δ.Σ. ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΕ ΦΟΡΕΙΣ ΨΥΧΙΚΑ ΑΣΘΕΝΩΝ ΚΑΙ ΕΥΑΛΩΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ (Σ.Ε.Ψ.Α.Ε.Κ.Ο)<br /><br />Δ.Σ. ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΑ ΚΕΝΤΡΑ ΠΡΟΛΗΨΗΣ ΟΚΑΝΑ ΚΑΙ ΤΟΠΙΚΗΣ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗΣ<br /><br />ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΨΥΧΟΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ”ΨΥΧΑΡΓΩ” ΑΤΤΙΚΗΣ<br /><br />ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ Σ.Ι.Κ.Φ. ΑΥΤΙΣΤΙΚΩΝ ΑΤΟΜΩΝ Ν.ΛΑΡΙΣΑΣ<br /><br />ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ Ε.Ψ.Υ.Κ.Α. ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ<br /><br />ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ Ε.Ψ.Υ.Κ.Α. ΔΡΑΜΑΣ<br /><br />ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΗΝ Π.Ε.Ψ.Α.Ε.Ε.<br /><br />e-mail επικοινωνίας: <a href="mailto:syntonistiko03sep@gmail.com">syntonistiko03sep@gmail.com</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/372293623111613434-5432845449300858899?l=psycho-dromio.blogspot.com' alt='' /></div>Απόστολος Σαμπαζιώτηςhttp://www.blogger.com/profile/01215347258011853268noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-372293623111613434.post-29082681805740333822011-08-31T02:08:00.000-07:002011-08-31T02:08:08.607-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"><a href="http://nobudget.wordpress.com/2011/08/31/agries-perikopes-psyxiki-ygeia/"><strong>Έκτακτη ενημέρωση: Νέες άγριες περικοπές στην ψυχική υγεία</strong></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="text-decoration: underline;">Η κυβέρνηση δείχνει το “νέο” δρόμο για την ψυχική υγεία</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="text-decoration: underline;"><br /></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-KjHNjiP7CGc/Tl350NHNPAI/AAAAAAAAAKw/j_apS-Vr7p8/s1600/224195-diamartyria+%25CE%25B3%25CE%25B9%25CE%25B1+%25CF%2584%25CE%25B7%25CE%25BD+%25CE%25A8%25CE%25A5%25CE%25A7%25CE%2599%25CE%259A%25CE%2597+%25CE%25A5%25CE%2593%25CE%2595%25CE%2599%25CE%2591.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://2.bp.blogspot.com/-KjHNjiP7CGc/Tl350NHNPAI/AAAAAAAAAKw/j_apS-Vr7p8/s320/224195-diamartyria+%25CE%25B3%25CE%25B9%25CE%25B1+%25CF%2584%25CE%25B7%25CE%25BD+%25CE%25A8%25CE%25A5%25CE%25A7%25CE%2599%25CE%259A%25CE%2597+%25CE%25A5%25CE%2593%25CE%2595%25CE%2599%25CE%2591.jpg" width="320" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Μετά την <a href="http://psi-action.blogspot.com/2011/07/blog-post_28.html">απόφαση για την παρακράτηση των συντάξεων των ψυχικά πασχόντων</a>, περικόπτεται στο μισό η επιχορήγηση των Μονάδων Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Σύμφωνα με απόφαση του Υπουργού Οικονομικών, <strong>μειώνεται κατά 45 % (!) ο ετήσιος προϋπολογισμός των Μονάδων Ψυχικής Υγείας και Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης</strong> που λειτουργούν φορείς μη-κερδοσκοπικού χαρακτήρα.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Αποτέλεσμα αυτής της απόφασης θα είναι το κλείσιμο των φορέων ψυχικής υγείας, η απόλυση χιλιάδων εργαζομένων και η κατάρρευση της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης. Tα ΝΠΙΔ έχουν την ευθύνη λειτουργίας 210 Μονάδων Ψυχικής Υγείας (83 οικοτροφεία, 16 ξενώνες, 32 προστατευμένα διαμερίσματα, 42 κέντρα ημέρας, 13 κινητές μονάδες, 2 κέντρα Αλτσχάιμερ, 6 κέντρα ημέρας αυτισμού, 16 άλλες εξειδικευμένες μονάδες και προγράμματα).</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Στις μονάδες αυτές φιλοξενούνται περίπου 1500 ψυχικά πάσχοντες, παρέχονται υπηρεσίες ψυχικής υγείας σε πάνω από 35000 άτομα ετησίως (κυρίως στα πλαίσια της λειτουργίας των κινητών μονάδων) και απασχολούνται με όλες τις μορφές εργασιακής σχέσης (πλήρης ή μερική απασχόληση, παροχή υπηρεσιών) περίπου 3050 εργαζόμενοι.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Με βάση τον αρχικό προϋπολογισμό, οι παραπάνω Μονάδες έχουν ήδη δαπανήσει τα χρήματα που αντιστοιχούσαν στο πρώτο εξάμηνο του έτους και τώρα καλούνται να καλύψουν τα έξοδα λειτουργίας για το υπόλοιπο έτος&nbsp; …χωρίς χρήματα !</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Το Δίκτυο “Αργώς” αναφέρει ότι <strong>“η περικοπή αυτή συνεπάγεται το κλείσιμο όλων των Μονάδων αφού για το υπόλοιπο του έτους οι φορείς θα λάβουν αντί για 37 εκ. ευρώ μόνο 90 χιλιάδες ευρώ”</strong>.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Η πρώτη αντίδραση των φορέων είναι η <strong>οργάνωση συγκέντρωσης διαμαρτυρίας την <span style="text-decoration: underline;">Πέμπτη 1 Σεπτεμβρίου 2011 και ώρα 10.00 έξω από το Υπουργείο Υγείας</span>.</strong></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/372293623111613434-2908268180574033382?l=psycho-dromio.blogspot.com' alt='' /></div>Απόστολος Σαμπαζιώτηςhttp://www.blogger.com/profile/01215347258011853268noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-372293623111613434.post-31445076839142893212011-05-09T11:38:00.000-07:002011-10-08T16:05:26.544-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;">από την ραδιοφωνική εκπομπή '<a href="http://www.facebook.com/home.php#%21/home.php?sk=group_136074113114816&amp;ap=1">Ψυχο - λογώντας</a>'</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">περίληψη εκπομπής στις 24/12/2010</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Τι είναι αγάπη?...Υπάρχει, άραγε, ορισμός για την αγάπη? Πολλά έχουν γραφτεί, πολλά έχουν ακουστεί και ειπωθεί για την αγάπη κι ακόμη περισσότερα μπορούν να ειπωθούν. Στην αναζήτησή μας για το τι είναι, τελικά, η αγάπη, βρήκαμε το κινέζικο ιδεόγραμμα που την αναπαριστά. Σύμφωνα με αυτό, λοιπόν, Αγάπη= Αποδοχή και Αντίληψη. Αγαπάω, επομένως, σημαίνει γνωρίζω και (απο)δέχομαι. Γνωρίζω και αποδέχομαι τον εαυτό μου, γνωρίζω και αποδέχομαι τον άλλον.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Η αγάπη συγκαταλέγεται ανάμεσα στα ‘θετικά συναισθήματα’ (αυτά που μας «ελευθερώνουν», μας βοηθάνε να χαλαρώσουμε, να ισορροπήσουμε, να σκεφτούμε μια μεγάλη πληθώρα από εναλλακτικές λύσεις και ιδέες, να αναπτυχθούμε και να ωριμάσουμε).&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Εμείς την παρομοιάζουμε συμβολικά με μια ομπρέλα, που εμπεριέχει συναισθήματα και δεξιότητες. Όσο καλλιεργούμε τις δεξιότητές μας στην πορεία της ζωής μας και είμαστε σε επαφή με τα συναισθήματά μας, τόσο η ομπρέλα αυτή ‘δυναμώνει’, τόσο η αγάπη ενισχύεται και μας προστατεύει.</div><div style="text-align: justify;">Με αγάπη γεννιόμαστε, είναι έμφυτη σε όλους μας. Γι’ αυτό την αναζητάμε συνέχεια στην πορεία της ζωής μας. Είναι κάτι που ξέρουμε, αλλά το έχουμε βαθιά μέσα μας κρυμμένο. Το κρύβουμε όταν οι συνθήκες δεν επιτρέπουν την ανάπτυξή του. Άρα, είτε αναπτύσσεται είτε μπλοκάρεται κατά το μεγάλωμά μας.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Η αγάπη αναπτύσσεται σε ασφαλή και υποστηρικτικά πλαίσια, σε πλαίσια στήριξης και φροντίδας. Μπλοκάρεται, όμως, όταν υπάρχει κριτική, επίκριση, υποτίμηση, μη αποδοχή και φόβος. </div><div style="text-align: justify;">Δεν εκπαιδευόμαστε στην αγάπη. Εκπαιδευόμαστε στην αναγνώριση των συναισθημάτων μας, στην αποδοχή τους έτσι ώστε να ανακαλύψουμε τον αληθινό μας εαυτό, να τον αγαπήσουμε και να αγαπήσουμε τους άλλους.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Στις μέρες μας η λέξη ‘αγάπη’, ακούγεται πολύ συχνά, κυρίως σε συντροφικές σχέσεις και αναρωτιόμαστε για την επιπόλαια και επιφανειακή της χρήση. Μήπως η ‘αγάπη’ συγχέεται με την εξάρτηση? Διότι, όταν ‘χάνουμε’ τον εαυτό μας κι έχουμε μπλοκάρει τα συναισθήματά μας, κάπου πρέπει να ακουμπήσουμε, ‘χάνοντας’ έτσι εντελώς τον εαυτό μας και κατ ‘επέκταση και την αγάπη. </div><div style="text-align: justify;">Ας κρατήσουμε την εικόνα των παιδιών, που εκφράζουν τόσο άμεσα και πηγαία όσα αισθάνονται, χωρίς καμία δυσκολία (εφ’ όσον, βέβαια, το επιτρέπουμε εμείς οι ενήλικες). Είναι χαρούμενα, δείχνουν την αγάπη τους. Καθώς, όμως, μεγαλώνουν και αρχίζουν τα ‘πρέπει’ και τα ‘μη’, οι συγκρίσεις, η έλλειψη εμπιστοσύνης στην ατομικότητά τους και η μη ενίσχυση της διαφορετικότητάς τους από τους γονείς τους, τους δασκάλους κλπ, τότε εξελίσσονται σε ενήλικες που δεν πιστεύουν στον εαυτό τους, σε ενήλικες που αναρωτιούνται γιατί δυσκολεύονται στο να αγαπήσουν και να αγαπηθούν.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Η αυτοεκτίμηση, η εμπιστοσύνη και η αγάπη στον εαυτό μας οδηγεί στο να βιώνουμε αγάπη και να την εκφράζουμε. Κι αυτό κάνει τους άλλους να μας δίνουν αγάπη. Είναι μια αυτόματη διαδικασία. </div><div style="text-align: justify;">Δώστε στον εαυτό σας αγάπη, τρυφερότητα, φροντίδα, αγκαλιάστε τον! Έτσι θα δώσετε αγάπη στους άλλους και θα την πάρετε πίσω. Κάντε κάτι διαφορετικό!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Διαβάστε <a href="http://www.positiveemotions.gr/index.php?option=com_content&amp;view=article&amp;id=70&amp;Itemid=83&amp;lang=el">εδώ </a>για τα θετικά συναισθήματα.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/372293623111613434-3144507683914289321?l=psycho-dromio.blogspot.com' alt='' /></div>Ελευθερία Αραβανήhttp://www.blogger.com/profile/13539647994437428617noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-372293623111613434.post-88495464882859369632011-05-06T01:17:00.000-07:002011-05-06T01:17:32.383-07:00<a href="http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=357999&amp;sms_ss=blogger&amp;at_xt=4dc3ae962c199d51%2C0">ΤΟ ΒΗΜΑ - ΝΑΟΜΙ ΚΛΑΪΝ &quot;Σας εκπαιδεύουν να αισθάνεστε ένοχοι&quot; - πολιτική</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/372293623111613434-8849546488285936963?l=psycho-dromio.blogspot.com' alt='' /></div>Ελευθερία Αραβανήhttp://www.blogger.com/profile/13539647994437428617noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-372293623111613434.post-50415422306991813832011-05-04T11:17:00.000-07:002011-05-04T11:17:53.086-07:00<a href="http://www.juliediamond.net/blog/facts-once-more-with-feeling/">Facts, once more with feeling | A User&#39;s Guide to Power</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/372293623111613434-5041542230699181383?l=psycho-dromio.blogspot.com' alt='' /></div>Ελευθερία Αραβανήhttp://www.blogger.com/profile/13539647994437428617noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-372293623111613434.post-78166237804441586392011-04-04T10:11:00.000-07:002011-10-08T16:06:25.384-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;">Τον τελευταίο καιρό ακούμε συχνά να μας λένε γιατί δεν γράφουμε τόσο συχνά στο Ψυχο- δρόμιο. Ναι, φαίνεται σαν να μην έχουμε τι να γράψουμε, σαν να είμαστε απόντες από αυτό το ιστολόγιο. Η αλήθεια, βέβαια, είναι ότι κάνουμε (διάφορα) κι έτσι δεν γράφουμε.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Είναι επειδή αφηνόμαστε στην διεργασία των καταστάσεων, των γεγονότων και των συναισθημάτων γύρω μας. Όταν έχουμε κάτι να πούμε το γράφουμε, διαφορετικά αφηνόμαστε στην καθημερινότητα των πράξεων και της φαινομενικής απουσίας μας. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Έτσι, λοιπόν, αναρωτιόμαστε για την σιωπή.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ξέρουμε ότι η σιωπή φέρνει αμηχανία,μας κάνει να αισθανόμαστε άβολα, με τάσεις απολογίας, μας τρομάζει ενίοτε και μας κάνει να σπεύδουμε να την καλύπτουμε. Σαν να μην την αντέχουμε, σαν να μας έχουν εκπαιδεύσει ότι δεν μπορούμε να υπάρχουμε σιωπώντας, πρέπει να μιλάμε. <span style="font-weight: bold;">Φτάνει να μιλάς, για να έχεις την θέση σου.&nbsp;</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;"><br /></span> Είναι άχρηστη λοιπόν η σιωπή και σε κάνει και ανίκανο. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Αναρωτιέμαι, λοιπόν, αν μέσα στην σιωπή μπορούμε να χτίσουμε, να δημιουργήσουμε, να μετακινηθούμε, να βοηθηθούμε. Νομίζω, ναι.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Εμείς, εδώ κουραστήκαμε από την γρήγορη εκτόνωση των γεγονότων, συμβάτων, λεγομένων κλπ κλπ. Ό, τι γίνεται το εκτονώνουμε, είτε με λόγια, είτε με πράξεις, χωρίς να έχουμε προλάβει να το κάνουμε κάτι, να το αφήσουμε να 'δουλέψει' μέσα μας. Παρατηρείστε το από όσα γίνονται γύρω μας, από όσα συμβαίνουν σε ατομικό και κοινωνικό επίπεδο. Και μετά από την άμεση εκτόνωση, έρχεται το άδειασμα, το κενό και πάλι από την αρχή. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ας γνωρίσουμε και ας δεχτούμε, λοιπόν, την δημιουργική σιωπή, την σιωπή που μας λέει πολλά και μας προχωρά. Γιατί, ο χρόνος περνά κι όλα αδειάζουν..</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">Ας μάθουμε, λοιπόν, να αντέχουμε την σιωπή.</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/372293623111613434-7816623780444158639?l=psycho-dromio.blogspot.com' alt='' /></div>Ελευθερία Αραβανήhttp://www.blogger.com/profile/13539647994437428617noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-372293623111613434.post-69283866654141653862011-01-04T03:10:00.000-08:002011-01-04T03:39:59.271-08:00ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ <span style="font-weight:bold;">να έχουμε </span>ή .....<br />ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ <span style="font-weight:bold;">να την κάνουμε.....?</span><br /><br />Φέτος, το ψυχο-δρόμιο δεν εύχεται - υπήρξαν άλλωστε πολλές ευχές και είμαστε όλοι χορτάτοι.<br /><br />Φέτος <span style="font-weight:bold;">έχουμε να κάνουμε</span> <span style="font-weight:bold;">κι όχι να έχουμε</span>. <br /><br />Με αυτήν την προτροπή και προβληματισμό καλοσωρίζουμε τον νέο χρόνο,τις νέες συνθήκες στην ζωή μας και με θέληση προχωράμε.<br /><br /> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_SuYFx8WOR18/TSMGcHoKFoI/AAAAAAAAAC0/omKH9oGaCeM/s1600/images.jpeg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 260px; height: 194px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_SuYFx8WOR18/TSMGcHoKFoI/AAAAAAAAAC0/omKH9oGaCeM/s320/images.jpeg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5558293445258909314" /></a><br /><br />για το ψυχο-δρόμιο, <br />Αποστόλης<br />Ελευθερία<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/372293623111613434-6928386665414165386?l=psycho-dromio.blogspot.com' alt='' /></div>Ελευθερία Αραβανήhttp://www.blogger.com/profile/13539647994437428617noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-372293623111613434.post-72602628898597533382010-09-23T11:53:00.000-07:002011-10-08T16:04:17.856-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_SuYFx8WOR18/TJuk4QVO3QI/AAAAAAAAACo/W82Fzo8hQNE/s1600/n1529070193_30158761_7793.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5520187054636326146" src="http://1.bp.blogspot.com/_SuYFx8WOR18/TJuk4QVO3QI/AAAAAAAAACo/W82Fzo8hQNE/s400/n1529070193_30158761_7793.jpg" style="cursor: hand; cursor: pointer; float: left; height: 300px; margin: 0 10px 10px 0; width: 400px;" /></a><br /><br /><div style="text-align: justify;">Το Ψυχο-δρόμιο τους τελευταίους μήνες βρίσκεται σε μια συνεχή αναζήτηση: ‘και τώρα τί’, ‘και τώρα πώς’, ‘και τώρα πού’. Αναζητούμε, διερωτόμαστε, αγχωνόμαστε, ψάχνουμε, ξαναψάχνουμε, ανταλλάσουμε, μοιραζόμαστε, λέμε τα ίδια και τα ίδια και ξανά από την αρχή! Σαν να ψάχνουμε μια άκρη στις δύσκολες μέρες που όλοι μας βιώνουμε. Κάτι για να πιαστούμε! Κάτι για να μας πείσει ότι τελικά η δυσκολία μας είναι και η ευκαιρία που έχουμε για να εξελιχθούμε. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Και ξεκινάμε δουλειά!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">‘Το καλοκαίρι χάρηκα τον αληθινό μου εαυτό, μετά την αποδοχή που εισέπραξα από τα μέλη της ομάδας’, λέει η Π. στην θεραπευτική της ομάδα, την πρώτη συνεδρία του φθινοπώρου. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Αμέσως, θυμήθηκα ένα φύλλο μιας κυριακάτικης εφημερίδας που προσπέρασα φευγαλέα. Έψαξα στο σωρό από εφημερίδες και διάβασα τα παρακάτω:</div><div style="text-align: justify;">‘Στο <a href="http://www.eva.mpg.de/english/index.htm">Ινστιτούτο Μαξ Πλανκ της Λειψίας </a>μετά από έρευνες οι ειδικοί εκτιμούν ότι η παρουσία των άλλων μας βοηθάει στο να ανακαλύπτουμε την ύπαρξη του εαυτού μας. Τα μωρά αισθάνονται ότι αποτελούν μέρος/κομμάτι της μητέρας τους και αρχίζουν να αντιλαμβάνονται την ξεχωριστή τους ύπαρξη με το να παρατηρούν τους ανθρώπους γύρω τους και με το να τους μιμούνται. Αυτή η έρευνα καταλήγει στο ότι χρειαζόμαστε τους ανθρώπους γύρω μας για να αποκτήσουμε αυτοσυνειδησία και για να διαμορφώσουμε δεξιότητες διαβίωσης (…..)’.</div><div style="text-align: justify;">Βέβαια, πολλοί ψυχολόγοι και φιλόσοφοι (Bowlby, Winnicott, Mitchell, W. James, Yalom κ.α) έχουν αναφέρει ότι ο εαυτός γίνεται κατανοητός μόνο μέσα στο πλέγμα των άλλων ανθρώπων και σχέσεων και πάνω σε όλες αυτές τις μελέτες και θεωρήσεις βασίζεται, άλλωστε, και η πρακτική της ομαδικής ψυχοθεραπείας. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Συνυπάρχουμε λοιπόν!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Όλοι γνωρίζουμε ότι χωρίς βαθείς και αμοιβαίους διαπροσωπικούς δεσμούς θα ήταν αδύνατη η επιβίωση τόσο του ατόμου όσο και του είδους μας. Έχει παρατηρηθεί ότι άνθρωποι που ακολουθούν έναν ατομιστικό τρόπο ζωής και απομονώνονται κοινωνικά είναι πιο ευάλωτοι σε ασθένειες από όσους επιζητούν και διατηρούν αμοιβαίες σχέσεις και νιώθουν ότι μετέχουν σε ένα πλάισιο, μια παρέα, μια ομάδα, μια γειτονιά. </div><div style="text-align: justify;">Στην ρευστή και γεμάτη αβεβαιότητα εποχή που ζούμε, η ανάγκη για μοίρασμα και άνοιγμα γίνεται ένα παράθυρο, που μπορούμε να ανοίξουμε, στους τοίχους της ζωής μας. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Έτσι και εμείς εδώ στο Ψυχο-δρόμιο προχωράμε… μετέχοντας, ανταλλάσοντας, συνυπάρχοντας και αυτό μας δίνει δύναμη και πολλές απαντήσεις για νέες ερωτήσεις και αναζητήσεις.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/372293623111613434-7260262889859753338?l=psycho-dromio.blogspot.com' alt='' /></div>Ελευθερία Αραβανήhttp://www.blogger.com/profile/13539647994437428617noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-372293623111613434.post-10190438761874828372010-06-24T02:17:00.000-07:002011-10-08T16:03:37.704-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_SuYFx8WOR18/TCMovgaKjOI/AAAAAAAAACY/oBj9MJw5lJc/s1600/220px-Crisi-tunity.png"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5486273567686036706" src="http://2.bp.blogspot.com/_SuYFx8WOR18/TCMovgaKjOI/AAAAAAAAACY/oBj9MJw5lJc/s400/220px-Crisi-tunity.png" style="cursor: pointer; float: right; height: 110px; margin: 0pt 0pt 10px 10px; width: 220px;" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Αγαπημένο μου Ψυχο- δρόμιο,&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">αυτό το καλοκαίρι ξεκινάει διαφορετικά από όλα τ' άλλα, είναι το καλοκαίρι της 'κρίσης'. Ακούω αυτήν την λέξη και την παπαγαλίζω, στριφογυρνάω γύρω από αυτήν. Για όλα φταίει η 'κρίση' τώρα. Ωραία, ησυχάσα. Κι όμως...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Θέλω να κάνω μια προσπάθεια να βγάλω από αυτήν την λέξη τα εισαγωγικά και να την κάνω κρίση. Να της δώσω μορφή, εικόνα και να την κάνω δική μου λέξη. Να νιώσω που και πόσο με αφορά. Να της δώσω το πραγματικό της περιεχόμενο και ένα δικό μου νόημα. Κρίση σημαίνει αξιολόγηση, επαναξιολόγηση, επαναπροσδιορισμός, ανάλυση και σύνθεση. Σημαίνει κρίνω μια κατάσταση, βγάζω κρίση, επανατοποθετούμαι (από λεξικό τα βρήκα αυτά). Βρήκα επίσης, ότι το κινέζικο ιδεόγραμμα της λέξης κρίσης αποτελείται από δύο χαρακτήρες που αντιπροσωπέυουν τον 'κίνδυνο' και την 'ευκαιρία'.</div><div style="text-align: justify;">Σκέφτομαι την 'κρίση' που φέρνει την καταστροφή και την κρίση που φέρνει την αλλαγή.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Καταλαβαίνω ότι έχω δουλειά πολλή αυτό το καλοκαίρι. Αυτό που θέλω να κάνω, λοιπόν, είναι να ακούσω τον εαυτό μου, να δω ποιος είμαι και που πάω. Θέλω να είμαι παρών αυτό το καλοκαίρι. Μου δίνεται αυτή η ευκαιρία για αλλαγή. Αισθάνομαι χαρούμενος και πιο ανακουφισμένος τώρα. Θυμήθηκα τώρα αυτά που γράφτηκαν <a href="http://psycho-dromio.blogspot.com/2008/08/blog-post.html">εδώ για την αλλαγή</a>.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ευχαριστώ.</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/372293623111613434-1019043876187482837?l=psycho-dromio.blogspot.com' alt='' /></div>Ελευθερία Αραβανήhttp://www.blogger.com/profile/13539647994437428617noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-372293623111613434.post-13187584187110860382010-05-14T05:42:00.000-07:002011-10-09T02:20:07.688-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="post-meta"><span class="post-meta-item sign"></span></div><div class="post-meta"><span class="post-meta-item sign">Γράφει ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΣΑΜΠΑΖΙΩΤΗΣ, ψυχολόγος - sabaziotis@gmail.com</span></div><div class="post-meta"></div><div class="post-meta"><span class="post-meta-item sign"></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_4YZrkVKR_3Y/S-1FRSveBAI/AAAAAAAAAEM/XMfar8bcvZo/s1600/32-thumb-large.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="255" src="http://3.bp.blogspot.com/_4YZrkVKR_3Y/S-1FRSveBAI/AAAAAAAAAEM/XMfar8bcvZo/s400/32-thumb-large.jpg" width="400" /></a></div><br /><div style="text-align: justify;">Οι μέρες των εξετάσεων πλησιάζουν και οι μαθητές μπαίνουν πια στην τελική ευθεία. Η περίοδος των εξετάσεων βιώνεται συνήθως από τα παιδιά με αγωνία και έντονο άγχος. </div><div style="text-align: justify;"><span class="multimediaMIDDLE imageItemMEDIUM"> <span class="caption"></span> </span> Το άγχος προκαλεί την ενεργοποίηση του οργανισμού και επομένως σε κάποιο βαθμό μπορεί να λειτουργήσει θετικά, με το να μας κινητοποιήσει προς την επίτευξη του στόχου μας. Οταν όμως η πίεση αυξάνεται και νιώθουμε ότι δεν μπορούμε να ελέγξουμε το άγχος μας, μπορεί να γίνει επικίνδυνο και να μας κάνει να υποφέρουμε.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Το άγχος των εξετάσεων συχνά συνδέεται με τον φόβο που νιώθουν τα παιδιά μήπως δεν τα καταφέρουν, μήπως βιώσουν μιαν αποτυχία. Πίσω από αυτό το συναίσθημα, πολλές φορές υπάρχει ο φόβος μήπως απογοητεύσουν τους Σημαντικούς άλλους και ματαιώσουν τις προσδοκίες τους. Σημαντικοί άλλοι είναι όσοι άνθρωποι είναι σημαντικοί για μας και επηρεάζουν το πώς βλέπουμε τον εαυτό μας (γονείς, φίλοι, εργοδότες, δάσκαλοι κ.λπ.).</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Πώς λειτουργεί το άγχος</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Οταν το παιδί έχει χαμηλή αυτοεκτίμηση και δεν νιώθει σίγουρο για τον εαυτό του, θεωρεί ότι οι επιδόσεις του στις εξετάσεις αντιπροσωπεύουν και την αξία του ως άτομο. Είναι πιθανό, λοιπόν, να προσπαθήσει να ενισχύσει την αυτοεκτίμησή του επενδύοντας σε μια καλή επίδοση στις εξετάσεις («πρέπει να γράψω καλά»). Η ανασφάλεια κι ο φόβος ότι θα απογοητεύσει τις προσδοκίες τόσο τις δικές του όσο και των άλλων εμφανίζεται με τη μορφή αρνητικών σκέψεων: το παιδί σκέφτεται το χειρότερο σενάριο, το σενάριο της αποτυχίας («δεν θα γράψω καλά») κι έτσι μπαίνει σε έναν φαύλο κύκλο ενίσχυσης του άγχους. Συχνά αυτό έχει ως επακόλουθο να μεγαλώνει το άγχος των εξετάσεων και να ακινητοποιείται ο μαθητής («οτιδήποτε και να κάνω δεν θα τα καταφέρω, δεν μπορώ να κάνω τίποτα»), με αποτέλεσμα να πέφτει η επίδοσή του και να εμφανίζονται ψυχοσωματικά συμπτώματα (πονοκέφαλοι, ταχυκαρδία, εφίδρωση).</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Το άγχος των εξετάσεων μπορεί, ακόμα, να προκαλέσει και πνευματικά συμπτώματα, όπως δυσκολία συγκέντρωσης, ασθενή μνήμη ή ακόμα και μπλοκάρισμα. Σε συναισθηματικό επίπεδο, το παιδί που βιώνει το άγχος των εξετάσεων είναι πιθανό να έχει συναισθήματα όπως απογοήτευση, θυμό, να είναι ευερέθιστο ή και να νιώθει έντονο το αίσθημα της αποτυχίας.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Τι μπορούμε να κάνουμε για την αντιμετώπιση του άγχους;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Το οικογενειακό περιβάλλον διαδραματίζει πρωτεύοντα ρόλο για την ψυχική υγεία των παιδιών, ιδίως σε μια ευαίσθητη περίοδο όπως αυτή των εξετάσεων. Αρχικά, είναι απαραίτητο να είναι ξεκάθαρο για τα παιδιά ότι η αποδοχή και η αγάπη των γονιών τους δεν είναι συνάρτηση της επίδοσής τους στις εξετάσεις: ότι αυτό που κρίνεται στις εξετάσεις δεν είναι η αξία του εφήβου. Καλό είναι οι γονείς να είναι διαθέσιμοι να ακούσουν το παιδί, να το ρωτήσουν πώς βιώνει την περίοδο των εξετάσεων. Ακόμα και μια απλή συζήτηση μπορεί να έχει πολύ θετικά αποτελέσματα και να κάνει το παιδί να εκτονώσει το άγχος του, νιώθοντας ότι ο γονιός το καταλαβαίνει και του συμπαρίσταται.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Είναι ιδιαίτερα σημαντικό για τα παιδιά, όσο καταβάλλουν την προσπάθειά τους, να νιώθουν ότι έχουν τη στήριξη της οικογένειας. Το να πει ο γονιός «είμαι δίπλα σου στην προσπάθειά σου και σ' αγαπάω» βοηθάει πολύ περισσότερο το παιδί από οποιαδήποτε συμβουλή, π.χ. «τώρα πρέπει να διαβάσεις, μη βγεις με τους φίλους σου» κ.λπ.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Οι οικογένειες των εφήβων πολλές φορές, κατά την περίοδο των εξετάσεων, δίνουν την εντύπωση ότι βρίσκονται σε κατάσταση συναγερμού και ότι αλλάζουν τους ρυθμούς τους, προσαρμόζοντάς τους στον έφηβο. Κάτι τέτοιο, ωστόσο, μπορεί να συμβάλει στη διόγκωση του άγχους του μαθητή. Καλό είναι οι γονείς να διαχειρίζονται το δικό τους άγχος για τις εξετάσεις χωρίς να το μεταφέρουν στο παιδί τους.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Η περίοδος των εξετάσεων είναι μεταβατική και κρίσιμη, τόσο για τον ίδιο τον έφηβο όσο και για τους γονείς. Για τον έφηβο, και ηλικιακά, σηματοδοτεί τη μετάβαση προς τον «κόσμο των ενηλίκων» και ένα πρώτο σκαλοπάτι προς την αυτονομία. Ταυτόχρονα, οι γονείς έχουν να διαχειριστούν την πληροφορία ότι «το παιδί τους μεγάλωσε» και τους δίνεται παράλληλα η ευκαιρία να επεξεργαστούν τη νέα αυτή φάση της οικογένειας και να προσαρμοστούν στις αλλαγές.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Το να μάθουμε να διαχειριζόμαστε το άγχος μας, να μιλάμε για συναισθήματα και σκέψεις, να εμπιστευόμαστε τον εαυτό μας, να εξασκούμαστε στην υπομονή και την επιμονή και κυρίως να μάθουμε να προσαρμοζόμαστε στις αλλαγές είναι δεξιότητες που αποκτούνται και δοκιμάζονται καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής. Μεταβατικές περίοδοι, όπως αυτή των εξετάσεων, μπορούν να μετατραπούν σε μια ευκαιρία να εξασκηθούμε σ' αυτές τις δεξιότητες, μιας και θα είναι χρήσιμες τόσο στον έφηβο όσο και στα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας, όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα των εξετάσεων.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">αναδημοσίευση από την <a href="http://www.enet.gr/?i=news.el.ygeia&amp;id=160852">Ελευθεροτυπία&nbsp;</a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/372293623111613434-1318758418711086038?l=psycho-dromio.blogspot.com' alt='' /></div>Απόστολος Σαμπαζιώτηςhttp://www.blogger.com/profile/01215347258011853268noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-372293623111613434.post-42270121513164185412010-03-29T00:34:00.000-07:002010-03-29T01:05:22.994-07:00περίληψη παρουσίασης στην εκδήλωση <a href="http://www.eleftheria-aravani.gr/index.php?menu_id=100&a_id=19">Τέχνη & παιδί</a><br /> <br />Τέχνη είναι μια διαδικασία μέσω της οποίας διερευνούμε το εσωτερικό και το εξωτερικό μας περιβάλλον (Κ. Σμώλ, 1983). Άρα, η τέχνη αποτελεί ένα κύριο βοηθητικό μέσο στην γνωριμία με τον εαυτό μας και το περιβάλλον μας. <br /> Ο Maslow, αμερικάνος ψυχολόγος και ιδρυτής της Ανθρωπιστικής ψυχολογίας ιεράρχησε τις ανάγκες που έχει κάθε άνθρωπος. Στην βάση της ιεραρχίας βρίσκονται οι βιολογικές ανάγκες (τροφή, ύπνος κοκ), στην συνέχεια οι ανάγκες ασφάλειας, κατοχής & αγάπης, οι ανάγκες εκτίμησης και τέλος στην κορυφή οι ανάγκες για αυτοπραγμάτωση. Βασικό για την ομαλή ανάπτυξη των παιδιών είναι να καλύπτονται αυτές οι ανάγκες. Η Τέχνη, όταν έχουν εξασφαλιστεί οι βασικές ανάγκες, δρα συμπληρωματικά και ενισχυτικά στην εκπλήρωση των υπολοίπων. <br /> Το παιδί διανύει την αναπτυξιακή φάση ζωής, όπου αρχίζει να κατανοεί τον εαυτό του και τον κόσμο γύρω του. Το σημερινό σχολείο του καλλιεργεί την σκέψη, την λογική και την έτοιμη γνώση, παραμερίζοντας εντελώς τις λειτουργίες που λαμβάνουν χώρα από το κεφάλι και κάτω. Και έτσι το κάθε παιδί είναι ‘ό,τι ξέρει’, με τρομακτικές συνέπειες για την ενήλικη εξέλιξή του. Επομένως η ενασχόληση του παιδιού με οιαδήποτε μορφή τέχνης κρίνεται αναγκαία σήμερα, παρά ποτέ. Συγκεκριμένα το παιδί, μέσω της τέχνης, όπως έλεγε ο ζωγράφος W. Kadinsky μπορεί να φτάσει τον εσωτερικό ήχο των πραγμάτων. Κινείται συγκινησιακά και εκφράζει τα συναισθήματά του. Γνωρίζει και αυξάνει την αυτοεκτίμησή του .Αρχίζει να ασκείται στον κόπο και στην πραγμάτωση ενός σκοπού. Επικοινωνεί όχι μόνο με λέξεις, συναλλάσσεται και φτιάχνει σχέσεις. Εμπλουτίζει από ποικίλα ερεθίσματα και μαθαίνει να συνθέτει, να δημιουργεί. Στην ουσία αποκτά δεξιότητες που είναι σημαντικά εργαλεία για την ενήλικη ζωή του. <br /> Η τέχνη είναι στην ζωή μας και δεν θα μπορούσε να μην συνδράμει την επιστήμη της ψυχολογίας. Οι μορφές ψυχοθεραπείας, που έχουν ως βασικό εργαλείο την τέχνη είναι η μουσικοθεραπεία( μουσική ακρόαση/ μουσικός αυτοσχεδιασμός), η χοροθεραπεία (κίνηση σώματος/ χορός), η εικαστική θεραπεία (ζωγραφική), η δραματοθεραπεία ( παίξιμο ρόλων, ψυχόδραμα, παραμύθια, μύθοι κλπ) και χρησιμοποιούνται για κάθε είδος προβλήματα ή διαταραχές σε παιδιά και ενήλικες. Επίσης, η ζωγραφική αξιοποιείται ως διαγνωστικό εργαλείο στην αξιολόγηση της προσωπικότητας παιδιών & ενηλίκων. <br /> <strong>Ας ανακαλύψουμε λοιπόν, με προσωπική ευθύνη, τι θέση δίνουμε στην τέχνη μέσα στην ζωή και την καθημερινότητά μας και ας μάθουμε και τα παιδιά μας να κάνουν το ίδιο.</strong> <br /><br /><a href="http://www2.libropage.com/edition/733DkG"></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/372293623111613434-4227012151316418541?l=psycho-dromio.blogspot.com' alt='' /></div>Ελευθερία Αραβανήhttp://www.blogger.com/profile/13539647994437428617noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-372293623111613434.post-72486878251587679452010-03-12T02:46:00.000-08:002010-03-12T02:50:59.204-08:00Στα πλαίσια του <a href="http://psycho-dromio.blogspot.com/2009/11/blog-post.html">1ου κύκλου </a>πραγματοποιείται στις 20 Μαρτίου σεμινάριο με θέμα:<br /><span style="font-weight:bold;">Εγώ, εσύ και η σχέση.</span><br />Οι συντροφικές σχέσεις σήμερα.<br />Τι μας ενώνουν, οι ομοιότητες ή οι διαφορές μας?<br />Πως από το εγώ και το εσύ περνάμε στην σχέση?<br /><br />Το σεμινάριο θα παρουσιάσουν και συντονίσουν η κα Ελευθερία Αραβανή, ψυχολόγος και ο κος Απόστολος Σαμπαζιώτης, ψυχολόγος.<br />Θα πραγματοποιηθεί στην οδό Αντ. Τζεβελέκη (έναντι 1ου δημοτικού σχολείου) και ώρες 16.00 έως 20.30.<br />Το κόστος συμμετοχής είναι 50 ευρώ.<br />Για πληροφορίες & δηλώσεις συμμετοχής : 2645024766, 6977419381<br />Θα υπάρξει περιορισμένος αριθμός συμμετοχών & θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.<br />ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΑΡΑΒΑΝΗ<br />ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/372293623111613434-7248687825158767945?l=psycho-dromio.blogspot.com' alt='' /></div>Ελευθερία Αραβανήhttp://www.blogger.com/profile/13539647994437428617noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-372293623111613434.post-17180247883523722182010-02-19T02:24:00.000-08:002011-10-09T02:21:00.825-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;">να κάνεις αυτά που δεν κατάφερα να κάνω εγώ - να μην κάνεις τα λάθη που έκανα εγώ</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;">να γίνεις αυτό που θα εγκρίνω εγώ - να μη γίνεις αυτό που δεν ξέρω εγώ</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;">πώς;</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><i><br /></i></div><div style="text-align: justify;"><i>"η μάνα μου.. είχε αναλάβει από νωρίς το σπίτι, εμάς, τα παιδιά της. και το κουβαλάει ακόμα ως παράπονο αυτό..&nbsp;</i></div><div style="text-align: justify;"><i>από μικρή με ενθάρρυνε να ασχοληθώ με τη μουσική - ήταν κι αυτό ένα δικό της παράπονο, ένα παλιό της θέλω..&nbsp;</i></div><div style="text-align: justify;"><i>παράλληλα, όμως, θυμάμαι με γέμιζε άγχος: "να μη γίνεις σαν την τάδε που δεν πρόσεξε κι έχασε τη φωνή της, μην παραμελήσεις το σχολείο, μην μπλέξεις με καλλιτέχνες και μείνεις ανύπαντρη.. η ξαδέρφη σου παντρεύτηκε, εσύ;"</i></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;">η Χ. Αλεξίου στον τελευταίο της δίσκο τραγουδάει:</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;">"..η μάνα του φωνάζει, του δίνει γάλα, το μαλώνει, έτσι πια θα το μεγαλώνει.."</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">υπάρχουν φορές, που ο γονιός, ο σημαντικός άλλος, δίνει στο παιδί πληροφορίες, σινιάλα, συναισθήματα που έρχονται σε αντίφαση μεταξύ τους..&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">που από τη μία ίσως καθρεφτίζουν τα θέλω του, αυτό που φαντάζεται για το παιδί του, αυτό που&nbsp; θεωρεί σωστό για το παιδί, αυτό που έχει μάθει από τις προηγούμενες γενιές..&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">από την άλλη, όμως, πληροφορίες που το ακινητοποιούν, το φοβίζουν, του δημιουργούν ενοχές.. που δεν του δείχνουν το δρόμο να πατήσει στα δικά του πόδια, τα δικά του βήματα.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">η κοπέλα της ιστορίας παραπάνω, όταν ακούει τη φράση "μη μείνεις ανύπαντρη", δεν εισπράττει την αγωνία και το νοιάξιμο της μάνας της..&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">αντίθετα εσωτερικεύει το άγχος, τον φόβο.. και είναι πολύ πιθανό για αρκετό καιρό αυτός ο φόβος να'ναι ο οδηγός για τις σχέσεις της, τη ζωή της. κι είναι φορές που ίσως νιώθει δεμένη μεταξύ του τι πρέπει να γίνει και του τι πρέπει να φοβάται.. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">έρχεται, όμως, κάποια στιγμή που αναρωτιέται.. </div><div style="text-align: justify;">αναρωτιέται τι έγινε, γιατί έγινε, τι έκανε, τι ήθελε, τι φοβόταν, τι της άρεσε, τι ήταν δικό της και τι των άλλων..</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">και κυρίως, αναρωτιέται στο τώρα, τι είναι αυτό που θέλει, τι την γεμίζει, τι την φοβίζει, τι την ενθαρρύνει..</div><div style="text-align: justify;">τι είναι δικό της.. πού βρίσκεται το δικό της νόημα. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">και καλείται να επιλέξει. με το δεδομένο ότι κάθε επιλογή έχει ένα κόστος, όπως κάθε διαδρομή έχει κόπο.. αλλά όταν επιλέξει ποια θέλει να'ναι, ποιος είναι ο δικός της δρόμος, τι είναι αυτό που της δίνει νόημα, ποιοί και τι θα την βοηθήσει να τον χτίσει και να τον περπατήσει, τότε θα είναι ένα βήμα πιο κοντά στο να νιώσει την ελευθερία που ενυπάρχει στην επιλογή.&nbsp;<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/372293623111613434-1718024788352372218?l=psycho-dromio.blogspot.com' alt='' /></div>Απόστολος Σαμπαζιώτηςhttp://www.blogger.com/profile/01215347258011853268noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-372293623111613434.post-24106427939716169112009-12-18T14:25:00.000-08:002009-12-18T14:29:12.459-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_SuYFx8WOR18/SywBsBhUt9I/AAAAAAAAACE/HK1-U835WdA/s1600-h/z%2520abstract%2520art%25205+%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BD%CF%83%CE%BA%CF%85.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 228px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_SuYFx8WOR18/SywBsBhUt9I/AAAAAAAAACE/HK1-U835WdA/s320/z%2520abstract%2520art%25205+%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BD%CF%83%CE%BA%CF%85.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5416706307653941202" /></a><br /><br /> Το Ψυχοδρόμιο εύχεται αυτές τις μέρες <br /> να βρούμε το χρόνο και το χώρο μέσα μας <br /> για να κοιτάξουμε τους ανθρώπους γύρω μας <br /> και να χαμογελάσουμε.. <br /> <br /> καλή χρονιά..<br /><br /> Ελευθερία και Απόστολος<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/372293623111613434-2410642793971616911?l=psycho-dromio.blogspot.com' alt='' /></div>Ελευθερία Αραβανήhttp://www.blogger.com/profile/13539647994437428617noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-372293623111613434.post-18435233823725592602009-12-07T02:52:00.000-08:002009-12-07T02:56:26.228-08:00<span style="font-weight:bold;">περίληψη θεωρητικού υλικού<span style="font-style:italic;"></span></span> <a href="http://psycho-dromio.blogspot.com/2009/11/blog-post.html">σεμιναρίου</a><br /><br /><br /> Από την εποχή του Διαφωτισμού και πολύ παλιότερα έχει δοθεί τεράστια προτεραιότητα στην λογική και στον νου. Μάλιστα, έχει διατυπωθεί και η άποψη ότι ‘εμπόδιο της λογικής είναι το συναίσθημα’. Έτσι, συναίσθημα και λογική νοούνται ως δυο ξεχωριστές λειτουργίες του ανθρώπου. <br /> Σύμφωνα με ευρήματα της νευροεπιστήμης, όμως, ο εγκέφαλος δεν διαχωρίζει την σκέψη από το συναίσθημα. Συναίσθημα και γνωστικό κύκλωμα είναι αλληλένδετα και μαζί με το σώμα βρίσκονται σε αλληλεπίδραση. Έχει παρατηρηθεί ότι οι άνθρωποι που έχουν καλή επαφή με το συναίσθημά τους και το εκφράζουν είναι πιο υγιείς από αυτούς που το παραβλέπουν. <br /> Καλούμαστε, επομένως, να δώσουμε έμφαση σε όσα αισθανόμαστε, προκειμένου να αποκτήσουμε καλύτερη σχέση με τον εαυτό μας και τους άλλους γύρω μας. <br /> Από την παιδική μας ηλικία έχουμε μάθει να ντρεπόμαστε για μια γκάμα συναισθημάτων (θυμό, περιφρόνηση, αηδία, ευχαρίστηση κλπ), με τις παροτρύνσεις των γονέων ‘μην θυμώνεις’, ‘δεν κλαίνε οι άντρες’, ‘δεν κάνει να ζηλεύεις’ κοκ, κατάσταση που μας συνοδεύει σε όλη μας την ζωή. Αποτέλεσμα ως ενήλικες να κρύβουμε τα συναισθήματά μας, κυρίως όσα ‘δεν κάνει ‘ να εκφράζουμε. Είναι δύσκολο, λοιπόν, αυτό που μάθαμε να το ξεμάθουμε. Χρειάζεται εκπαίδευση και προσπάθεια. <br /><br /> Σύμφωνα με μελέτες, υπάρχουν 10 βασικά συναισθήματα (οργή, φόβος, θλίψη, αηδία, περιφρόνηση, έκπληξη, χαρά, αμηχανία, ενοχή, ντροπή), εκ των οποίων προκύπτουν και άλλα παραπάνω. <br /> Δεν υπάρχουν θετικά ή αρνητικά συναισθήματα, καλά ή κακά. Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι το κάθε συναίσθημα έχει το δικό του μήνυμα και σκοπό. Και όλα όσα αισθανόμαστε είναι δικά μας και σημαντικά. <br /> Αυτό που έχω να κάνω είναι:<br /><br /> Να αναγνωρίσω και αποδεχτώ το συναίσθημά μου.<br /> Να παρατηρώ τις αλλαγές που αυτό φέρνει, αλλαγές στο σώμα, στον τόνο της φωνής, στην έκφραση του προσώπου.<br /> Να ακολουθήσω αυτές τις αλλαγές, διαφορετικά όταν πασχίζω να τις ελέγξω, να μην τις φανερώσω, να μην τις εκφράσω, βιώνω εσωτερικές συγκρούσεις.<br /> Να εκφράσω το συναίσθημα μου με ευθύνη.<br /><br />Να θυμάμαι ότι:<br /> Στόχος δεν είναι η αλλαγή του συναισθήματος, αλλά η διαφορετική διαχείρισή του, η αλλαγή της αντίδρασής μου.<br /> Δεν βιώνουμε όλοι τα ίδια συναισθήματα με τον ίδιο τρόπο.<br /> Μέσα από την αναγνώριση και αποδοχή του συναισθήματός μου, γνωρίζω και αποδέχομαι τον εαυτό μου και φτιάχνω λειτουργικές σχέσεις.<br /><br /><br /><br /><br />Βιβλιογραφικές αναφορές:<br />1. Ο θυμός των παιδιών, Alba Marcoli (ISBN: 9789601209326)<br />2. Καταστροφικά συναισθήματα, Daniel Goleman (2003), Ελληνικά Γράμματα<br />3. Να σου πω μια ιστορία, Χόρχε Μπουκάι, (2006), opera<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/372293623111613434-1843523382372559260?l=psycho-dromio.blogspot.com' alt='' /></div>Ελευθερία Αραβανήhttp://www.blogger.com/profile/13539647994437428617noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-372293623111613434.post-54290198648132951262009-12-04T06:24:00.000-08:002009-12-04T06:27:43.173-08:00H <a href="http://giraffeforhumanrights.wordpress.com/">Giraffe for Human Rights, Peace and Education</a> ξεκινάει ένα νέο σχολικό πρόγραμμα με τίτλο Βιωματικό Εργαστήρι Νέων (Β.Ε.Ν).<br /> Σκοπός του εν λόγω προγράμματος είναι να επιτευχθεί η υποστήριξη των νέων, η ανταλλαγή απόψεων και ιδεών, η συναισθηματική έκφραση και αποφόρτιση, η ανάπτυξη δεξιοτήτων και η θετική διαχείριση προσωπικών ζητημάτων, μέσα από τη(ν) δυναμική της ομάδας.<br />Προκειμένου να επιτύχουμε το σκοπό μας χρησιμοποιούμε ως βασικό εκπαιδευτικό εργαλείο (μας) τη βιωματική μέθοδο. Με αυτή τη μέθοδο δίνεται η δυνατότητα στους μαθητές να βιώσουν το ζήτημα που ερευνούν με ένα σίγουρο, μη απειλητικό τρόπο σε ένα περιβάλλον σεβασμού και αποδοχής.<br /> Στις βιωματικές μας ομάδες ξετυλίγονται συναισθήματα, ανταλλάσσονται εμπειρίες, ιδέες και χαμόγελα. Οι μαθητές της κάθε ομάδας πολύ γρήγορα διαπιστώνουν ότι δεν είναι μόνοι αλλά έχουν κοινές ανησυχίες, προβληματισμούς, στόχους και δράσεις. Οι ομάδες μας δίνουν το(ν) χρόνο και το χώρο που χρειάζεται ο κάθε μαθητής ξεχωριστά. Η πίεση μειώνεται. Στις ομάδες μας κυριαρχεί ο σεβασμός, η αποδοχή, η αρμονία και η διαφορετικότητα.<br /> Η διάρκεια κάθε (βιωματικής ομάδας) βιωματικού εργαστηρίου/σεμιναρίου καθώς και ο αριθμός των μελών της (ομάδας που συμμετέχει) ποικίλλουν ανάλογα με τις ανάγκες του κάθε σχολείου. Συνήθως (μία ομάδα) κάθε εργαστήρι/σεμινάριο διαρκεί δύο ώρες (η ελάχιστη διάρκεια) και τα μέλη-μαθητές (κάθε ομάδας) κυμαίνονται από 12 μέχρι 20.<br /><br />Οι βιωματικές ομάδες συντονίζονται από ειδικούς επιστήμονες με ευρεία επαγγελματική και εθελοντική εμπειρία.<br /> Τα θέματα που θα αναπτύσσονται στις ομάδες μπορεί να είναι επιλογή των μαθητών/μελών.<br /> Ενδεικτικές θεματικές ενότητες που σχεδιάζεται να αναπτυχθούν είναι:<br />o Επικοινωνία – Διαπροσωπικές Σχέσεις<br />o Βελτίωση κινήτρων και στάσεων στη μάθηση<br />o Ταυτότητα - Αυτοεικόνα – Αυτοεκτίμηση<br />o Ανθρώπινα Δικαιώματα/ Θέματα Ισότητας<br />o Διαχείριση πιεστικών καταστάσεων<br />o Διαχείριση συγκρούσεων<br />o Σχέσεις με την οικογένεια<br />o Σχέσεις με το άλλο φύλο<br />o Σχέση σχολείου – οικογένειας<br />o Εξαρτήσεις<br /><br />Το Βιωματικό Εργαστήρι Νέων απευθύνεται σε όλους τους μαθητές της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Το πρόγραμμα μπορεί να προσαρμοστεί στις ανάγκες των γονέων των μαθητών (δηλαδή βιωματικές ομάδες για γονείς). <br /><br />Το πρόγραμμα είναι εντελώς δωρεάν<br />Τα σχολεία που επιθυμούν να συμμετάσχουν σε αυτή τη βιωματική εμπειρία μπορούν να επικοινωνήσουν μαζί μας.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/372293623111613434-5429019864813295126?l=psycho-dromio.blogspot.com' alt='' /></div>Ελευθερία Αραβανήhttp://www.blogger.com/profile/13539647994437428617noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-372293623111613434.post-35914390572514320422009-11-09T04:50:00.000-08:002009-11-09T04:54:08.288-08:00<strong>1ος κύκλος βιωματικών σεμιναρίων για ενήλικες.</strong><br />Η πολυετής εμπειρία μας στη βιωματική εκπαίδευση και την αξία της μας οδήγησε φέτος στην διοργάνωση ενός κύκλου βιωματικών σεμιναρίων, που απευθύνεται αποκλειστικά σε ενήλικες.<br />Στόχος μας είναι η ευαισθητοποίηση, ενημέρωση και εκπαίδευση σε θέματα που απασχολούν όλους μας σήμερα, καθώς και η ενδυνάμωση όλων μας για αποδοτικότερη σχέση με τον εαυτό και τους σημαντικούς άλλους στην ζωή μας.<br />Στις 28 Νοεμβρίου αρχίζει ο 1ος κύκλος βιωματικών σεμιναρίων για ενήλικες με το παρακάτω σεμινάριο:<br /><span style="font-family:arial;"><span style="font-size:130%;"><strong><em></em></strong></span></span><br /><span style="font-family:arial;"><span style="font-size:130%;"><strong><em>«το συναίσθημα στη ζωή μας, δρόμος προς την αυτοποίηση και το σχετίζεσθαι»</em></strong><br /></span></span><strong>Ποια είναι τα συναισθήματα, πως εκφράζονται, πως εκδηλώνονται στο σώμα και πόσο αποδοτικά είναι στην ζωή μας!<br />Επειδή έχουμε πολλές λέξεις για να εκφράσουμε αυτό που σκεφτόμαστε και πολύ λίγες για αυτό που αισθανόμαστε.<br /></strong><br />Το σεμινάριο θα παρουσιάσουν και συντονίσουν η κα Ελευθερία Αραβανή, ψυχολόγος και η κα Αφροδίτη – Λυδία Κατσίβα, κλινική ψυχολόγος.<br />Θα πραγματοποιηθεί στην οδό Αντ. Τζεβελέκη (έναντι 1ου δημοτικού σχολείου) και ώρες : 16.00 έως 20.30.<br />Το κόστος συμμετοχής είναι 50 ευρώ.<br />Για πληροφορίες &amp; δηλώσεις συμμετοχής : 2645024766, 6977419381<br />Θα υπάρξει περιορισμένος αριθμός συμμετοχών &amp; θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.<br /><br />ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΑΡΑΒΑΝΗ<br />ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/372293623111613434-3591439057251432042?l=psycho-dromio.blogspot.com' alt='' /></div>Ελευθερία Αραβανήhttp://www.blogger.com/profile/13539647994437428617noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-372293623111613434.post-9892414615361180092009-10-18T01:56:00.000-07:002009-10-18T02:00:36.335-07:00<em>‘Η Ελένη είναι 34 χρόνων. Εργάζεται ως δασκάλα σε σχολείο της περιοχής της. Είναι παντρεμένη 6 χρόνια με τον Μάνο, ο οποίος έχει δική του εταιρεία υπολογιστών. Έχουν 2 κόρες, 2 και 5½ χρόνων.<br />Ένα βράδυ η Ελένη, καθώς προετοιμαζόταν για τα μαθήματα της επόμενης ημέρας ένιωσε μια δυσφορία στην αναπνοή – σχεδόν δεν μπορούσε να πάρει ανάσα- και την καρδιά της να χτυπάει γρήγορα. Η όραση της εξασθενούσε και νόμισε ότι ήρθε το τέλος της…’.<br /></em><br />Τα συμπτώματα των κρίσεων πανικού εκδηλώνονται ξαφνικά, σε ουδέτερο χρόνο και χώρο και εκεί που δεν τα περιμένουμε. Δεν μπορούμε να τα ερμηνεύουμε λογικά και το πρώτο βήμα είναι να επισκεφτούμε τον γιατρό μας για να βεβαιωθούμε ότι δεν υπάρχει κάποια οργανική δυσλειτουργία.<br /> Η Δ.Π. μπορεί να πρωτοεμφανιστεί σε όλες τις ηλικίες, παρουσιάζει όμως σαφή αύξηση πρώτης εμφάνισης στην ηλικία των 20-40 ετών. Ο πανικός είναι χρόνιο και υποτροπιάζον σύνδρομο. Μπορεί να επανεμφανισθεί ακόμη και δεκαετίες μετά την θεραπεία. Συνίσταται ψυχοθεραπευτική και φαρμακοθεραπευτική παρέμβαση.<br /><em>Μα γιατί σε μένα; Γιατί τώρα</em>; - οι πρώτες και οι πιο συχνές ερωτήσεις του ατόμου, που έρχεται για ψυχοθεραπεία με διαγνωσμένη διαταραχή πανικού.<br /><br />Ως παράγοντες που επηρεάζουν την εμφάνιση της διαταραχής πανικού αναφέρονται οι παρακάτω:<br /><br /><strong>Περιβαλλοντικοί παράγοντες</strong>: με την έννοια ότι μεγαλώνω σε ένα σπίτι, σε ένα πλαίσιο, όπου έχουν εκδηλωθεί τα συμπτώματα σε κάποιο μέλος της οικογένειας ή συνεχίζουν να εκδηλώνονται και επομένως το αντιλαμβάνομαι σαν ένα φυσιολογικό μοντέλο άμυνας και αντιμετώπισης άσχημων καταστάσεων (θεωρία της κοινωνικής μάθησης).<br /><br /><strong>Βιολογικοί παράγοντες</strong>: Μια έρευνα του πανεπιστημίου Yale βρήκε ότι τα άτομα που υποφέρουν από κρίσεις πανικού έχουν λιγότερους υποδοχείς για τον νευροδιαβιβαστή σεροτονίνη στον εγκέφαλό τους, ενώ μια άλλη έρευνα βρήκε ότι τα άτομα που παθαίνουν κρίσεις πανικού πιθανότατα έχουν υπερευαίσθητο «σύστημα κινδύνου για ασφυξία», το οποίο με το παραμικρό στέλνει σήμα κινδύνου ότι δεν υπάρχει αρκετό οξυγόνο, ακόμα και όταν οι συνθήκες είναι φυσιολογικές.<br /><br /> <strong>Ψυχοσωματικοί</strong>: όταν το σώμα συσσωρεύει αρνητικά συναισθήματα, άγχος, καταστάσεις που δεν μπορεί να ελέγξει και ξεσπάει. Ξεσπάει με την μορφή αυτών των συμπτωμάτων, προειδοποιώντας μας να κάνουμε κάτι. Μας κινητοποιεί, είναι ένα καμπανάκι για να βελτιώσουμε την ψυχοσωματική μας υγεία, αγγίζοντας όλα αυτά που είχαμε θάψει μέσα μας. Το Εγώ αποτελείται από το σώμα, την σκέψη και το συναίσθημα. Το κάθε σύστημα επηρεάζει και συγκοινωνεί με το άλλο. Μπορεί να νιώθουμε ωραία και ήρεμα, αλλά το σώμα μας να εκδηλώνει μια άσχημη κατάσταση, την οποία καλούμαστε να ακούσουμε.<br />Οι τραυματικές μας εμπειρίες, οι οποίες έχουν μείνει ανεπεξέργαστες και ζητάνε λύση. Το σώμα έχει μνήμη και τα υπολείμματα των τραυμάτων εκδηλώνονται ως σωματικά συμπτώματα σε μια άτοπη για εμάς χρονική στιγμή- έτσι δεν μπορούμε με σαφήνεια να αιτιολογήσουμε τα συμπτώματα και μπερδευόμαστε, ‘<em>αφού όλα είναι εντάξει στη ζωή μου, γιατί τώρα;’.<br /></em><br /><strong>Κοινωνικοί</strong>: τα στερεότυπα της κοινωνίας, που δεν μας αφήνουν να εκφράσουμε την αλήθεια μας. Οι κοινωνικές συνθήκες που μας επιφορτίζουν με έντονο στρες. Τα ‘πρέπει’ και τα ‘μη’ του εκάστοτε κοινωνικού πλαισίου που μας καταπιέζουν και δυσκολεύουν τη ζωή μας. Οι δυσλειτουργικές σχέσεις στο οικείο μας περιβάλλον, η οικογένεια, η παρέα, η εργασιακή κατάσταση.<br /><br />Σε κάποια άτομα, οι κρίσεις μπορεί να συμβούν κατά τη διάρκεια ή μέσα σε έξι μήνες από στρεσογόνα γεγονότα ζωής όπως ο θάνατος αγαπημένου προσώπου, ένα διαζύγιο, μια γεωγραφική μετακόμιση, η γέννηση ενός παιδιού ή μια εγχείρηση.<br /><br />Το σύμπτωμα, λοιπόν, εκδηλώνεται σε συγκεκριμένο χώρο και χρόνο. Δημιουργεί ανασφάλεια, άγχος, φόβο. Αυτή η αρνητική εμπειρία μεταφέρεται και σε άλλα ουδέτερα πλαίσια, με αποτέλεσμα το άτομο να αυτοπεριορίζεται, να καταπιέζεται αρκετές φορές και να ζει με τον φόβο της πιθανής επανεκδήλωσης των συμπτωμάτων. Επομένως, δημιουργείται ένα κυκλικό σχήμα που ξεκινάει από την εκδήλωση των συμπτωμάτων, την συναισθηματική αντίδραση του ατόμου, συνεχίζει με την γενίκευση της αρνητικής εμπειρίας, και καταλήγει στην επαναβίωση των αρχικών συμπτωμάτων.<br />Στο παράδειγμα της Ελένης τα συμπτώματα εκδηλώθηκαν την ώρα που προετοίμαζε τα μαθήματα για την επόμενη μέρα στο ασφαλές περιβάλλον του σπιτιού. Φοβήθηκε και τα ερμήνευσε αρνητικά ‘<em>κάτι έχω’</em>, άρχισε να αποφεύγει να μένει μόνη της στο σπίτι ‘<em>μήπως μου συμβεί κάτι’</em>, και κάθε φορά που ήταν μόνη της στο σπίτι τα συμπτώματα επανεμφανίζονταν. Η ταμπέλα ‘είμαι άρρωστος’ μεταφέρθηκε και σε άλλους τομείς της ζωής της.<br /><br />Ο κύριος μηχανισμός που λειτουργεί στη νοητική επεξεργασία της διαταραχής πανικού είναι η αρνητική θεώρηση των αρχικών συμπτωμάτων και η προσπάθεια να τα εξαλείψουμε πολεμώντας τα. Αυτή η τάση συνήθως έχει αρνητικά αποτελέσματα, αφού όσο πολεμάς κάτι, τόσο αμύνεται και ενισχύεται.<br /><br />Η εκδήλωση σωματικών συμπτωμάτων – τονίζω ξανά, από την στιγμή που έχει αποκλειστεί ο παθολογικός παράγοντας- είναι μια έκφραση του σώματός μας. Το σώμα μας εκπέμπει σος, μας στέλνει μηνύματα. Αν τα ακούσουμε και προσπαθήσουμε να τα αξιοποιήσουμε, με την βοήθεια και υποστήριξη ψυχοθεραπευτή, θα καταφέρουμε να θεραπευτούμε από τις κρίσεις πανικού.<br /><br />Συνήθως, τα συμπτώματα αυτά μας φέρνουν το μήνυμα της αλλαγής ‘κάτι έχεις να αλλάξεις’ ή άλλες φορές μας υπενθυμίζουν ότι έχουμε χάσει τον έλεγχο του εαυτού και της ζωής μας.<br /><br />Είναι στο χέρι μας λοιπόν, στην δική μας ευθύνη να επιλέξουμε τον τρόπο που θα διαχειριστούμε την εκδήλωση των συμπτωμάτων της διαταραχής πανικού. Είτε σαν <strong>κίνδυνο</strong>, όπου θα αμυνθούμε και θα πολεμήσουμε, μέχρι να εξαντληθούμε είτε σαν <strong>ευκαιρία</strong> να ακούσουμε τον εαυτό μας, να τον αγαπήσουμε και να πάρουμε την ευθύνη του.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/372293623111613434-989241461536118009?l=psycho-dromio.blogspot.com' alt='' /></div>Ελευθερία Αραβανήhttp://www.blogger.com/profile/13539647994437428617noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-372293623111613434.post-8722340918378492592009-09-16T01:36:00.000-07:002009-09-16T02:50:00.332-07:00<div align="justify"><em>"...και τελικά τι ψάχνω; Ψάχνω τον αρσενικό Μαρία, εμένα ψάχνω.. κι αφού δεν τον βρίσκω, τον κατασκευάζω, τον φτιάχνω στο πρόσωπο κάθε άντρα που είναι δίπλα μου. Πώς; Α, είναι απλό, του μαθαίνω να κάνει τα πράγματα, όπως εγώ, να σκέφτεται όπως εγώ, να ζει όπως εγώ. Όχι δα, δεν του κάνω μαθήματα. Παράπονα του κάνω, παρατηρήσεις, τον συμβουλεύω, του γκρινιάζω και άλλα πολλά, καταλαβαίνεις.. Κι αυτός που μου κάνει όλα τα χατίρια, επειδή με αγαπάει, λέει, πως έχω σε όλα δίκιο, αλλά δυσκολεύεται ακόμη, στο τέλος, όμως, θα τα καταφέρει. Θα μου μοιάσει και τέλος τα προβλήματα!”<br /><br /></em>Η Μαρία, 34 χρόνων, αφηγείται με πλήρη ειλικρίνεια και μεστότητα τον τρόπο που οι περισσότεροι από μας συνάπτουμε σχέσεις σήμερα. Μάλλον, τον τρόπο που, πολλές φορές, νομίζουμε πως φτιάχνουμε σχέσεις, γιατί αυτό που, τελικά, φτιάχνουμε είναι ένα "αυτιστικό βασίλειο". Η Μαρία, λοιπόν, κάθεται στον θρόνο της ως βασίλισσα, αυτό – θαυμάζεται και κάποια στιγμή ψάχνει για τον βασιλιά, για να συντροφέψει την μοναξιά του θρόνου. Εύκολο να βρει ένα ταίρι και θα το βρει – κοτζάμ βασίλισσα! <strong>Κι εκεί αρχίζει η δυσκολία του "κάνω σχέση" ή αλλιώς "του σχετίζεσθαι".<br /></strong><br />Μια σχέση για να αναπτυχθεί και εξελιχθεί χρειάζεται το <strong>"πλάι – πλάι"</strong>. Πριν από αυτό, όμως, υπάρχει η αποδοχή της διαφορετικότητας του άλλου, ώστε να μπορέσω να σταθώ πλάι του. Βέβαια, αυτό είναι κάτι που το γνωρίζουμε όλοι, και πολλοί το έχουμε στο μυαλό μας. Άρα; Τι δεν πάει καλά;<br /><br />Φωνές από το μακρινό παρελθόν μας, όπως <em>"αν δεν το φας όλο το φαί σου - δεν θα σ’ αγαπάω, πήρες 18 - αλλά ο Νικολάκης κατάφερε το 20!, μην κάνεις παρέα με αυτόν - εσύ είσαι από καλή οικογένεια, κάνε ησυχία έρχεται ο πατέρας σου, εγώ για σένα αγωνίζομαι κι εσύ αλητεύεις..",</em> μας έμαθαν να μην αναγνωρίζουμε το διαφορετικό. <strong>Στην ουσία να μην αποδεχόμαστε τον εαυτό μας, άρα και τον άλλον που διαφέρει.<br /></strong><br />Έτσι και η Μαρία, μιλάει στον εκάστοτε σύντροφο την γλώσσα της μαμάς της ή του μπαμπά της. Και περιμένει από αυτόν κάτι άλλο από αυτό που είναι, και περιμένει αυτό που ξέρει, δηλαδή αυτά που κάνει και η ίδια.<br /><br />'Οπως έψαχνε, λοιπόν, η μάνα της "το τέλειο παιδί, να κάνει σαν εμένα", έχει μάθει κι αυτή να ψάχνει "τον τέλειο σύντροφο, που θα κάνει σαν εμένα".<br /><br /><strong>Το πέρασμα από το αυτιστικό μονοπάτι στον δρόμο του σχετίζεσθαι είναι δύσκολη υπόθεση, προϋποθέτει συναισθηματική επίγνωση, κόπο και όρεξη. Όποιος περπατήσει αυτόν τον δρόμο ωφελείται, αφού αυτός ο νέος δρόμος έχει πολλά να δώσει, ωραία τοπία, νέες διαδρομές, πολλά ερεθίσματα και φυσικά το "πλάι- πλάι". </strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/372293623111613434-872234091837849259?l=psycho-dromio.blogspot.com' alt='' /></div>Ελευθερία Αραβανήhttp://www.blogger.com/profile/13539647994437428617noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-372293623111613434.post-62352959265583517742009-09-04T10:10:00.000-07:002009-09-04T10:12:41.211-07:00Έρχεται σιγά σιγά η ώρα που ο κύκλος 'ανάσα, διακοπή, ραστώνη’ κλείνει εκεί από όπου ξεκίνησε, στην δουλειά, στην καθημερινότητά μας. <br /><br /> Έτοιμοι λοιπόν, να συνθέσουμε την ηχώ των δύο τελευταίων μηνών με την τονικότητα της εργασίας, της επιθυμίας, της νοσταλγίας, της αναζήτησης του ‘φέτος’. <br /><br /> Έτοιμοι για να γράψουμε, να ακούσουμε, να ανταλλάξουμε φωνές εδώ στο Ψυχο- δρόμιο.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/372293623111613434-6235295926558351774?l=psycho-dromio.blogspot.com' alt='' /></div>Ελευθερία Αραβανήhttp://www.blogger.com/profile/13539647994437428617noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-372293623111613434.post-47519450251855795202009-06-12T12:43:00.001-07:002009-06-12T12:43:49.521-07:00Οι τελευταίες μας αναρτήσεις εστίασαν κυρίως σε θέματα κοινωνικού προβληματισμού και γεγονότων. Είναι όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, που μας εμπεριέχουν και εμπεριέχουμε, που το Ψυχο- δρόμιο δεν θα μπορούσε να μην τα εμπεριέξει, και τα έβαλε στον δρόμο του. <br />Παρατηρώντας τα σχόλια των παραπάνω αναρτήσεων ποσοτικά, διαπιστώνω ότι είναι λίγα, έως ελάχιστα. Αναρωτιέμαι, λοιπόν, τι γίνεται όταν έχω να κάνω με κοινωνικές αγωνίες?<br /> Φοβάμαι να εκφραστώ? Αδιαφορώ? Λέω πως εγώ δεν γνωρίζω ή δεν έχω τίποτα να πω? Τις αφήνω για τους άλλους? Ή ασχολούμαι μόνο με τις δικές μου, προσωπικές αγωνίες? Μήπως δεν έχω μάθει ή έχω ξεχάσει την ικανότητά μου να ανταλλάσω, να μοιράζομαι, να συγκρούομαι, να ενδιαφέρομαι, να πεισμώνω, να ακούω, να συμπράττω, να συν-αγωνίζομαι και να συν – χαίρομαι? Κι όλα αυτά τα συν- επειδή αναφέρομαι στο τι κάνω με τις κοινωνικές αγωνίες. Δηλαδή, εκεί που χρειάζεται να πράξω ομαδικά, κι όχι μόνος μου. <br />Θυμάμαι το νηπιαγωγείο.<br /> ‘Συλλογικός μονόλογος’ , λέμε εμείς οι ψυχολόγοι, κατά τον οποίο το νήπιο συνομιλεί με άλλους, αλλά δεν καταβάλλει και ιδιαίτερη προσπάθεια για να γίνει κατανοητό. Είμαστε όλοι μαζί κι ο καθένας μιλάει μόνος του, δηλαδή. Και θυμάμαι τις τόσες και τόσες κοινές εκδηλώσεις και θεατρικές παραστάσεις, όπου ξαφνικά, λες και μ ‘ ένα μαγικό όλα τα νήπια μαζεύονται και αρχίζει το έργο. Ο Ρώσος ψυχολόγος Vygotsky, μου εξηγεί αυτήν την περίεργη στάση των νηπίων, λέγοντας ότι ‘του ατομικού λόγου προηγείται ο κοινωνικός λόγος που βοηθάει το παιδί να επικοινωνεί αλλά και να αποκτά αυτοέλεγχο στην συμπεριφορά του’. Δύο φυσιολογικές δεξιότητες του νηπίου στα πλαίσια της ανάπτυξής του: ο εγωκεντρικός και ο κοινωνικοποιημένος λόγος, κατά τον Piaget.<br /> Σήμερα, ως ενήλικες πλέον, αισθάνομαι ότι έχει ενισχυθεί ο πρώτος λόγος ή μάλλον έχουμε καθηλωθεί σε αυτόν και έχουμε παραμερίσει ή απωθήσει τον δεύτερο λόγο. Δεν ψάχνω τα αίτια. Λίγο πολύ τα γνωρίζουμε όλοι, άλλωστε όσο ασχολούμαι με το γιατί χάνω το πώς. Και σήμερα, που οι περισσότεροι ασχολούνται με τις αιτίες νιώθω ότι ισχύει επακριβώς αυτό που είχε πει ο Σάντο Ράντο, μαθητής του Φρόυντ, στις αρχές της δεκαετίας του ’30 ότι ‘στην ψυχανάλυση το γιατί κατάπιε το πώς’. Στα κοινωνικά προβλήματα, λοιπόν, το γιατί κατάπιε το πώς, λέω εγώ. <br /> Και παραδειγματίζομαι από τα νήπια, όπου λειτουργούν σε ομάδα για ένα κοινό σκοπό, για κάτι που τα αφορά. Παραμερίζοντας τους μονολόγους τους, μπαίνουν στην ομάδα και συνεργάζονται, συμπράττουν, συν- χαίρονται. Έτσι παράγουν ένα ομαδικό αποτέλεσμα, το οποίο δεν είναι το άθροισμα των μονολόγων τους, αλλά ένα νέο στοιχείο. Γι ‘αυτό αυτήν την ανάρτηση την ονόμασα 1+1=3.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/372293623111613434-4751945025185579520?l=psycho-dromio.blogspot.com' alt='' /></div>Ελευθερία Αραβανήhttp://www.blogger.com/profile/13539647994437428617noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-372293623111613434.post-42992985828401853412009-05-25T01:58:00.000-07:002009-05-25T02:17:59.825-07:00<div align="justify"><span style="font-family:georgia;font-size:130%;">ανατρέχοντας σήμερα στις αναρτήσεις μας στο ΨυχοΔρόμιο, αναρωτήθηκα πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να "βγει" κανείς από τον εαυτό του, το μικρο-σύστημα στο οποίο κινείται, τον μικρόκοσμό του και να δει τα πράγματα πιο πανοπτικά..<br /><br />το τελευταίο εξάμηνο ίσως προσφέρεται για να μετατοπίσουμε τη ματιά μας προς αυτή την κατεύθυνση.. μιας και μιλάμε, λοιπόν, στις τελευταίες αναρτήσεις για συναισθήματα όπως ο θυμός, ο πόνος αλλά και η αδιαφορία, σκέφτηκα να αναδημοσιεύσω μια ανάρτηση από το </span><a href="http://nobudget.wordpress.com/"><span style="font-family:georgia;font-size:130%;">NoBudgetBlog</span></a><span style="font-family:georgia;"><span style="font-size:130%;"> σχετικά με τα γεγονότα των τελευταίων ημερών με αφορμή την καταγγελία μεταναστών ότι αστυνομικό όργανο έσκισε σελίδες από το Κοράνι.<br /><br />κι ίσως οι εξελίξεις που ακολούθησαν να είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα για το πώς η αδιαφορία χρόνων εκ μέρους της πολιτείας για τους μετανάστες αλλά και ο δικός μας στρουθοκαμηλισμός τους ώθησαν σε μια θυμωμένη και οργισμένη στάση..<br /><br />το παρακάτω άρθρο ωστόσο δίνει και μια άλλη διάσταση, χωρίς να μένει στην αδιαφορία ή τον θυμό. τελικά αν ψάξουμε λίγο παρακάτω (ή λίγο πιο μέσα μας) μπορούμε να βρούμε μια ευκαιρία σε κάθε κρίση..!<br /></span><br /><br /></span></div><div align="justify"><span style="font-family:georgia;font-size:130%;"></span></div><span style="font-family:georgia;font-size:130%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5339684088736870738" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 319px; CURSOR: hand; HEIGHT: 346px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_4YZrkVKR_3Y/ShpeY0n3cVI/AAAAAAAAACc/gmg53vI5KMY/s320/%25CE%2595%25CE%25B9%25CE%25BA%25CF%258C%25CE%25BD%25CE%25B10018.jpg" border="0" /><br /></span><div align="justify"></div><div align="justify"><span style="font-family:georgia;font-size:130%;"><em>"πριν μία ώρα περπατώντας στην πατησίων είδα την πορεία διαμαρτυρίας για το </em></span><a href="http://www.enet.gr/?i=news.el.ellada&amp;id=46595"><span style="font-family:georgia;font-size:130%;"><em>περιστατικό</em></span></a><span style="font-family:georgia;font-size:130%;"><em> ρατσιστικής βίας εις βάρος μουσουλμάνου μετανάστη από την αστυνομία.</em></span></div><br /><div align="justify"><span style="font-family:georgia;font-size:130%;"><em>και αυτό που με εντυπωσίασε ήταν η ορμή με την οποία κατηφόριζε τον δρόμο η πορεία.</em></span></div><br /><div align="justify"><span style="font-family:georgia;font-size:130%;"><em>δε μου θύμισε το ύφος των μεταναστών που έχουμε συνηθίσει, που σηκώνονται από την θέση του λεωφορείου λες και την δικαιούνται λιγότερο από εμάς, που βλέπεις στα μάτια τους το φόβο και την εγρήγορση..</em></span></div><div align="justify"><br /><span style="font-family:georgia;font-size:130%;"><em>και λίγο πιο κάτω ανηφορίζοντας προς εξάρχεια βλέπω κάλεσμα για αυτή την </em></span><a href="http://steki-am.blogspot.com/2009/05/blog-post_19.html"><span style="font-family:georgia;font-size:130%;"><em>εκδήλωση </em></span></a><span style="font-family:georgia;font-size:130%;"><em>για τα παιδιά των μεταναστών στα σχολεία που θα πραγματοποιήσει αύριο το στέκι αλβανών μεταναστών στην αθήνα.</em></span></div><br /><div align="justify"><span style="font-family:georgia;font-size:130%;"><em>τελικά, σκέφτηκα ο θυμός και η ορμή είναι τέτοια που μ’ έχουν προσπεράσει…</em></span></div><br /><div align="justify"><span style="font-family:georgia;font-size:130%;"><em>γιατί πια ο στόχος των μεταναστών δεν είναι μόνο να μην προσβάλλονται τα θρησκευτικά τους σύμβολα, να μην τους βρίζουμε ενώ περπατάμε στην πατησίων, να μην απαιτούμε να σηκωθούν από τη θέση για να κάτσουμε εμείς, όχι, αυτά πια είναι αυτονόητες διεκδικήσεις.<br />στόχος φαίνεται να είναι να σκεφτούν και να πράττουν συλλογικά ως συγκροτημένη κοινωνική ομάδα, έτσι ώστε να ζουν όπως τους αξίζει κι όπως μας αξίζει, έτσι όπως θα τους κάνει πολίτες και συμπολίτες ικανούς να διεκδικούν πάντα το καλύτερο για τους ίδιους και για την κοινωνία που ζουν.</em></span></div><div align="justify"><br /><span style="font-family:georgia;font-size:130%;"><em>καταγγέλλουν τις παραβιάσεις, αλλά ίσως τελικά πλέον πάνε κι ένα βήμα πιο κάτω, δεν ζητιανεύουν, αλλά απαιτούν και συλλογικά διεκδικούν με πράξεις όραμα ζωής.<br /></em></span></div><br /><div align="justify"><span style="font-family:georgia;font-size:130%;"><em>μια απάντηση στο ρατσισμό που γυρνάει μπούμερανγκ, που μας φέρνει αντιμέτωπους με τη δική μας ζωή, με τα δικά μας οράματα, με τα δικά μας δικαιώματα που καθημερινά παραβιάζονται, και με τη δυσκολία μας να πάρουμε την ζωή μας στα χέρια μας ως συλλογικότητα…</em></span></div><br /><div align="justify"><span style="font-family:georgia;font-size:130%;"><em>..ώστε να νιώσουμε κάτι πέρα από εσωτερικευμένο θυμό, αγανάκτηση και βία – που καμιά φορά μας κάνει να σκίζουμε και το κοράνι κάποιου μετανάστη που βρίσκεται μπροστά μας…<br /></em></span></div><div align="justify"><span style="font-family:georgia;font-size:130%;"><em>μεταξύ πατησίων και εξαρχείων κατάλαβα ότι μετά το δεκέμβρη δεν είναι απλά ο θυμός των μεταναστών στην αθήνα, αλλά η όρεξη τους για ζωή που μας έχει προσπεράσει, που θα μας εκπλήξει, και ίσως μας εμπνεύσει…"</em></span></div><br /><div align="justify"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/372293623111613434-4299298582840185341?l=psycho-dromio.blogspot.com' alt='' /></div>Απόστολος Σαμπαζιώτηςhttp://www.blogger.com/profile/01215347258011853268noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-372293623111613434.post-67665545617966295942009-05-10T14:26:00.000-07:002009-05-10T14:27:41.688-07:00<meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 12"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 12"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CUsers%5C9E2D%7E1%5CAppData%5CLocal%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><link rel="themeData" href="file:///C:%5CUsers%5C9E2D%7E1%5CAppData%5CLocal%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_themedata.thmx"><link rel="colorSchemeMapping" href="file:///C:%5CUsers%5C9E2D%7E1%5CAppData%5CLocal%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_colorschememapping.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:trackmoves/> <w:trackformatting/> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:donotpromoteqf/> <w:lidthemeother>EL</w:LidThemeOther> <w:lidthemeasian>X-NONE</w:LidThemeAsian> <w:lidthemecomplexscript>X-NONE</w:LidThemeComplexScript> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> <w:splitpgbreakandparamark/> <w:dontvertaligncellwithsp/> <w:dontbreakconstrainedforcedtables/> <w:dontvertalignintxbx/> <w:word11kerningpairs/> <w:cachedcolbalance/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> <m:mathpr> <m:mathfont val="Cambria Math"> <m:brkbin val="before"> <m:brkbinsub val="&#45;-"> <m:smallfrac val="off"> <m:dispdef/> <m:lmargin val="0"> <m:rmargin val="0"> <m:defjc val="centerGroup"> <m:wrapindent val="1440"> <m:intlim val="subSup"> <m:narylim val="undOvr"> </m:mathPr></w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" defunhidewhenused="true" defsemihidden="true" defqformat="false" defpriority="99" latentstylecount="267"> <w:lsdexception locked="false" priority="0" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Normal"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="heading 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 7"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 8"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 9"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 7"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 8"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 9"> <w:lsdexception locked="false" priority="35" qformat="true" name="caption"> <w:lsdexception locked="false" priority="10" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Title"> <w:lsdexception locked="false" priority="1" name="Default Paragraph Font"> <w:lsdexception locked="false" priority="11" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtitle"> <w:lsdexception locked="false" priority="22" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Strong"> <w:lsdexception locked="false" priority="20" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="59" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Table Grid"> <w:lsdexception locked="false" unhidewhenused="false" name="Placeholder Text"> <w:lsdexception locked="false" priority="1" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="No Spacing"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" unhidewhenused="false" name="Revision"> <w:lsdexception locked="false" priority="34" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="List Paragraph"> <w:lsdexception locked="false" priority="29" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Quote"> <w:lsdexception locked="false" priority="30" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Quote"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="19" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtle Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="21" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="31" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtle Reference"> <w:lsdexception locked="false" priority="32" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Reference"> <w:lsdexception locked="false" priority="33" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Book Title"> <w:lsdexception locked="false" priority="37" name="Bibliography"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" qformat="true" name="TOC Heading"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Cambria Math"; panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4; mso-font-charset:161; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1107304683 0 0 159 0;} @font-face {font-family:Calibri; panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4; mso-font-charset:161; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1073750139 0 0 159 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:10.0pt; margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-language:EN-US;} .MsoChpDefault {mso-style-type:export-only; mso-default-props:yes; font-size:10.0pt; mso-ansi-font-size:10.0pt; mso-bidi-font-size:10.0pt; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-hansi-font-family:Calibri;} @page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi;} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal" style="text-align: right; line-height: normal;" align="right"><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;">Το σώμα το λιώνει η τεμπελιά και την ψυχή η <b>αδιαφορία</b>. <a href="http://el.wikiquote.org/w/index.php?title=%CE%95%CF%85%CF%83%CE%AD%CE%B2%CE%B9%CE%BF%CF%82&amp;action=edit&amp;redlink=1" title="Ευσέβιος (η σελίδα δεν υπάρχει)"><span style="color: rgb(204, 34, 0);">Ευσέβιος</span></a> <span style=""> </span><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;"><span style=""> </span><span style=""> </span></span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;"><span style="color: rgb(0, 0, 51);"><o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt; line-height: normal;"><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; color: rgb(0, 0, 51);">Τον τελευταίο καιρό παρατηρώ με ενδιαφέρον την αδιαφορία ορισμένων ανθρώπων. Αδιαφορία προς αγαπημένα πρόσωπα, αδιαφορία προς κοινωνικά θέματα, αδιαφορία για τον ίδιο τον εαυτό τους. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt; line-height: normal;"><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; color: rgb(0, 0, 51);">Θεωρώ ότι η αδιαφορία, η αφροντισιά του ίδιου μας του εαυτού φέρνει και την αδιαφορία για τα υπόλοιπα. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt; line-height: normal;"><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; color: rgb(0, 0, 51);">Δεν είναι αυτονόητη η φροντίδα για τον εαυτό μου? Όχι δεν είναι, δυστυχώς. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt; line-height: normal;"><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; color: rgb(0, 0, 51);">Φροντίζουμε για τις απολαύσεις μας, για την επιβίωσή μας, (προσπαθούμε τουλάχιστον), φροντίζουμε για τις υποχρεώσεις μας, (όσοι το κάνουμε), και πάνω απ’ όλα φροντίζουμε με σχολαστικότητα την κοινωνική μας εικόνα. Και παραπονιόμαστε μετά, γιατί κάνουμε τόσα πράγματα, επιμελούμαστε τόσα πολλά, αλλά ‘ούτε ένα ευχαριστώ’. Αντίθετα, προβλήματα και πάλι προβλήματα και ζούμε μια ζωή χωρίς νόημα, και ψάχνουμε για συνταγές και εύκολες λύσεις για να ξεμπερδεύουμε επιτέλους!<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt; line-height: normal;"><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; color: rgb(0, 0, 51);">Παιδιά αδιάφορα για το σχολείο, για τις σχέσεις, για την οικογένεια, για τους θεσμούς. Από γονείς αδιάφορους για τον εαυτό τους, και κατ’ επέκταση για τα ίδια τα παιδιά τους. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt; line-height: normal;"><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; color: rgb(0, 0, 51);">Δεν μας έμαθαν να φροντίζουμε τον εαυτό μας, λέμε και ξαναλέμε, τώρα μπορούμε να το αλλάξουμε? Ό, τι μαθαίνεται, ξεμαθαίνεται, λέω εγώ, αρκεί να κάνουμε την αρχή, εφόσον το θέλουμε. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt; line-height: normal;"><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; color: rgb(0, 0, 51);">Ξεχάσαμε λέξεις, όπως μέριμνα, επιμέλεια, τρυφερότητα, κόπος, προσπάθεια, προσωπικός αγώνας, νοιάξιμο. Κυνηγάμε τα εύκολα! Όλοι θέλουμε να περνάμε καλά..Είμαστε όμως καλά?<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt; line-height: normal;"><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; color: rgb(0, 0, 51);"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt; line-height: normal;"><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; color: rgb(0, 0, 51);">Και γράφω τα παραπάνω γιατί ευτυχώς υπάρχουν οι εξαιρέσεις, υπάρχουν άνθρωποι, που ασχολούνται με τους εαυτούς τους και άλλους ανθρώπους, τους φροντίζουν και δημιουργούν την ζωή τους, με προσωπική ευθύνη, ενδιαφέρον και κόπο. Και είναι καλά, δεν περνάνε καλά. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt; line-height: normal;"><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; color: rgb(0, 0, 51);">Αφού μπορούν αυτοί, μπορούμε κι εμείς!<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt; line-height: normal;"><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; color: rgb(0, 0, 51);"><o:p> </o:p></span></p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/372293623111613434-6766554561796629594?l=psycho-dromio.blogspot.com' alt='' /></div>Ελευθερία Αραβανήhttp://www.blogger.com/profile/13539647994437428617noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-372293623111613434.post-83672597569410333242009-03-27T02:52:00.000-07:002009-03-27T02:55:35.172-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_4YZrkVKR_3Y/ScyiXRJ3HsI/AAAAAAAAACE/k_CYGRjfIeA/s1600-h/major69.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5317803780643167938" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 231px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_4YZrkVKR_3Y/ScyiXRJ3HsI/AAAAAAAAACE/k_CYGRjfIeA/s320/major69.jpg" border="0" /></a> <div align="justify"><span style="font-family:lucida grande;">Με αφορμή το κάλεσμα του Συλλόγου Γονέων &amp; Κηδεμόνων του 1ου Δημοτικού Σχολείου Λευκάδας, το Σάββατο 4 Απριλίου θα έχουμε την ευκαιρία και τη χαρά να μιλήσουμε για θέματα που απασχολούν τους γονείς.. </span></div><br /><p align="justify"><span style="font-family:lucida grande;">Η εφηβεία και οι αλλαγές στην οικογένεια, </span></p><br /><p align="justify"><span style="font-family:lucida grande;">η παρουσία του διαδικτύου στη ζωή μας και η διαχείρισή του, </span></p><br /><p align="justify"><span style="font-family:lucida grande;">οι εναλλακτικές μορφές διαπαιδαγώγησης και η σωματική τιμωρία, </span></p><br /><p align="justify"><span style="font-family:lucida grande;">η επικοινωνία μέσα στην οικογένεια και η συναισθηματική αγωγή, </span></p><br /><p align="justify"><span style="font-family:lucida grande;">ο ρόλος της τέχνης και η δημιουργική απασχόληση..</span></p><br /><p align="justify"><br /><span style="font-family:lucida grande;">Ευκαιρία για όλους μας, ειδικούς, γονείς, εκπαιδευτικούς, παιδιά, να ανταλλάξουμε ιδέες και συναισθήματα και να μοιραστούμε την αγωνία και την ελπίδα μας! </span></p><br /><p align="justify"><span style="font-family:lucida grande;">Ας ξεκινήσουμε μιλώντας για τα παιδιά μας.. ώστε να μπορέσουμε να τα ακούσουμε!</span><br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/372293623111613434-8367259756941033324?l=psycho-dromio.blogspot.com' alt='' /></div>Απόστολος Σαμπαζιώτηςhttp://www.blogger.com/profile/01215347258011853268noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-372293623111613434.post-51125906697458355632009-02-15T12:36:00.000-08:002009-02-18T08:05:53.141-08:00<span style="LINE-HEIGHT: 115%"><p class="MsoNormal" style="MARGIN-BOTTOM: 0pt" align="justify"><br /></p></span><p class="MsoNormal" style="MARGIN-BOTTOM: 0pt" align="justify"><span style="LINE-HEIGHT: 115%"><span style="font-family:verdana;">Ακούω συχνά, ‘δεν θέλω να τσακώνομαι και υποχωρώ, δεν μιλάω για να μην γίνει φασαρία, δεν θέλω να κλαίω και να στενοχωριέμαι, υποχωρώ και δεν μαλώνουμε, ούτε θυμώνω, κρύβομαι’, και άλλες παρόμοιες εκφράσεις που με τρομάζουν. Και σκέφτομαι τα παρακάτω:<?xml:namespace prefix = o /><o:p></o:p></span></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN-BOTTOM: 0pt" align="justify"><span style="LINE-HEIGHT: 115%"><span style="font-family:verdana;">Αν δεν συγκρουστώ, πως θα δημιουργήσω? Αν δεν στενοχωρηθώ, πως θα χαρώ? Αν δεν θυμώσω, πως θα μάθω? Αν δεν δεχτώ τα συναισθήματά μου, πως θα ζήσω σαν άνθρωπος? <b>Όλα τα συναισθήματα είναι δικά μας και όλα ζητούν τον χώρο τους.</b><br /></span></p></span><p class="MsoNormal" style="MARGIN-BOTTOM: 0pt" align="justify"><span style="LINE-HEIGHT: 115%"><span style="font-family:verdana;">Όταν τα έχω κατηγοριοποιήσει σε ‘καλά’ και σε ‘κακά’, είναι λογικό ότι θα θέλω μόνο τα ‘καλά’, άρα τα ‘κακά’ θα τα κρύβω, καταπιέζοντάς τα. Όλοι ξέρουμε τι γίνεται όταν καταπιέσω την οργή, την στενοχώρια, τον θυμό μου. Έκρηξη! Και ακολουθούν αντιδράσεις, και τότε λέω… ‘δεν θέλω να τσακώνομαι, να θυμώνω κλπ’. Υπάρχει άλλος τρόπος? <b>Πως θα δώσω χώρο στην οργή μου</b>, λοιπόν? Να δοκιμάσω να την φανερώσω και να συγκρουστώ?<o:p></o:p></span></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN-BOTTOM: 0pt" align="justify"><span style="LINE-HEIGHT: 115%"><span style="font-family:verdana;">Η σύγκρουση είναι μια φυσιολογική αντίδραση, και υπάρχει όπου υπάρχει ζωή. Όταν το ποτήρι έχει γεμίσει και συνεχίζει να γεμίζει, θα αρχίσει να ξεχειλίζει. Όταν έχω επίγνωση αυτής της κατάστασης, σέβομαι τον εαυτό μου και τον άλλον και προσπαθώ να διαχειριστώ αυτό το ξεχείλισμα (την σύγκρουση). Δέχομαι το ότι αισθάνομαι π.χ οργισμένος, το ενημερώνω στον άλλον, ακούω και το δικό του συναίσθημα, και ψάχνουμε για να βρούμε μια λύση. Η σύγκρουση είναι θετική και δημιουργική, αρκεί να θελήσουμε να ασχοληθούμε μαζί της, μιλώντας μια μη βίαιη γλώσσα, και όχι με το να την καταπνίξουμε ή να αδιαφορήσουμε γι ‘ αυτήν. <o:p></o:p></span></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN-BOTTOM: 0pt" align="justify"><span style="LINE-HEIGHT: 115%"><o:p></o:p><span style="font-family:verdana;">Και σκέφτομαι, πόση αδιαφορία υπάρχει σήμερα για όλες τις καθημερινές συγκρούσεις, κοινωνικές και προσωπικές. <o:p></o:p></span></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN-BOTTOM: 0pt"><span style="LINE-HEIGHT: 115%;font-size:12;" ><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN-BOTTOM: 0pt"><span style="LINE-HEIGHT: 115%;font-size:12;" ><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN-BOTTOM: 0pt"><span style="LINE-HEIGHT: 115%;font-size:12;" ><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/372293623111613434-5112590669745835563?l=psycho-dromio.blogspot.com' alt='' /></div>Ελευθερία Αραβανήhttp://www.blogger.com/profile/13539647994437428617noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-372293623111613434.post-79830889216145490602009-01-19T03:38:00.000-08:002009-01-19T03:46:06.352-08:00<div align="justify"><div align="justify"><span style="font-family:verdana;"></span></div><span style="font-family:verdana;">Τα γεγονότα που ζήσαμε όλοι – ο καθένας με τον δικό βαθμό συμμετοχής – φέτος το χειμώνα στην Ελλάδα στάθηκαν αφορμή για πολλές σκέψεις και προβληματισμούς. </div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">Το αρχικό μούδιασμα της είδησης του θανάτου του 15χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου διαδέχτηκε το δέος μπροστά στις πράξεις καταστροφής.. Κι έπειτα, παρακολουθήσαμε όλοι τα παιδιά μας, έφηβους, μαθητές γυμνασίου και λυκείου, φοιτητές, να ξεσηκώνονται στους δρόμους και να αμφισβητούν.. </div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">Ίσως, ο γονιός, ο δάσκαλος, ο καθηγητής να ένιωσε αμήχανα, μην ξέροντας πώς να διαχειριστεί αυτό τον εφηβικό θυμό και την αμφισβήτηση των παιδιών για τον κόσμο στον οποίο καλούνται να ζήσουν. </div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">Αποφεύγοντας κανείς να παγιδευτεί στην τρομο-λαγνεία που ενίοτε εκπέμπουν σε τέτοιου είδους περιστάσεις τα ΜΜΕ, αξίζει να δει λίγο πιο πέρα από το προφανές. Και να ακούσει τι κρύβεται πίσω από την οργή αλλά και τον φόβο των σημερινών νέων. </div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">Τα αίτια των θυμωμένων διαδηλώσεων των νέων θα μπορούσαν να συνοψιστούν στο παρακάτω σύνθημα: «μη ρίχνετε δακρυγόνα, κλαίμε κι από μόνοι μας». </div><div align="justify"><br />Τα παιδιά μας έχουν ήδη αντιληφθεί την ανακολουθία της γενιάς που τα μεγαλώνει.<br />Από τη μία απαιτούμε από τους νέους να υπακούν στους θεσμούς και τους διδάσκουμε το σεβασμό στο δίκαιο, ενώ από την άλλη παρακολουθούν ένα δημόσιο βίο που χαρακτηρίζεται από τη διαφθορά κι ακούν από παντού «αν δεν έχεις μέσον, άστο καλύτερα». </div><div align="justify"><br />Τα βάζουμε σε έναν αγώνα δρόμου από το σχολείο στο φροντιστήριο, με ενδιάμεσο σταθμό τις ξένες γλώσσες και τα καλούμε να «κάνουν υπομονή μέχρι να περάσουν στο πανεπιστήμιο», αλλά συγχρόνως τα καταδικάζουμε να ζουν σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που όλα γυρνάνε γύρω από τις επιδόσεις και τους βαθμούς τους, με την ανεργία στους πτυχιούχους να αυξάνεται διαρκώς και την προοπτική συνταξιοδότησης να φαίνεται άπιαστο όνειρο. </div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">Τα παιδιά μας ακούνε να μιλάμε για την σημασία των διαπροσωπικών σχέσεων και την αξία της οικογένειας, ενώ την ίδια στιγμή βλέπουν τους γονείς τους να μη βρίσκουν χρόνο να ασχοληθούν μαζί τους και κατακλύζονται από πρότυπα που δίνουν σημασία μόνο στο χρήμα και το κέρδος. </div><div align="justify"><br />Αυτές τις μέρες καταδικάσαμε αμέσως τις όποιες εκδηλώσεις βίας, ωστόσο έχουμε αφήσει τα παιδιά μας να μεγαλώνουν με μια τηλεόραση όπου η βία βρίσκεται σε ημερήσια διάταξη και με παιχνίδια που συχνά απενοχοποιούν την όποια βίαιη πράξη. Τα δε κρούσματα ενδοοικογενειακής βίας, σωματικής ή συναισθηματικής, αυξάνονται.. </div><div align="justify"><br />Οι σημερινοί έφηβοι, οι νέοι γύρω μας, έχουν μάθει να ακούν ότι ζουν σε «χαλεπούς καιρούς», έχουν μάθει ότι θα δουλεύουν για 750 ευρώ, ότι θα ζήσουν σε δικό τους σπίτι μετά τα 30 τους, ότι θα δυσκολευτούν να βρουν δουλειά παρά τα δύο πτυχία τους..</div><div align="justify"><br />Εκεί εδράζεται τόσο ο θυμός όσο και ο φόβος τους. Αυτό λένε οι διαδηλώσεις τους, διεκδικούν το δικαίωμά τους να έχουν δικαιώματα, το δικαίωμά τους να φαίνονται.. Στρέφονται εναντίον της γενιάς που τα μεγαλώνει και τα διδάσκει, ενώ παράλληλα τα προδίδει και τα παραδίνει στο χάος και την ασάφεια. Και ζητούν από αυτή τη γενιά, από την πολιτεία, τους γονείς τους, τους δασκάλους τους, από όλους μας, να τα ακούσουμε..</div><div align="justify"><br />Η κρίση πια φαίνεται να απομακρύνεται – ή τουλάχιστον να αμβλύνεται σε πρώτη ανάγνωση. Πριν γυρίσουμε όλοι στην καθημερινότητά μας, προσποιούμενοι ότι δεν συμβαίνει τίποτα, ας αναλογιστούμε πως θα μπορέσουμε να μάθουμε κάτι από τα πρόσφατα γεγονότα, πώς θα μπορέσουμε να κάνουμε ευκαιρία αυτή την κρίση. Κι ας δούμε με αφορμή αυτό, ο καθένας την προσωπική του ευθύνη.<br /><br />Η ευθύνη για το πώς έχει διαμορφωθεί ο κόσμος μας αφορά όλους. Ας επανεξετάσει ο καθένας μας το δικό του μερίδιο προσωπικής ευθύνης κι ας επιλέξει τη στάση του ώστε να δημιουργήσει ξανά δεσμούς εμπιστοσύνης κι εγγύτητας με αυτή τη γενιά. </div><div align="justify"><br />Ας ακούσουμε λοιπόν την κραυγή αγωνίας των παιδιών, χωρίς να βρισκόμαστε απέναντί τους, αλλά δίπλα τους. </div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">Ας προσπαθήσουμε να έρθουμε πιο κοντά τους, να τους δώσουμε το χώρο που ζητάνε κι ας επιχειρήσουμε να τα πείσουμε ότι όντως ενδιαφερόμαστε για αυτά. </div><div align="justify"><br />Ας τα βοηθήσουμε να βιώσουν το πένθος της εν ψυχρώ δολοφονίας ενός συνομηλίκου τους, κι ας μην επιτρέψουμε αυτό το πένθος να γίνει πένθος και για τα ματαιωμένα εφηβικά τους όνειρα. </div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">Ας επικοινωνήσουμε ξανά με τα παιδιά μας, στο σχολείο, το σπίτι, τις γειτονιές, ας προσπαθήσουμε να τα ακούσουμε για να τα καταλάβουμε.. κι ας τα ενθαρρύνουμε να μας αμφισβητήσουν.. </div><div align="right"><br /><br />Αντισταθείτε σ’ αυτόν που χτίζει ένα μικρό σπιτάκι και λέει: καλά είμαι εδώ..<br />..............................</div><div align="right"><br /></div><div align="right">..ως και σε μένα, σε μένα ακόμα που σας ιστορώ αντισταθείτε. </div><div align="right"><br /></div><div align="right">Τότε μπορεί βέβαιοι να περάσουμε προς την Ελευθερία.</div><div align="right"><br /></div><div align="right">(Μ. Κατσαρός, Κατά Σαδδουκαίων, 1953)</div><div align="right"></span></div><div align="justify"><br /></div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5292968828976970018" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 401px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_4YZrkVKR_3Y/SXRnG0pjOSI/AAAAAAAAAA0/AQ027soP8S8/s320/DSC00186.JPG" border="0" /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/372293623111613434-7983088921614549060?l=psycho-dromio.blogspot.com' alt='' /></div>Απόστολος Σαμπαζιώτηςhttp://www.blogger.com/profile/01215347258011853268noreply@blogger.com32tag:blogger.com,1999:blog-372293623111613434.post-81793338270744912012009-01-05T05:26:00.000-08:002009-01-05T05:33:31.310-08:00<div align="justify"><br /><strong><span style="font-family:verdana;">Πηγή: </span></strong><a style="FONT-FAMILY: georgia" href="http://www.skai.gr/master_story.php?id=104791"><strong><span style="font-family:verdana;">skai.gr</span></strong></a></div><div align="justify"> </div><div align="justify"><strong><span style="font-family:verdana;"></span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="font-family:verdana;">"Χρειάζονται φυτώρια οράματος"</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="font-family:Verdana;"></span></strong> </div><div align="justify"><strong><span style="font-family:verdana;"></span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="font-family:verdana;">Γράφει ο Κώστας Ράπτης - 21/12/2008</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="font-family:Verdana;"></span></strong> </div><div align="justify"><span style="font-family:verdana;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:verdana;">"Κάθε μέρα ακούω και κάτι καινούργιο, είναι συνταρακτική αυτή η περίοδος" ομολογεί <em>η ψυχολόγος και πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Συστημικής Θεραπείας Μίνα Τοδούλου-Πολέμη</em>, σπεύδοντας να προκαταλάβει τις επιφυλάξεις μας ως προς την σχέση του επιστημονικού της κλάδου με τα κοινωνικά φαινόμενα. </span></div><div align="justify"><span style="font-family:verdana;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:verdana;">"Ο κόσμος ακόμα θεωρεί την ψυχολογία και την ψυχοθεραπεία ως υπόθεση καθαρά ενδοπροσωπική. Ωστόσο, η εμπειρία μας αλλά και η ιδιαίτερη συστημική μας προσέγγιση μας οδηγεί από τα πρώτα εστιακά μας επίπεδα (το ζευγάρι, την οικογένεια, τη σχολική τάξη) σε ευρύτερα συστήματα, όπως το σχολείο ολόκληρο ή η επιχείρηση ολόκληρη και από εκεί σε ευρύτερες διεργασίες. Διεργασίες οι οποίες περιλαμβάνουν πολλαπλές σχέσεις, ρόλους που μας «κατεβαίνουν» από παλιά, ρόλους καινούργιους που γεννιούνται, πολλαπλές σχέσεις ισχύος (π.χ. στην οικογένεια: άντρας-γυναίκα, γονιός-παιδί), οικονομικές σχέσεις, εντέλει τις αξίες, τις νόρμες και τις προσδοκίες του πολιτισμού μας. Όλα αυτά συναλλάσσονται συνεχώς με μία συμπλοκότητα τεράστια και, σα να μη φτάνει αυτό, αλλάζουν και συνεχώς".</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Verdana;"></span> </div><div align="justify"><span style="font-family:verdana;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:verdana;">"Θα ήταν λοιπόν μεγάλο ψέμα αφενός απέναντι στους εαυτούς μας ως θεραπευτές και εκπαιδευτές και αφετέρου απέναντι στους ανθρώπους που προσπαθούμε να υπηρετήσουμε, εάν αγνοήσουμε όλο αυτό το γίγνεσθαι που μας περιβάλλει και ρέει μέσα στην καθημερινότητα και των μικρών οικείων ομάδων. Οι οικείες σχέσεις είναι κατά κάποιον τρόπο θερμόμετρα, καθρέφτες και των ευρύτερων συστημάτων στα οποία μετέχουν". </span></div><div align="justify"><span style="font-family:Verdana;"></span> </div><div align="justify"><span style="font-family:verdana;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:verdana;"><strong>Με ποιόν τρόπο "θερμομέτρησαν" τα πρόσφατα γεγονότα τα οικογενειακά σύνολα με τα οποία ασχολείστε;</strong> "Είχαμε την ευκαιρία πρόσφατα κατά τη δραματοποίηση μιας οικογένειας στο πλαίσιο μιας θεραπευτικής ομάδας να ζήσουμε τα διλήμματα των ημερών. Αναρωτιόντουσαν οι γονείς: «θα πάμε μαζί με τα παιδιά στη διαδήλωση ή όχι; Θα τα αφήσουμε να πάνε με φίλους τους που τους ξέρουμε ή όχι;» Όσο προχωρούσε αυτού του είδους η συναλλαγή, με εστίαση στο τι πρέπει να κάνουν τα παιδιά, η υποομάδα που υποδυόταν την 16χρονη κόρη της οικογένειας πήγαινε όλο και περισσότερο στη λογική «να το κάψουμε το δέντρο». Το κλίμα άλλαξε όταν οι γονείς, αφού είδαν και απόειδαν ότι δεν πάνε πουθενά, είπαν ότι έπρεπε πρώτα να ανοίξουν κουβέντα μεταξύ τους και να διαμορφώσουν μιαν άποψη που να εκπροσωπεί και τους δύο, αντί ο ένας να ράβει και ο άλλος να ξηλώνει. Διαπίστωσαν όμως ότι δεν ήταν έτοιμοι ούτε για αυτόν τον μεταξύ τους διάλογο. Οπότε τους «γυρίσαμε στον εαυτό τους», όπως λέμε εμείς οι θεραπευτές, δηλ. σε μια συζήτηση του καθενός «με τους πολλούς Γιάννηδες που υπάρχουν μέσα μας», κατά τον Πιραντέλλο. Με βάση ποιο δικό μου όραμα θα τοποθετηθώ στα γεγονότα; Πώς το μεταφράζω σε μια προσωπική ευθύνη; Το αποτέλεσμα ήταν τελικά να αναδυθούν οι έφηβοι με τελείως άλλο συναίσθημα. Η απόφαση για διαμαρτυρία δεν είχε καταργηθεί – αλλά είχε γίνει διεκδίκηση θέσεων με άποψη για το τι να κτισθεί. Αμέσως, για κάποιον λόγο σχεδόν μαγικό, κάτι τέτοιο καταλαγιάζει τον θυμό και βοηθά στο καταλάγιασμα του θυμού και του απέναντι. Θα έλεγα λοιπόν ότι πέρα από κάθε διαμαρτυρία χρειαζόμαστε φυτώρια καλλιέργειας οράματος". </span></div><div align="justify"><span style="font-family:Verdana;"></span> </div><div align="justify"><span style="font-family:verdana;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:verdana;"><strong>Η προσέγγισή σας δείχνει να προκρίνει τη συναίνεση έναντι της σύγκρουσης. Δεν υπάρχουν όμως ζητήματα στα οποία η σύγκρουση να είναι αναγκαία, ζητήματα που να επιλύονται μόνο αν υπάρξει νικητής και ηττημένος;</strong> "Εν μέρει συμφωνώ και εν μέρει διαφωνώ. Χρειάζεται να συλλάβουμε μιαν άλλου τύπου σύγκρουση, όπου οι νικητές και οι ηττημένοι δεν θα είναι άνθρωποι, αλλά διεργασίες που αναδεικνύουν ή σκοτώνουν τον άνθρωπο και την ανθρωπιά του. Άλλωστε, η πιο μεγάλη σύγκρουση που βιώνει ένας άνθρωπος είναι, εδώ που τα λέμε, οι εσωτερικές συγκρούσεις: π.χ. το κομμάτι του εαυτού μου που θέλει να καθηλωθεί στο χθες, με εμποδίζει να πάω μπροστά ως άνθρωπος και χρειάζεται να συγκρουσθώ μαζί του. Αντίστοιχα στην κοινωνία, καλούμαστε να συγκρουστούμε με όποια υποδιεργασία μας καθηλώνει σε δομές του παρελθόντος, παρεμποδίζοντας την εξέλιξη. Όμως αυτός που θα πρέπει να νικά είναι η ζωή η ίδια". </span></div><div align="justify"><span style="font-family:Verdana;"></span> </div><div align="justify"><span style="font-family:verdana;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:verdana;"><strong>Διακρίνετε ιδιαιτερότητες στη σημερινή νέα γενιά;</strong> "Δεν νομίζω ότι τους έχουμε ακούσει επαρκώς τους νέους. Λένε κάτι πολύ καινούργιο. Λ.χ. κάτι που διαπίστωσα και με σόκαρε είναι ότι αυτή η γενιά έχει αντοχή στην έλλειψη εργασιακής σιγουριάς, κάτι που η δική μας γενιά μας δεν είχε. Έχουν μιαν αντοχή, ελπίζω δημιουργική, στο χάος και την ασάφεια - και οι ψυχολόγοι ξέρουμε ότι η αντοχή στο χάος είναι ένδειξη ωριμότητας. Αν προσπαθήσεις πρόωρα να κλείσεις και να τακτοποιήσεις ένα χάος υπάρχει ο κίνδυνος απλώς να επαναφέρεις προηγούμενες δομές". </span></div><div align="justify"><span style="font-family:Verdana;"></span> </div><div align="justify"><span style="font-family:verdana;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:verdana;"><strong>Παράγουν οι νέες συνθήκες και νέα ανθρώπινα υποκείμενα;</strong> "Τα ανοίγματα της νέας αυτής εποχής μπορούν, αν τα αντέξουμε, να μας δείξουν πολύ ωραιότερους κόσμους. Για παράδειγμα: η γενιά μου ήταν πιο προσανατολισμένη στην ηθική της εργασίας. Τα τωρινά παιδιά (και δεν μιλώ για απρογραμμάτιστα παιδιά) είναι πιο προσανατολισμένα στη φιλία: βλέπεις με πόση λαχτάρα επιδιώκουν να βρεθούν και να μιλήσουν. Εμείς παραμυθιαστήκαμε από τον προσανατολισμό μας προς το «προϊόν» και χάσαμε από διεργασία. Μια καινούργια μάθηση που είχα αυτές τις μέρες ήταν ότι, ενώ εμείς στη γενιά του Πολυτεχνείου αναζητούσαμε τη ρήξη με την προηγούμενη γενιά και έτσι υπηρετούσαμε την αναγκαία αλλαγή (π.χ. στο να φύγουμε από τους καθιερωμένους ρόλους των φύλων), τώρα τα παιδιά περισσότερο αναζητούν βοήθεια και μοίρασμα των ιδεών τους με μας. Υπάρχει ομορφιά σε αυτό και πρόκληση". </span></div><div align="justify"><span style="font-family:Verdana;"></span> </div><div align="justify"><span style="font-family:verdana;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:verdana;"><strong>Τι σημαίνει "μοίρασμα" εν προκειμένω;</strong> "Μη σταθούμε σε αυτό που λέγεται ότι «τα παιδιά ηγούνται της αλλαγής». Πρέπει βέβαια να μην τα αφήσουμε μόνα τους. Αλλά δική τους δουλειά είναι να ηγηθούν της δικής τους αλλαγής, του δικού τους οράματος, να το αρθρώσουν και να το επικοινωνήσουν σε όλους τους άλλους. Δική μας δουλειά είναι να επανεξετάσουμε και να αρθρώσουμε το δικό μας όραμα και επιπλέον να διαβάσουμε τι λέει αυτή η γενιά - που σημειωτέον δεν είναι μία, αλλά πολλές! Ακούς τα ίδια τα παιδιά να σου λένε ότι άλλοι είναι οι δωδεκάρηδες, άλλοι οι δεκαεπτάρηδες και άλλοι οι εικοσιτριάρηδες - όχι με την έννοια της απλής ηλικιακής διαφοράς, αλλά με την αίσθηση της διαφορετικής γενιάς". </span></div><div align="justify"><span style="font-family:Verdana;"></span> </div><div align="justify"><span style="font-family:verdana;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:verdana;"><strong>Αλλάζει η γενιά ανά τετραετία;</strong> "Δεν είναι απίθανο κάτι τέτοιο, μέσα στη γρήγορη αλλαγή των καιρών μας!" </span></div><div align="justify"><span style="font-family:Verdana;"></span> </div><div align="justify"><span style="font-family:verdana;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:verdana;">Για την Μίνα Τοδούλου-Πολέμη η (κάθε) νέα γενιά αναζητά ευκαιρίες ευθύνης, που όταν τις στερείται καταρρακώνεται. </span></div><div align="justify"><span style="font-family:Verdana;"></span> </div><div align="justify"><span style="font-family:verdana;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:verdana;">"Για να χτιστεί μια λειτουργική συλλογικότητα (γιατί ένα πλήθος μπορεί να είναι και καταπιεστικό ή καταστρεπτικό - και το ζήσαμε αυτό) πρέπει να περάσει από τη στενωπό που λέγεται προσωπική ευθύνη. Ξεφεύγουμε όλοι μας πολύ συχνά από το να «κρατήσουμε τη μπάλα» της προσωπικής μας ευθύνης, «αρπάζοντας τη μπάλα» ενός άλλου ρόλου: δείτε πόσο συχνά γίνεται αυτό στην οικογένεια, όταν π.χ. η μητέρα λέει στο παιδί «έλα να διαβάσουμε, να πάρουμε καλό βαθμό». Το να πάρει ο ένας του άλλου την ευθύνη μας καθιστά όλους παράλυτους. Τελικά ισχύει το απλό αυτό πράγμα που έλεγαν οι παλιοί: «να είσαι χρήσιμος στην κοινωνία». Αν νιώθεις ότι δεν είσαι χρήσιμος, νιώθεις ότι δεν αξίζεις. Τότε θυμώνεις, και αν τη στιγμή εκείνη σε αρχίσουν και στις συμβολές, τότε καταρρακώνεσαι. Η ευθύνη αφυπνίζει την αξιοπρέπεια, ενεργοποιεί το μεγάλωμα και θέτει τις βάσεις για μια δημιουργική συλλογικότητα. Ίσως για αυτό τα παιδιά μας να είναι τόσο οργισμένα, γιατί τους στερήσαμε την δυνατότητα να είναι χρήσιμα. Άθελά μας, ως μια γενιά που θέλει να «παρέχει», τους στερήσαμε ευκαιρίες ευθύνης που ένα παιδί τις αναζητεί από τη στιγμή που γεννιέται. </span></div><div align="justify"> </div><div align="justify"><span style="font-family:verdana;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:verdana;">Τους κλέψαμε τις μπάλες τους".</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/372293623111613434-8179333827074491201?l=psycho-dromio.blogspot.com' alt='' /></div>Απόστολος Σαμπαζιώτηςhttp://www.blogger.com/profile/01215347258011853268noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-372293623111613434.post-56532173084226350262008-11-26T05:23:00.000-08:002008-11-26T05:27:41.430-08:00<div align="justify"><span style="font-family:verdana;">Αφορμή για τη σημερινή ανάρτηση στάθηκαν τα δικά σας σχόλια. Άλλωστε, αυτός είναι κι ένας από τους στόχους των ιστολογίων, η αλληλεπίδραση. «Πιάνομαι», λοιπόν, από δικές σας κουβέντες κι αφήνω το διάλογο να μας πάει πιο πέρα.<br />Οι φωνές, γράφετε, μοιάζουν με δίχτυα στα οποία μπλέκουμε ή σχοινιά που μας τραβάνε.. προτείνετε να ακούμε τη φωνή μας και να επιλέγουμε..<br />Συμπληρώνετε ότι πρέπει κανείς να χαράζει τη δική του πορεία, να μην αφήνει το κύμα να τον πάει όπου θέλει. Και μου θυμίζετε με αυτό, μια κινέζικη παροιμία που λέει ότι ο μόνος τρόπος για να ξέρεις αν το ταξίδι του πλοίου σου θα έχει ή όχι ούριο άνεμο, είναι να ξέρεις πού θες να το πας..<br />Μιλάτε για επιλογή, για την απαραίτητη εσωτερική μοναξιά, για ανάληψη ευθύνης.<br />Ας δούμε, λοιπόν, τι γίνεται όταν ακούμε μόνο τη φωνή του <strong>πρέπει</strong> μέσα μας. Στην περίπτωση αυτή, φαίνεται να αφήνουμε την επιλογή, την εξουσία στους άλλους –στη φωνή των άλλων που έχουμε εσωτερικεύσει. Ο ένας δρόμος, σε αυτή την περίπτωση, είναι <strong>να ενδώσουμε</strong> σε αυτό που «πρέπει». Αποδίδουμε την ευθύνη σε εξωτερικούς παράγοντες, μιας δεν ακούμε το θέλω μας, με αποτέλεσμα αργά ή γρήγορα να έρθει η <strong>δυσφορία</strong> ή η <strong>απογοήτευση</strong>. Νιώθουμε στάσιμοι, παγιδευμένοι, έχουμε ένα αίσθημα αβοήθητου. Ο άλλος δρόμος, όταν είναι έντονη η φωνή του πρέπει μέσα μας, είναι <strong>να επαναστατήσουμε</strong>, να την αγνοήσουμε.. Μια αντίδραση, συνήθως, σπασμωδική, με μια διάθεση απόρριψης, όπως λέτε κι εσείς, προσπαθώντας να καταργήσουμε όλα τα πρέπει και να κρατήσουμε όλα τα θέλω. Πράγμα που είναι πολύ πιθανό να μας οδηγήσει στις <strong>ενοχές</strong>, τον επόμενο «εχθρό», όπως διάβασα σε κάποιο σχόλιο.. Γιατί προκύπτουν οι ενοχές, όμως; Ίσως ακριβώς επειδή αυτή η απόρριψη λειτουργεί ως αντίθεση στη θέση, δεν είναι μια επιλογή που έχει προκύψει από τη σύνθεση..<br />Κι ερχόμαστε στη σύνθεση. Στην επιλογή, μια διεργασία σίγουρα πιο δύσκολη από την υποταγή στο πρέπει ή από την επανάσταση, μια προσπάθεια όπως λέει κάποιος από εσάς να δημιουργήσουμε ο καθένας τα δικά του δεδομένα, που θέλει κότσια και κόπο... Όταν ακούμε όλες τις φωνές μας κι <strong>επιλέγουμε</strong> τι θα κάνουμε, αναλαμβάνουμε την ευθύνη οι ίδιοι, ξέρουμε ότι μπορούμε να επηρεάσουμε τις εξελίξεις, το πλαίσιο στο οποίο ζούμε, τη ζωή μας την ίδια. Αποφασίζει κανείς, ταιριάζοντας (αντιγράφω πάλι από εσάς) τις καινούριες φωνές με τις παλιές, ώστε να δει με ποιούς τρόπους θα συνδέσει τις φωνές του.. Αυτή η διαδικασία προϋποθέτει –αλλά και προσφέρει- μια <strong>εσωτερική και προσωπική ελευθερία</strong>. Δεν οδηγεί στη δυσφορία ακριβώς για αυτό το λόγο, γιατί αποτελεί συνειδητοποιημένη επιλογή: έχουμε πάρει μια απόφαση γνωρίζοντας το τίμημα, το κόστος. Κι όταν έρθει η ώρα <strong>να αναλάβουμε την ευθύνη και τις συνέπειες</strong>, είμαστε έτοιμοι. </span></div><div align="justify"><span style="font-family:verdana;">Καταλήγω, άρα, στα λόγια της Ελευθερίας στην προηγούμενη ανάρτηση, ότι όντως είμαι αυτόνομος σημαίνει είμαι ελεύθερος να επιλέγω, αναλαμβάνοντας την ευθύνη και τις συνέπειες των πράξεών μου.</span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/372293623111613434-5653217308422635026?l=psycho-dromio.blogspot.com' alt='' /></div>Απόστολος Σαμπαζιώτηςhttp://www.blogger.com/profile/01215347258011853268noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-372293623111613434.post-91717655935844915852008-10-29T13:14:00.000-07:002008-10-29T13:15:48.870-07:00<div align="justify">Η πορεία μας στο ξεκαθάρισμα των φωνών, που είναι μια συνεχής πορεία, βάζει σιγά σιγά και τα λιθαράκια της αυτονόμησής μας. Στόχος κάθε ενήλικα είναι το αίσθημα της αυτονομίας και της ανεξαρτησίας. Φτιάχνοντας τον δικό μας εαυτό, έναν διαφοροποιημένο εαυτό (από τις φωνές των σημαντικών άλλων), προχωράμε στην αυτονόμησή του. Για να γίνει αυτό χρειάζεται να απορρίψουμε, να πετάξουμε, να αναδιαπραγματευτούμε, να ωριμάσουμε ψυχικά. Να χτίσουμε τα δικά μας θέλω, να αμφισβητήσουμε πολλά πρέπει, να φτιάξουμε το δικό μας σύστημα αξιών. Τότε έρχεται η διαφοροποίηση από τις εσωτερικευμένες φωνές και γεννιέται ο διαφοροποιημένος εαυτός. Ο νέος εαυτός δεν είναι μια πάγια κατάσταση, αντίθετα αποτελεί μια συνεχή διαδικασία, αφού στη ζωή μας εναλλάσσονται συνεχώς οι ρόλοι, οι καταστάσεις που βιώνουμε και οι συνθήκες μέσα στις οποίες κινούμαστε. Η διαφοροποίηση φέρνει την αυτονόμηση. <br />Είμαι αυτόνομος δεν σημαίνει, ζω στο δικό μου σπίτι, δεν σημαίνει συζώ με κάποιον, δεν σημαίνει έχω οικονομική ανεξαρτησία κι άλλα πολλά, που πολλές φορές έχοντας τα κατακτήσει θεωρούμε ότι είμαστε επιτέλους αυτόνομοι.<br />Σημαίνει την διαφοροποίησή μου από την οικογένεια καταγωγής μου, άρα μπορεί να μένω ακόμα με τους δικούς μου, αλλά να είμαι αυτόνομος. Σημαίνει ότι έχω ένα σχέδιο ζωής, το οποίο το έχω φτιάξει μόνος μου, δεν μου το ‘φόρεσαν’, το οποίο ακολουθώ και στηρίζω γιατί απλά μου δίνει νόημα και ικανοποιεί τις προσωπικές μου ανάγκες. Σημαίνει ότι είμαι συνεχώς σε μια διαδικασία παρατήρησης του εαυτού, με αποτέλεσμα να περιορίζω ό,τι μου είναι δυσλειτουργικό και να επαναδιαπραγματεύομαι στάσεις και συμπεριφορές. Σημαίνει είμαι ελεύθερος να επιλέγω, χρησιμοποιώντας στην θέση του ‘πρέπει’ το ‘θέλω’, αναλαμβάνοντας την ευθύνη και τις συνέπειες των πράξεών μου. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/372293623111613434-9171765593584491585?l=psycho-dromio.blogspot.com' alt='' /></div>Ελευθερία Αραβανήhttp://www.blogger.com/profile/13539647994437428617noreply@blogger.com28tag:blogger.com,1999:blog-372293623111613434.post-42306109204343060972008-10-08T04:00:00.000-07:002008-10-08T04:02:14.290-07:00<div align="justify"><br />Μεγαλώνουμε, αναπτυσσόμαστε μέσα σε μια οικογένεια. Mαθαίνουμε εκεί, τρόπους να επικοινωνήσουμε, να εκφραστούμε, να διαχειριστούμε καταστάσεις. Ακούμε… τον μπαμπά, την μαμά, μεγαλύτερα αδέρφια (κλπ), ακούμε τις δικές τους φωνές να επιλέγουν, να συμβουλεύουν, να διεκδικούν, να συγκρούονται, να αγαπιούνται, να διασκεδάζουν, να λυπούνται, γενικά να πορεύονται στη ζωή τους. Ακούμε, διάφορα από τα παρακάτω …<br />«οι άντρες δεν κλαίνε, πρέπει να έχεις τα πράγματά σου τακτοποιημένα, το κάνει για το καλό σου, δεν μ’ αγαπάει, πρόσεξε τι θα πει ο κόσμος, να μη σε νοιάζει εσένα τι κάνει ο άλλος, τον εαυτό σου να κοιτάς, πρέπει να σπουδάσεις, πρόσεχε μην πέσεις, είσαι τεμπέλης, μια ζωή θυσιάζομαι για σένα, αν δεν κάνεις λεφτά είσαι άχρηστος, τι τα θέλεις τα ταξίδια, να μου τα λες όλα, κανένας άλλος δεν θα σε άντεχε, εγώ έναν άντρα παντρεύτηκα» κι άλλα πολλά και διαφορετικά…<br />Ενηλικιωνόμαστε και προσπαθούμε να αυτονομηθούμε, να φτιάξουμε την δική μας ξεχωριστή ζωή. Ανοίγουμε νέους δικούς μας δρόμους, κάνουμε επιλογές, προσπαθούμε.<br />Πολλές φορές όταν θέλουμε να κάνουμε μια επιλογή, μας αναστατώνουν πολλές φωνές, φωνές που τις έχουμε εσωτερικεύσει. Έρχεται η σύγχυση. Μια καλή ερώτηση που μπορούμε να κάνουμε είναι: που το άκουσα αυτό, από ποιον, είναι κάποιου άλλου, ή δικό μου?<br />Πχ: - τα Χριστούγεννα, όλη η οικογένεια πρέπει να είμαι μαζεμένη (φωνή κάποιου σημαντικού άλλου), - θέλω να πάω φέτος τα Χριστούγεννα στο εξωτερικό (φωνή δικιά μου)…αλλά δεν μπορώ γιατί ….( έρχονται και άλλες φωνές)…<br />Συγκρούονται οι φωνές και μας αναστατώνουν. Ερώτηση: ποιος το έχει πει αυτό το πρέπει?, είναι λειτουργικό στο τώρα μου?, ποια η δικιά μου επιθυμία?<br />Άρα, ψάχνω μέχρι να βρω την δική μου φωνή- επιθυμία για να χαράξω την δική μου πορεία ζωής, αυτόνομος και διαφορετικός. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/372293623111613434-4230610920434306097?l=psycho-dromio.blogspot.com' alt='' /></div>Ελευθερία Αραβανήhttp://www.blogger.com/profile/13539647994437428617noreply@blogger.com50tag:blogger.com,1999:blog-372293623111613434.post-28447397608287320712008-09-25T07:47:00.000-07:002008-09-25T07:50:13.714-07:00<div align="justify"><span style="font-family:verdana;">Σε περασμένη ανάρτηση η Ελευθερία αναφέρθηκε στους υπο-εαυτούς.<br />Ας ανατρέξουμε στο διάλογο που μας μετέφερε κι ας φανταστούμε ότι περιέγραψε μια εικόνα.<br />Ένας άνθρωπος όρθιος, στη μέση ενός δωματίου, και οι υπο-εαυτοί του γύρω γύρω να του μιλούν όλοι μαζί, να τον τραβάνε από δω κι από κει.<br />Σίγουρα ένα από τα συναισθήματα αυτού του ανθρώπου εκείνη την ώρα θα μπορούσε να είναι η σύγχυση. Ο άνθρωπος της ιστορίας μας ίσως νιώθει αβοήθητος, ακινητοποιημένος, στην περίπτωση που οι υπο-εαυτοί λειτουργούν ως αντίρροπες δυνάμεις - δεν τον πάνε κάπου.<br />Έστω τώρα ότι ο άνθρωπός μας αποστασιοποιείται από αυτή τη σύγχυση, βάζει τους υπο-εαυτούς σε μία σειρά, να μιλάνε ένας ένας, τους ρωτάει τι θέλουν και τι δε θέλουν, τους βάζει σε διάλογο, τον οποίο και καταγράφει.<br />Όταν αυτή η διεργασία είναι επιτυχημένη ή όταν υπάρχει παράλληλα η κατάλληλη εμψύχωση, το τοπίο φαίνεται να ξεκαθαρίζει και κάποια στιγμή γίνεται σαφές ότι μπορούμε να κρατήσουμε κάτι από κάθε υπο-εαυτό.<br />Είναι πολύ πιθανό, ωστόσο, στη διάρκεια αυτής της διεργασίας και της στροφής στον εαυτό – με την έννοια της ενδοσκόπησης, της εξοικείωσης με τον εαυτό μας – να έρθουμε σε επαφή με κάποιο κομμάτι μας, με κάποιον υπο-εαυτό μας, που μας στεναχωρεί, μας αγχώνει και πιστεύουμε ότι δεν τον θέλουμε, δε μας αρέσει.<br />Συχνά, άλλωστε, επισκεπτόμαστε τον ειδικό κι έχουμε έτοιμο το αίτημά μας: «θέλω να μην είμαι έτσι, θέλω να αλλάξω αυτό, δε μου αρέσει».<br />Όταν ανακαλύπτουμε ή ερχόμαστε σε πιο κοντινή επαφή με κάποιον υπο-εαυτό μας που δεν μας αρέσει, είναι σύνηθες να ενεργοποιούνται μηχανισμοί προκειμένου να αμυνθούμε – είτε απωθούμε την πληροφορία είτε μένουμε στις ενοχές μας είτε προβάλλουμε τον εγωισμό μας και υπερασπιζόμαστε στους άλλους αυτό το κομμάτι μας.<br />Είναι σημαντικό να έρθω σε πλήρη επαφή και με τους υπο-εαυτούς μου που με αγχώνουν, με τρομάζουν. Και να καταλάβω ότι όλοι οι υπο-εαυτοί είναι χρήσιμοι, γιατί είμαι εγώ. Εγώ δεν είμαι μόνο ο κάθε υπο-εαυτός μου που αναδύεται και συνδιαλέγεται τη δεδομένη στιγμή. Δεν είμαι μόνο ο σκληρός υπο-εαυτός, ο συντροφικός, ο αδιάφορος, ο συγκαταβατικός κοκ..<br />Είμαι η αλληλεπίδραση των υπο-εαυτών μου. Αφού δεχτώ ότι και αυτή η πλευρά μου υπάρχει και είναι δική μου, μπορώ πλέον να σκεφτώ γιατί επιλέγω (ή αφήνω) να αναδυθεί ο κάθε υπο-εαυτός μου τη δεδομένη στιγμή, τι θέλει να μου πει, τι κρατάω από αυτόν και τι μπορώ ή θέλω να αλλάξω.<br />Και κάπως έτσι, ο μαέστρος συνεχίζει να συντονίζει την ορχήστρα, με σκοπό μια μελωδικότερη – πρώτα πρώτα στα δικά του αυτιά – μουσική. </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/372293623111613434-2844739760828732071?l=psycho-dromio.blogspot.com' alt='' /></div>Απόστολος Σαμπαζιώτηςhttp://www.blogger.com/profile/01215347258011853268noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-372293623111613434.post-25127159710700237732008-09-16T13:06:00.000-07:002008-09-16T13:37:17.727-07:00<div style="text-align: justify;">Η παρατήρηση του εαυτού με στόχο την ανέλιξή του (ήτοι ψυχοθεραπεία) είναι διαδικασία χρονοβόρα, με κόπο, όπου ανεβαίνοντας την 'σκάλα' πηγαίνεις ένα βήμα μπροστά και δύο βήματα πίσω. Έτσι κι εγώ εδώ στο 'ψυχοδρόμιο', συνηθισμένη από δρόμους με προορισμό, με ανηφόρες και κατηφόρες, αισθάνθηκα την ανάγκη να πάω πίσω δύο αναρτήσεις. Για να εμπλουτίσω όσα ανταλλάξαμε για την 'αλλαγή', με νέα ερεθίσματα με στόχο την αποδοτικότερη κατανόηση και ενασχόληση με το συγκεκριμένο θέμα. Θα αναφέρω παρακάτω λόγια του Irvin Yalom και του Νίτσε, που αντανακλούν με ακρίβεια όσα θέλησε να μεταδώσει το 'ψυχοδρόμιο' στην αναφορά του για την 'αλλαγή'.<br />Λέει λοιπόν ο Γιάλομ : <span style="font-weight: bold;">Καμιά θετική αλλαγή δεν μπορεί να επέλθει στη ζωή μας, όσο παραμένουμε προσκολλημένοι στη σκέψη ότι ο λόγος που δεν ζούμε καλά βρίσκεται έξω από εμάς τους ίδιους. Όσο τοποθετούμε την ευθύνη ολοκληρωτικά στους άλλους που μας συμπεριφέρονται άδικα, τότε η κατάσταση της ζωής μας θα παραμένει σε αδιέξοδο. </span><br /><br />Ο Νίτσε του άρεσε να αναφέρει συχνά την φράση <span style="font-style: italic; font-weight: bold;">amor fati, </span><span style="font-weight: bold;">που σημαίνει αγάπα το πεπρωμένο σου, εννοούσε δηλαδή να δημιουργήσεις το πεπρωμένο που μπορείς να αγαπήσεις.</span><br /></div><br /><div style="text-align: justify;">Συμφωνούμε, λοιπόν, πως η ευθύνη για την ζωή του καθενός μας βρίσκεται στα χέρια μας. Μπορούμε να δημιουργήσουμε τον εαυτό που θέλουμε, και κατ ' επέκταση το πεπρωμένο μας. Αρκεί να αναλάβουμε την ευθύνη, να δεσμευτούμε, να παρατηρούμε, να είμαστε ενήμεροι για όσα αισθανόμαστε. Αυτή είναι και η στροφή προς τον εαυτό, που αναφέρουμε, όπου τότε θα έχουμε σαν σημείο αναφοράς τον εαυτό μας και όχι τους άλλους.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/372293623111613434-2512715971070023773?l=psycho-dromio.blogspot.com' alt='' /></div>Ελευθερία Αραβανήhttp://www.blogger.com/profile/13539647994437428617noreply@blogger.com30tag:blogger.com,1999:blog-372293623111613434.post-70244537704614792602008-08-26T12:02:00.000-07:002008-08-26T12:05:30.108-07:00<div align="justify"><br />Να ενημερωθούμε για τον εαυτό μας, λοιπόν. Ποιος είναι αυτός ο εαυτός? Είναι μόνος του, είναι ένας, είναι πολλοί, κι αν ναι, ποιοι είναι και τι θέλουν?<br />Παρατηρώντας και ακούγοντας τον εαυτό μας βλέπουμε ότι συνυπάρχουν «πολλοί εαυτοί». Θέλουμε, για παράδειγμα, να πάρουμε μια απόφαση ή να κάνουμε ή να μην κάνουμε κάτι και τότε αρχίζει ο εσωτερικός διάλογος:<br />− Θέλω, απόψε, να βγω για να διασκεδάσω.<br />− Καλέ, που θα πας? Έχεις πολύ διάβασμα..σε λίγο αρχίζει η εξεταστική.<br />− Καλά, αν μάθει η μάνα σου ότι είσαι όλη μέρα έξω και δε διαβάζεις..θα στεναχωρηθεί η καημένη.<br />− Κι αυτός ο καημένος ο φίλος σου τι φταίει που είσαι όλη μέρα μέσα και δεν συναντιέστε καθόλου?<br />− Θέλω να βγω να ξεσκάσω, μπούχτισα, δεν μπορώ άλλο.<br />− Που θα πάς, καλέ? Αφού έχεις βάλει στόχο να κερδίσεις την υποτροφία, έτσι όπως πας δεν θα τα καταφέρεις.<br />− Κι αύριο από το ξενύχτι δεν θα μπορείς να διαβάσεις καθόλου, θα κοιμάσαι όλη μέρα.<br />− Ουφ, δεν μπορώ..τελικά τι να κάνω? Να βγώ ή όχι?<br />Και τότε αρχίζει το μπέρδεμα, η αγωνία, το άγχος, η απογοήτευση…..<br />Βλέπουμε, λοιπόν, ότι έχουμε έναν κεντρικό εαυτό, που πρέπει να αποφασίσει για το τι απόφαση θα πάρει και πολλούς υπο- εαυτούς, που ο καθένας έχει την δική του φωνή. Είναι οι φωνές της λογικής, της επιθυμίας, της κριτικής, του ‘πρέπει’, του φιλικού, του φιλόδοξου, του εργατικού, του συντρόφου, του παιδιού κλπ.<br />Συνηθίζω να λέω ότι ο κεντρικός εαυτός είναι ο μαέστρος και οι υπο-εαυτοί είναι τα όργανα της ορχήστρας, οι φωνές. Ο μαέστρος αποφασίζει πως θα ερμηνευθεί το κομμάτι από τα όργανα. Για να το κάνει αυτό χρειάζεται να μελετήσει το κάθε όργανο χωριστά, να το γνωρίσει και να το ακούσει. Στη συνέχεια θα ανέβει στο πόντιουμ, όπου θα διευθύνει τις φωνές σύμφωνα με την ενορχήστρωση, που έχει αποφασίσει. Κάπως έτσι λειτουργεί και ο κεντρικός εαυτός με τους υπο-εαυτούς.<br />Προτείνω, κάθε φορά που ακούμε τόσες φωνές μέσα μας και είμαστε μπερδεμένοι να αφιερώνουμε χρόνο να τις καταγράφουμε σε ένα χαρτί. Είναι πολύ βοηθητικό να δούμε καταγεγραμμένους τους υπο –εαυτούς μας, να τους αναγνωρίσουμε και να αποφασίσουμε ποιος θα παίξει σόλο.<br /><br /><br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/372293623111613434-7024453770461479260?l=psycho-dromio.blogspot.com' alt='' /></div>Ελευθερία Αραβανήhttp://www.blogger.com/profile/13539647994437428617noreply@blogger.com63tag:blogger.com,1999:blog-372293623111613434.post-49668467160407267462008-08-20T02:32:00.001-07:002008-08-20T03:08:17.074-07:00<div align="justify"><span style="font-family:verdana;">Όντως, η αλλαγή είναι ωραία υπόθεση. Και δύσκολη και χρονοβόρα, ενίοτε. </span></div><div align="justify"><span style="font-family:verdana;">Τι προηγείται της αλλαγής, όμως; Τι είναι αυτό που μας δίνει το κίνητρο και τη δύναμη για να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε;</span></div><div align="justify"><span style="font-family:verdana;">Θα μπορούσε να πει κανείς ότι συνήθως αλλάζουμε με αφορμή τις διαπροσωπικές μας σχέσεις. Όταν η επικοινωνία δεν είναι επιφανειακή, βλέπουμε τις συμπεριφορές μας μέσα από τον άλλον και καταλαβαίνουμε πόσο είναι ή δεν είναι λειτουργικές. </span></div><div align="justify"><span style="font-family:verdana;">Το πρώτο βήμα, σε κάθε περίπτωση, πριν την αλλαγή είναι να καταλάβουμε πώς συμπεριφερόμαστε, πώς αντιδράμε στα ερεθίσματα. Και γιατί. Ο τρόπος που βλέπουμε τον εαυτό μας και τις σχέσεις μας με τους άλλους, ο τρόπος που απαντάμε σε οποιοδήποτε ερέθισμα έχουν εγκατασταθεί μέσα μας στο πέρασμα του χρόνου χωρίς απαραίτητα να το έχουμε καταλάβει. Το ζητούμενο, επομένως, είναι να καταφέρουμε να "βγούμε" λίγο από τον εαυτό μας, εισχωρώντας ταυτόχρονα στα άδυτά του. Αντιφατικό,ε; Γι' αυτό ίσως και δύσκολο. </span></div><div align="justify"><span style="font-family:verdana;">Ας σκεφτούμε όμως για λίγο.. πόσο "ενήμεροι" είμαστε για τις συμπεριφορές μας; Τι κρύβει για παράδειγμα ο θυμός μου όταν εκρύγνυμαι με αφορμή μια διαφωνία μου με τον οποιονδήποτε σημαντικό μου Άλλο; Πόσο επιλέγω να εκτονωθώ και να διαφυλάξω τον εγωισμό μου και πόσο προσπαθώ να δω τι υπάρχει πίσω από τις όποιες αντιδράσεις μου; Ξέρω γιατί φωνάζω; Ακούω αυτό που νιώθω, το συναίσθημά μου; Καταλαβαίνω τα σημάδια που μου στέλνει το σώμα μου; </span></div><div align="justify"><span style="font-family:verdana;">Όταν εμείς οι ίδιοι δεν έχουμε ψηλαφίσει πιο βαθιά, ώστε να δούμε τι κρύβεται κάτω από την όποια συμπεριφορά μας, πώς να απαιτήσουμε μετά από τους άλλους να δείξουν κατανόηση σε οποιοδήποτε αίτημά μας;</span></div><div align="justify"><span style="font-family:verdana;">Και πολύ περισσότερο, όταν δεν έχουμε την "ενημερότητα" των συναισθημάτων και των αναγκών μας, πώς θα καταλάβουμε ότι χρειάζεται να αλλάξουμε κάτι μέσα μας για να γίνουμε πιο λειτουργικοί στις διαπροσωπικές μας σχέσεις; </span></div><div align="justify"><span style="font-family:verdana;">Στροφή στον εαυτό, λοιπόν.. Είναι μια καλή αρχή.. </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/372293623111613434-4966846716040726746?l=psycho-dromio.blogspot.com' alt='' /></div>Απόστολος Σαμπαζιώτηςhttp://www.blogger.com/profile/01215347258011853268noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-372293623111613434.post-40059958576430373142008-08-10T10:43:00.000-07:002008-08-11T00:59:12.951-07:00<div align="justify">''Αλλάζει ο άνθρωπος? Αλλάζουν οι συνήθειές του και ο τρόπος διαχείρισης των καταστάσεων της ζωής του?Μπορώ να αλλάξω τον άλλον? Θέλω να αλλάξω τον φίλο μου, όσους έχω δίπλα μου...''<br />Η αλλαγή είναι ωραία υπόθεση, η αλλαγή μας προχωράει, η αλλαγή κάνει καλύτερη την ζωή μας. Ποια αλλαγή όμως? Η δικιά μου ή του άλλου?<br />Αλήθεια πόσο μπορούμε να ματαιοποινούμε όταν προσδοκούμε να αλλάξουμε τον άλλον! Δεν είναι μόνο η δυσκολία που εμπεριέχει αλλά και το παράλογο της πρότασης...<em>να αλλάξω τον άλλο...</em><br />Η μόνη αλλαγή που είναι στα χέρια μας είναι η αλλαγή του εαυτού μας, είναι οι αλλαγές οι δικές μας. Άλλωστε είναι πολύ πιο εύκολο και πιο αποτελεσματικό. Τον εαυτό μου τον γνωρίζω, τον αισθάνομαι και ξέρω τι με βοηθάει και με πάει μπροστά και τι όχι. Άρα, μου πέφτει μόνο η αλλαγή όταν τα πράγματα δεν πάνε καλά στην ζωή μου. Όταν έχω πάρει έναν δρόμο και δεν μου βγαίνει σε καλό μόνο εγώ μπορώ να αλλάξω την κατεύθυνση και τον προορισμό μου δοκιμάζοντας πολλούς δρόμους και μονοπάτια μέχρι να βρω αυτό που με βοηθάει και με παέι μπροστά. Μόνο εγώ..<br />Η αλλαγή του δρόμου με μαθάινει, μου δίνει νέες εικόνες, νέα τοπία, νέες καταστάσεις με στόχο μια ωφέλιμη και λειτουργική διαδρομή. Άλλωστε, όταν οδηγώ και βλέπω αδιέξοδο μπροστά μου δεν αλλάζω δρόμο? Ας αλλάξω λοιπόν και δρόμο στην ζωή μου, όταν βρίσκομαι σε αδιέξοδο.<br />Η αλλαγή είναι εφικτή αν ακουμπήσω στον εαυτό μου, αν ασχοληθώ μαζί του, αν τον αποδεχτώ και πάψω να ασχολούμαι με το πότε θα αλλάξει ο άλλος. Ο άλλος μπορεί να μην αλλάξει ποτέ εγώ όμως μπορώ να αλλάξω.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/372293623111613434-4005995857643037314?l=psycho-dromio.blogspot.com' alt='' /></div>Ελευθερία Αραβανήhttp://www.blogger.com/profile/13539647994437428617noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-372293623111613434.post-85520738711639127542008-07-30T05:44:00.000-07:002008-07-30T05:53:02.713-07:00<div align="justify">Στην σημερινή εποχή οι διαπροσωπικές σχέσεις περνούν κρίση. Βρισκόμαστε συνεχώς σε εμπόλεμη κατάσταση, προκειμένου να διεκδικήσουμε τις επιθυμίες και τα θέλω μας. Το πεδίο «πολέμου» εξελίσσεται μέσα στο σπίτι, στην σχέση, στην παρέα με τους φίλους, στον επαγγελματικό μας χώρο.<br />Διεκδικούμε καταστάσεις και στάσεις για τον εαυτό μας, ζητάμε από τους άλλους, και δεν παίρνουμε αυτό που πραγματικά θέλουμε ή έχουμε ανάγκη.<br />Υπάρχει ένα μεγάλο παράπονο και απογοήτευση στον καθένα μας, όταν λέμε ένα ευχάριστο γεγονός που μας έτυχε στον φίλο μας και αυτός ούτε καν το ακούει. Μπορεί να έχουμε κάποιο σημαντικό πρόβλημα και να θέλουμε απλά κάποιος να μας ακούσει και να μας συμβουλεύσει. Ή να μην μας συμβουλεύσει και να υπάρξει σιωπή! (πολλές φορές η σιωπή είναι η καλύτερη απάντηση).<br />Όλοι υποστηρίζουμε ότι ακούμε τους φίλους μας και τους αγκαλιάζουμε σε όλες τις στιγμές. Διαβεβαιώνουμε ότι πάντα είμαστε δίπλα σε όποιον μας χρειαστεί και πάντα βοηθάμε. Είμαστε χαρούμενοι με την χαρά των άλλων και λυπημένοι με τον πόνο τους. Ξέρουμε, όμως, αν ο άλλος νιώθει ικανοποιημένος και πλήρης από την προσέγγισή μας; Ακούμε πραγματικά; Ή ακούμε μέσα από τα δικά μας αυτιά; Γιατί άραγε όλοι προσπαθούμε να βρούμε λύσεις ή συμβουλές αμέσως; Γιατί μιλάμε όλοι τόσο πολύ παντού; Γιατί ακούμε ότι θέλουμε τελικά;Γιατί εκλείπει η σιωπή από έναν διάλογο;<br />Μήπως τελικά κανείς δεν ακούει πραγματικά και αυθεντικά τον άλλον; Μήπως όλοι κλεινόμαστε συνέχεια στον εαυτό μας;Μήπως τελικά ο άνθρωπος έχει αναπτύξει περισσότερο κάποιες αισθήσεις και κάποιες άλλες τις έχει περιορίσει;<br />Όλα αυτά είναι ερωτήματα, που μπορεί να τα απαντήσει ο καθένας ξεχωριστά για τον εαυτό του.<br />Χρήσιμο είναι να αναφέρουμε κάποιες βασικές δεξιότητες ακρόασης για να ακούμε με ποιότητα και αποτελεσματικότερα. Για να επιτύχουμε αποδοτικότερες σχέσεις και επαφές.<br />Η οπτική επαφή: πολλές φορές όταν μας μιλάει κάποιος συνηθίζουμε να μην τον κοιτάμε στα μάτια. Επιφορτισμένοι με τα δικά μας προβλήματα ρίχνουμε ματιές αλλού, παρασυρόμαστε από όσα συμβαίνουν γύρω μας. Η βλεμματική προσήλωσή μας στον άλλο δείχνει, ότι του διαθέτουμε όλο μας τον εαυτό για να τον ακούσουμε. Είναι αρκετά σημαντικό να νιώσει ότι του αφιερωνόμαστε ολοκληρωτικά.<br />Η γλώσσα του σώματος και ο τόνος της φωνής: όταν αφιερώνουμε πραγματικά χρόνο για να ακούσουμε τον άλλον φαίνεται από την ηρεμία του σώματός μας. Δεν κάνουμε κινήσεις άσκοπες, δεν έχουμε νευρικότητα. Την σταθερότητα του σώματός μας την αντιλαμβάνεται ο συνομιλητής μας και εκφράζεται με μεγαλύτερη σαφήνεια και αυθεντικότητα. Ο τόνος και το ύφος της φωνής μας είναι ιδιαίτερα σημαντικός. Δίνουμε κάποια συμβουλή με τόνο οξύ και ύφος αυστηρό ή απότομο. Πιστεύουμε ότι δώσαμε την καλύτερη συμβουλή, ο συνομιλητής μας την εξέλαβε σαν διαταγή και δυσαρεστήθηκε. Ή όταν μας λένε κάτι χαρούμενο, μια επιτυχία και λέμε ‘συγχαρητήρια’ χαμηλόφωνα, με ύφος δύσθυμο. Πάλι μεταδίδουμε απογοήτευση γιατί δεν δώσαμε αναγνώριση και ευχαρίστηση στα καλά νέα.<br />Προσεκτική παρακολούθηση: όταν κάποιος θέλει να μας μιλήσει το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να τον ακούσουμε προσεκτικά. Παρακολουθώ προσεκτικά σημαίνει ακούω χωρίς να διακόπτω, χωρίς να βιάζομαι να δώσω συμβουλές και να κάνω παρατηρήσεις.<br />Ενσυναίσθηση (μπαίνω στην θέση του άλλου): για να νιώσει ο συνομιλητής μας ότι τον ακούμε και ενδιαφερόμαστε γι’ αυτόν, πρέπει να προσπαθούμε κάθε φορά να μπαίνουμε στην θέση του. Μπαίνω «στα παπούτσια του άλλου» σημαίνει ότι αισθάνομαι τις ανάγκες και επιθυμίες του, νιώθω τους παράγοντες που τον οδήγησαν σε μια κατάσταση, βιώνω τα ίδια συναισθήματα. Έτσι, μπορώ πιο αποτελεσματικά να συζητήσω μαζί του, να τον ακούσω κι αν χρειαστεί να τον συμβουλέψω.<br />Η αξία της σιωπής: όλοι συνηθίζουμε να μιλάμε πολύ, να παρατηρούμε, να δίνουμε συμβουλές και να προτείνουμε λύσεις. Νιώθουμε καλύτερα όταν έχουμε κάτι να πούμε, ό, τι κι αν είναι αυτό. Έχουμε υποτιμήσει πολύ την αξία της σιωπής. Η σιωπή είναι η καλύτερη απόδειξη ότι ακούμε πραγματικά τον άλλον. Είναι σαν να του αφιερώνουμε χρόνο για να εκφραστεί όπως επιθυμεί. Όταν δεν βιαζόμαστε να απαντήσουμε και σιωπούμε, έχουμε περισσότερο χρόνο να σκεφτούμε. Άρα, δίνουμε καλύτερες απαντήσεις που βοηθούν στην αποδοτικότερη εξέλιξη του διαλόγου, μειώνοντας τις πιθανότητες παρερμηνείας και μη κατανόησης.<br />Μπορούμε, αναλογιζόμενοι τα παραπάνω, να κάνουμε ένα τεστ στον εαυτό μας, όταν συνομιλούμε.<br />Παρατηρώντας τα λάθη μας σε ένα διάλογο και διορθώνοντας τα:θα ακούμε όσα πραγματικά μας λένε,θα μειώνουμε τις δυσερμηνείες και παρεξηγήσεις,θα φτιάχνουμε υγιείς επικοινωνιακά σχέσεις,θα λύνουμε τα προβλήματά μας με ουσιαστικό διάλογο,θα γίνουμε καλοί ακροατές, άρα και συνομιλητές.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/372293623111613434-8552073871163912754?l=psycho-dromio.blogspot.com' alt='' /></div>Ελευθερία Αραβανήhttp://www.blogger.com/profile/13539647994437428617noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-372293623111613434.post-77757853184789712502008-07-30T03:44:00.000-07:002008-07-30T03:55:06.368-07:00<div align="justify">Θα πάρω πολλές βαλίτσες μαζί μου σε αυτό το ταξίδι. Μου φαίνεται μακρύ, χωρίς συγκεκριμένο προορισμό ,αλλά με διάθεση εξερεύνησης. Θέλω να εξερευνήσω, να μάθω, να ενημερωθώ, να ανταλλάξω απόψεις, να γνωρίσω νέες οπτικές, να εμπιστευτώ. </div><div align="justify">Αρχίζω, λοιπόν, σιγά σιγά να μαζεύω, να τακτοποιώ, να δω τι θα χρειαστώ να πάρω μαζί μου, με τι πράγματα θα γεμίσω τις βαλίτσες μου.</div><div align="justify">Συνήθως, όταν φτιάχνω βαλίτσες βάζω μέσα τα απαραίτητα, αυτά που γνωρίζω σίγουρα ότι θα μου χρειαστούν και δεν θα πάει χαμένος ο κόπος που τα κουβάλησα. Τι γίνεται όμως με όσα δεν ξέρω αν θα είναι περιττά, αν δεν θα τα χρησιμοποιήσω καθόλου κι αν τελικά τα κουβαλήσω τσάμπα? Δεν μπορω να απαντήσω, ούτε να προβλέψω, άρα τα βάζω όλα στην βαλίτσα μου και αντι για μια φτιάχνω 3 ή και 4 ή και παραπάνω, με λίγα λόγια αδειάζω όλες μου τις ντουλάπες..Θέλω να είμαι ασφαλής, λέω στον εαυτό μου και προχωράω για να αρχίσει το ταξίδι...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/372293623111613434-7775785318478971250?l=psycho-dromio.blogspot.com' alt='' /></div>Ελευθερία Αραβανήhttp://www.blogger.com/profile/13539647994437428617noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-372293623111613434.post-70378668124766132652008-07-28T09:45:00.000-07:002008-08-20T03:09:53.179-07:00<div align="justify"><br /><span style="font-family:verdana;">Στη δική μας περίπτωση, όλα ξεκίνησαν από τη διάδραση.<br />Ανταλλάσσοντας σκέψεις, προβληματισμούς, εμπειρίες, φόβους κι ανησυχίες.<br />Μέσα από τη σχέση με τον άλλον ανακαλύπτει κανείς και τον εαυτό του.<br />Η αρχή γίνεται με την ενημέρωση, την επικοινωνία, την αλληλεπίδραση, την εμπιστοσύνη, με το σχετίζεσθαι.<br />Ωστόσο, το να σχετιστεί ο ένας με τον άλλον αποτελεσματικά και λειτουργικά τελικά φαίνεται να είναι λιγότερο εύκολο από ότι νομίζει κανείς.<br />Με αφορμή τη δική μας διάδραση, λοιπόν, και την ανάγκη μας για μοίρασμα όχι μόνο μεταξύ μας, δημιουργήσαμε έναν κοινό τόπο. Διαδικτυακό και διαδραστικό.<br />Έναν κοινό τόπο στον οποίο χωράνε οι σκέψεις και τα συναισθήματα όλων.<br />Εμείς κάνουμε την αρχή, μας κατευθύνουν άλλωστε οι καθημερινές μας προσλαμβάνουσες εμπειρίες λόγω του αντικειμένου μας.<br />Είμαστε, λοιπόν, συνταξιδιώτες σε αυτόν τον διαδικτυακό, αλλά και πραγματικό τόπο…<br />Καλό μας ταξίδι στους δρόμους της ψυχής! </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/372293623111613434-7037866812476613265?l=psycho-dromio.blogspot.com' alt='' /></div>Απόστολος Σαμπαζιώτηςhttp://www.blogger.com/profile/01215347258011853268noreply@blogger.com3